Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to substantiate admissibility request under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the applicant against a lower court's decision. The applicant argued for a retrial based on violations of substantive and procedural law but failed to provide the required legal reasoning for admissibility. The court ruled that merely stating the appeal is obviously justified without detailed legal arguments does not satisfy the statutory requirements for admitting a cassation case.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.; art. 3989 k.p.c.: A cassation appeal must include a substantiated request for admission, detailing specific legal issues or obvious justification; a bare assertion that the appeal is obviously justified without legal argumentation fails to meet admissibility requirements.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CSK 89/07 POSTANOWIENIE Dnia 24 kwietnia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : Prezes SN Tadeusz Ereciński w sprawie z wniosku B. J. przy uczestnictwie S. C., Prokuratora Prokuratury Okręgowej w W. oraz Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w […] o uchylnie całkowitego ubezwłasnowolnienia, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 kwietnia 2007 r., na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki S. C. od postanowienia Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 3 października 2006 r., odrzuca skargę kasacyjną oraz oddala wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 3 października Sąd Apelacyjny oddalił apelację uczestniczki S. C. W skardze kasacyjnej uczestniczka zarzuciła naruszenie prawa materialnego – art. 13 § 1 i art. 16 § 1 i 2 k.c., naruszenie przepisów postępowania – art. 233 § 1 k.p.c. i wnosiła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Sądu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c., skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania i jego uzasadnienie. Wymaganie to związane jest z instytucją tzw. przedsądu, uregulowaną w art. 3989 k.p.c., a jego spełnienie polega na wskazaniu, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne lub, że istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub, że zachodzi nieważność postępowania lub, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
W uzasadnieniu wniosku należy przedstawić odrębną, pogłębioną argumentację prawną wskazującą na zaistnienie powołanej okoliczności uzasadniającej przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. uzasadnienie uchwały Połączonych Izb – Izby Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92, postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5, poz. 71, z dnia 30 maja 2001 r., III CZ 36/01, OSNC 2002, nr 2, poz. 22, z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).
Obowiązek ten nie został spełniony. Skarżący wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że „wniesiona skarga jest oczywiście uzasadniona”. 3 Jak wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego jeżeli przesłanką wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest twierdzenie skarżącego, że skarga jest oczywiście uzasadniona, powinien on w uzasadnieniu wniosku zawrzeć wywód prawny wskazujący w czym wyraża się ta „oczywistość” i przedstawić argumenty wykazujące, iż rzeczywiście skarga jest oczywiście uzasadniona.
Ograniczenie się tylko do stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona nie spełnia wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ 28/06, z dnia 18 stycznia 2006 r., II CSK 166/05 oraz z dnia 3 kwietnia 2006 r., III CSK 85/06, nie publ.). Według § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U.
Nr 163, poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. Pełnomocnik skarżącej ograniczył się jedynie do wnioskowania o "rozstrzygnięcie o kosztach postępowania", a więc wskazanego wniosku nie złożył. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 3986 § 3 k.p.c.). db