Supreme Court dismissed appeal for non-compliance with law due to lack of exceptional circumstances and missed appeal rights.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal challenging a final judgment against the National Health Fund. The plaintiff, represented by counsel, failed to file an appeal against the lower court's decision despite having the right to do so. The court ruled that without evidence of an exceptional circumstance preventing the appeal, the appeal is inadmissible under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1, 2 k.p.c.; An appeal for non-compliance with law against a first-instance judgment is inadmissible unless an exceptional circumstance prevented the use of available appeal remedies.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CNP 32/07 POSTANOWIENIE Dnia 15 marca 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : Prezes SN Tadeusz Ereciński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 marca 2007 r. skargi Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala Powiatowego w G. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia 21 września 2004 r., sygn. akt [...] wydanego w sprawie z powództwa Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala Powiatowego w G. przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia o zapłatę, odrzuca skargę Uzasadnienie 2 Wyrokiem z dnia 21 września 2004 r.
Sąd Okręgowy w S. oddalił powództwo Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej Szpitala Powiatowego w G. przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia strona powodowa zarzuciła naruszenie art. 2, 7, 77 Konstytucji, art. 4a ustawy z dnia 16 grudnia 1994 r. o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1995 r. Nr 1, poz. 2 ze zm.), art. 56 k.c., art. 222, 224 k.p.c. i wnosiła o stwierdzenie niezgodności z prawem zaskarżonego wyroku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Wyjątek od wskazanej zasady przewidziano w art. 4241 § 2 k.p.c. W sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi uzależniona jest od kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek: istnienia wyjątkowego wypadku oraz występowania niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.
W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła wniosek o doręczenie wyroku Sądu Okręgowego z uzasadnieniem, lecz apelacji nie wniosła. Nie zaskarżenie wyroku nastąpiło więc nie na skutek wyjątkowych okoliczności lecz w wyniku świadomej decyzji strony powodowej. W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06 (OSNC 2006, nr 6, poz. 113) stwierdzono, że nie jest rzeczą Sądu Najwyższego, przedstawianie bliżej konkretnych okoliczności, które mogłyby przemawiać za 3 potraktowaniem sytuacji jako wyjątkowej w rozumieniu powyższego przepisu, niemniej jednak można przykładowo wskazać, że istnienie takiego wyjątkowego wypadku może wchodzić w rachubę w sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub uzyskania błędnej informacji od pracownika sądu.
Strona skarżąca tego typu okoliczności nie wskazała. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego niewykazanie przez skarżącego, że zachodzi wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego, niezaskarżonego orzeczenia sądu pierwszej instancji, powoduje odrzucenie skargi przez Sąd Najwyższy (postanowienia z dnia 9 lutego 2006 r., IV CNP 41/05, z dnia 6 grudnia 2006 r., V CNP 142/06, z dnia 18 grudnia 2006 r., IV CNP 115/06 oraz z dnia 13 lutego 2007 r., I CNP 85/06, nie publ.). Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 4248 § 2 k.p.c.).