Supreme Court dismisses appeal against final judgment where cassation appeal was still possible.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's complaint challenging the final ruling of the District Court. The appellant argued the lower court's decision was unlawful, but the Court noted that a cassation appeal against that specific judgment remained available at the time. Consequently, the Court held that the final judgment could not be the subject of this particular type of review because the possibility of changing or setting it aside via cassation had not yet expired.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 2 k.p.c.: A final court judgment may be the subject of a complaint for declaration of unlawfulness only if it was not and is not possible to change or set aside that judgment through available appeal remedies.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CNP 40/07 POSTANOWIENIE Dnia 12 kwietnia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Kazimierz Zawada w sprawie ze skargi E. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 15 października 2004 r. w sprawie z wniosku Syndyka masy upadłości PPHU "A." E.W. i s-ka, spółka jawna w C. przy uczestnictwie E. W., K. W. i S. W. o wpis, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 kwietnia 2007 r., 1/ odrzuca skargę, 2/ zasądza od skarżącego na rzecz syndyka masy upadłości PPHU "A." E.W. i s-ka, spółka jawna w C. kwotę 600 (sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. 2 Uzasadnienie Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., prawomocne orzeczenie sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, przez którego wydanie została wyrządzona szkoda, może być przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem o tyle tylko, o ile nie była i nie jest możliwa zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków zaskarżenia.
Postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 15 października 2004 r., którego dotyczy skarga E. W., mogło być zmienione lub uchylone w drodze skargi kasacyjnej. Powyższej oceny nie podważa podniesiony przez E. W. fakt odrzucenia skargi kasacyjnej na to postanowienie, wniesionej przez niego i pozostałych uczestników postępowania o wpis do księgi wieczystej. Gdyby bowiem ta skarga kasacyjna została sporządzona bez uchybień uzasadniających jej odrzucenie i była oparta na usprawiedliwionych podstawach kasacyjnych (co do zasadności przytoczonej podstawy kasacyjnej zob. nie tylko powołane w skardze kasacyjnej postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 159/05, niepubl., ale i wychodzące z odmiennych założeń postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 stycznia 2005 r., III CK 177/04, OSNC 2005, nr 12, poz. 217), mogłaby doprowadzić do zmiany lub uchylenia postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 15 października 2004 r.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy odrzucił skargę E. W. (art. 4248 § 2 k.p.c.); podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania stanowiły przepisy art. 98 w związku z art. 108 §1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz § 2 ust. 1 i 2, § 7 pkt 5 oraz §12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). db