Supreme Court dismisses appeal for retrial due to lack of statutory grounds and new evidence created after judgment.

Sygn. akt II CZ 120/06 POSTANOWIENIE Dnia 14 lutego 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Helena Ciepła (przewodniczący) SSN Barbara Myszka (sprawozdawca) SSN Hubert Wrzeszcz w sprawie ze skargi R.M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 28 czerwca 2005r., sygn. akt [...] wydanego w sprawie z powództwa R.M. przeciwko Skarbowi Państwa - Sądowi Rejonowemu w O. o odszkodowanie po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2007 r., zażalenia skarżącej na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 3 października 2006 r., sygn. akt [...], oddala zażalenie, nie obciążając skarżącej R.M. kosztami postępowania. 2 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 3 października 2006 r.

Sąd Apelacyjny odrzucił skargę R.M. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 28 czerwca 2005 r. z tej przyczyny, że skarżąca nie oparła swojej skargi na ustawowej podstawie wznowienia. Przepis art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. dopuszcza wznowienie postępowania – stwierdził Sąd Apelacyjny – na tej podstawie, że wyrok, od którego jest wnoszona skarga, został uzyskany za pomocą przestępstwa, co może mieć miejsce wtedy, gdy określony czyn wpływa bezpośrednio na kształtowanie treści orzeczenia bądź na działania osób biorących udział w postępowaniu.

Skarżąca nie wskazała na żadną z wymienionych sytuacji, a jedynie przedstawiła swoją dalece subiektywną opinię, którą uzasadniła sformułowaniem: „Bezsporne jest, iż Sąd Okręgowy w K. i Sąd Apelacyjny wydał wyrok w przestępstwie, albowiem dowody przestępstwa Sądu są w wydanych przez te Sądy wyrokach, ich treści i uzasadnieniu”. Opinia taka nie jest równoznaczna z żadną z ustawowych przyczyn wznowienia, wobec czego skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 410 k.p.c. W zażaleniu skarżąca zarzuciła Sądowi Apelacyjnemu wadliwą ocenę zebranego materiału dowodowego, a w jej wyniku wyrażenie błędnego poglądu o braku podstaw do wznowienia, mimo że w przedmiotowej sprawie zaistniało ewidentne przestępstwo.

Powołała się ponadto na nowy dowód w postaci opinii biegłego z zakresu badań identyfikacyjnych pisma ręcznego, mgr R.D., z dnia 25 września 2006 r., z której wynika, że jej podpis pod aktem notarialnym Rep. A. Nr [...] został nakreślony przez K.B. W konkluzji żaląca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Apelacyjny trafnie ocenił, że skarżąca – wnosząc o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tego Sądu z dnia 28 czerwca 2005 r. – w swoich wywodach powoływała się na popełnienie przestępstwa, niemniej nie wskazała na taki czyn, który mógłby uzasadniać 3 wznowienie na podstawie art. 403 § 1 pkt 2 k.p.c. Oceny tej w niczym nie zmieniają wywody zawarte w uzasadnieniu zażalenia, ponieważ sprowadzają się one jedynie do zaprezentowania wyników własnej analizy materiału zebranego w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem oraz własnego przeświadczenia żalącej o ewidentnym zaistnieniu przestępstwa.

Powołana w zażaleniu opinia mgr R.D. nie może również stanowić podstawy wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 403 § 2 k.p.c., można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Z przytoczonej regulacji wynika, że nowe środki dowodowe mogą stanowić podstawę wznowienia tylko wtedy, gdy istniały już w czasie trwania zakończonego postępowania. Nie może być natomiast podstawą wznowienia środek dowodowy, który powstał dopiero po uprawomocnieniu się orzeczenia (zob. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 października 2005 r., IV CZ 96/05, niepubl., z dnia 20 października 2005 r., IV CZ 98/05, niepubl. oraz z dnia 23 sierpnia 2006 r., III CZ 52/06, niepubl.).

Opinia mgr R.D. z dnia 25 września 2006 r. nie może zatem stanowić podstawy wznowienia postępowania zakończonego w dniu 28 czerwca 2005 r. Z tych względów Sąd Najwyższy na zasadzie art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 oraz art. 102 w związku z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. postanowił, jak w sentencji.