Supreme Court dismisses appeal as labor law appeal due to claim value exceeding 10,000 zloty threshold. Appeal rejected because Funduszu claim is civil, not labor law. Court clarifies that labor law protections apply but procedural rules differ. Appeal dismissed because claim value exceeded 10,000 zloty threshold for labor law appeals. Court clarified that while labor law protections apply, the claim is civil in nature. Appeal dismissed because claim value exceeded 10,000 zloty threshold for labor law appeals. Court clarified that while labor law protections apply, the claim is civil in nature.

Sygn. akt V CZ 31/07 POSTANOWIENIE Dnia 18 kwietnia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Gerard Bieniek (przewodniczący) SSN Hubert Wrzeszcz SSA Marta Romańska (sprawozdawca) w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych z siedzibą w W. - Biuro Terenowe Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych w W. przeciwko J. T. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 kwietnia 2007 r., zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Apelacyjnego […] z dnia 5 stycznia 2007 r., oddala zażalenie. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z 5 stycznia 2007 r.

Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną Jacka Tomaszewskiego, pozwanego w sprawie z powództwa Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych o zapłatę kwoty 32.000 zł. Sąd Apelacyjny wskazał, że o niedopuszczalności środka zaskarżenia zadecydowała wartość jego przedmiotu (art. 3986 § 2 k.p.c.). W zażaleniu na postanowienie z 5 stycznia 2007 r. pozwany zarzucił, że zostało ono wydane z naruszeniem art. 3982 § 2 k.p.c. oraz art. 476 § 1 pkt 2 k.p.c. poprzez wadliwą ocenę charakteru sprawy, w której zgłoszona została skarga kasacyjna i pominięcie tej okoliczności, że ma ona charakter sprawy z zakresu prawa pracy.

Roszczenie powoda nie wynika wprawdzie ze stosunku pracy, ale do tego stosunku prawnego stosuje się przepisy prawa pracy, bowiem art. 10 ust. 2 ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r., nr 1, poz. 1 ze zm.) stanowi, że przy dochodzeniu zwrotu wypłaconych świadczeń roszczenia Funduszu korzystają z takiej samej ochrony prawnej, jaką odrębne przepisy przewidują dla należności za pracę. Pozwany wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Graniczną dla dopuszczalności skargi kasacyjnej wartością przedmiotu zaskarżenia w sprawach cywilnych jest 50.000 zł, a w sprawach z zakresu prawa pracy – 10.000 zł (art. 3982 § 1 k.p.c.). Procesowa definicja „sprawy z zakresu prawa pracy” sformułowana została w art. 476 § 1 k.p.c. Zgodnie z brzmieniem pkt 2 § 1 art. 476 k.p.c. sprawą o takim charakterze jest sprawa o roszczenia z innych stosunków prawnych niż stosunek pracy, do których to stosunków prawnych, z mocy odrębnych przepisów, stosuje się przepisy prawa pracy.

W sprawie będącej przedmiotem oceny powód - Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych dochodził od pozwanego roszczenia znajdującego 3 podstawę w art. 10 ust. 1 ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy. Obowiązek zwrotu przez pracodawcę (masę upadłości) wypłaconych przez Fundusz świadczeń powstaje z mocy ustawy (art. 10 ust. 1 ustawy) i jest następstwem przejścia z mocy prawa na Fundusz zaspokojonych roszczeń pracowniczych. Przy ich dochodzeniu Fundusz korzysta z takiej samej ochrony, z jakiej korzystają należności za pracę (art. 10 ust. 2 ustawy).

Przysługujące Funduszowi roszczenie regresowe ma jednak charakter cywilnoprawny (regres ustawowy), a spory dotyczące zwrotu wypłaconych przez Fundusz świadczeń, w tym i spory, dla których podstawę stanowi przewidziane w ust. 3 art. 10 ustawy uprawnienie Funduszu do określenia warunków zwrotu wypłaconych świadczeń, odstąpienia od dochodzenia ich zwrotu należą do sądów powszechnych i rozpoznawane są w postępowaniu cywilnym zwykłym, nie zaś w postępowaniu odrębnym, stworzonym dla spraw z zakresu prawa pracy (por. też wyrok SN z 5 lutego 2002 r., II CKN 895/99, LEX nr 54349).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 3941 k.p.c. i art. 39814 k.p.c., orzeczono jak w sentencji. jc