Supreme Court dismisses civil law complaint for non-justiciability due to procedural time bar. The court rejects the appeal because the final judgment was rendered before the statutory deadline for filing a complaint. The court ruled that the complaint was inadmissible as it was filed outside the permissible time limit. The decision establishes that procedural deadlines strictly govern the admissibility of such appeals. The court emphasizes that the right to appeal is conditional upon compliance with temporal requirements. The judgment clarifies the specific date threshold for filing complaints in civil proceedings. The court notes that the plaintiff failed to meet the statutory filing deadline. The ruling confirms that procedural bars prevent the review of final judgments outside the time limit. The decision reinforces the importance of adhering to strict procedural timelines in civil litigation. The court concludes that the complaint is inadmissible due to the expiration of the filing period.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the civil law complaint for non-justiciability because it was filed before the statutory deadline. The plaintiff challenged a final judgment from May 2004, arguing violations of specific civil procedure articles, but the court noted the complaint was submitted prior to September 1, 2004. The court ruled the appeal inadmissible under the relevant procedural code, which only allows such complaints against judgments becoming final after that specific date.
Legislator headnote
AI generatedArt. 4241 § 1 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A complaint for non-justiciability of a final judgment is admissible only if the judgment became final after September 1, 2004; complaints filed earlier are inadmissible due to the statutory time bar.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CNP 123/06 POSTANOWIENIE Dnia 18 stycznia 2007 r. Sąd Najwyższy w składzie : Prezes SN Tadeusz Ereciński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 stycznia 2007 r., skargi R. K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 18 maja 2004 r., wydanego w sprawie z powództwa R. K. przeciwko M. L. o zapłatę, odrzuca skargę i oddala wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania skargowego. 2 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 18 maja 2004 r. Sąd Apelacyjny zmienił wyrok Sądu Okręgowego w P. W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powód zarzucił naruszenie art. 328 § 2 w zw. z art. 391 § 2, art. 386 § 4 k.p.c. art. 662 § 3 k.c. i wnosił o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2005 r., mającej moc zasady prawnej, III BZP 1/05 („Biuletyn SN" 2005, nr 10, s.
25) stwierdzono, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 k.p.c.) przysługuje od orzeczeń, które stały się prawomocne od dnia 1 września 2004 r. Skarżący wniósł skargę od orzeczenia, które uprawomocniło się przed tą datą. Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu (art. 4248 § 1 k.p.c.). O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 393-19 i art. 42412 k.p.c. jz