Supreme Court dismisses appeal for invalidating final payment order due to lack of exceptional circumstances and procedural misuse.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging a final payment order regarding contractual interest. The plaintiff argued procedural violations under the Civil Procedure Code and material law breaches, but failed to specify how fundamental legal principles or constitutional freedoms were infringed. The court ruled the appeal inadmissible because the plaintiff unreasonably forfeited ordinary appeal rights and did not meet the strict requirement of an exceptional circumstance under the relevant statutory provision.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 2 k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c.: An appeal for invalidating a final judgment is inadmissible unless an exceptional circumstance involving a violation of fundamental legal principles or constitutional freedoms exists, and the party must have exhausted ordinary appeal remedies.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 101/07 POSTANOWIENIE Dnia 20 lipca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz w sprawie ze skargi JW o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w B. z dnia 7 lipca 2005 r. sygn. akt [...] w sprawie z powództwa D. Sp. z o.o. przeciwko JW o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2007 r., odrzuca skargę. 2 Uzasadnienie Prawomocnym nakazem zapłaty z dnia 7 lipca 2005 r. Sąd Rejonowy w B. nakazał pozwanej JW zapłatę powodowi 400 zł z odsetkami umownymi w wysokości 9% dziennie od dnia 4 kwietnia 2005 r. Nakaz zapłaty został zakwestionowany przez pozwaną skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 § 2 k.p.c.) w części zasądzającej odsetki umowne. Pełnomocnik skarżącej zarzucił nakazowi zapłaty naruszenie prawa procesowego w postaci art. 499 pkt 1 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie, a także naruszenie prawa materialnego (art. 3531 k.c. w związku z art. 58 § 2 k.c. i art. 481 § 2 k.c.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia uzależniona jest od istnienia wyjątkowego wypadku polegającego na występowaniu niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela. W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Skarżąca nie sprecyzowała w sposób wystarczający, które podstawowe zasady porządku prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka i obywatela zostały jej zdaniem naruszone, gdyż powołała się tylko ogólnie na art. 32 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Wniesiona skarga jest niedopuszczalna także z tej przyczyny, iż - jak sama skarżąca wskazuje - była możliwość zaskarżenia nakazu zapłaty. W istocie skarżąca zastępuje skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia środki odwoławcze przysługujące od nakazu zapłaty na zasadach ogólnych, w sytuacji gdy w sposób zawiniony środki te sama utraciła. W tej sytuacji skarżąca nie była uprawniona do zaskarżenia skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty wydanego w l instancji (art. 4241 § 2 k.p.c.), a to oznacza niedopuszczalność tej skargi z innych przyczyn (art. 4248 § 2 k.p.c.).