Appeal dismissed; court held bank balance alone cannot prove inability to pay court fees.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against the lower court's refusal to exempt the defendant from filing fees. The defendant argued that the bank account balance did not reflect their true financial inability to pay, citing tax declarations showing higher turnover. The court ruled that a bank statement alone is insufficient and the appellant failed to demonstrate an inability to liquidate assets or secure funds from partners.
Legislator headnote
AI generatedArt. 103 ust. 1 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 397 § 1, 2 k.p.c.: A bank account balance cannot serve as the sole criterion for determining insufficient funds; the court must consider all circumstances, and the party must justify the inability to liquidate assets or obtain financing.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I ACz 150/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2013 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie I Wydział Cywilny w składzie następującym Przewodniczący: SSA Kazimierz Rusin po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa G. C. przeciwko Aptece (...)Spółka jawna (...) w Ł. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 21 stycznia 2013 r., sygn. akt I Nc 81/12 o d d a l a zażalenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy oddalił wniosek pozwanego o zwolnienie od opłaty sądowej od zażalenia argumentując, że z przedłożonych przez skarżącego deklaracji podatkowych VAT wynika, że jego obroty w poszczególnych miesiącach lat 2011 i 2012 przekraczały kwoty miliona, względnie nawet dwóch milionów złotych, co bardziej odzwierciedla sytuację finansową pozwanego, niż stany obrotu środkami pieniężnymi na rachunkach bankowych, a ponadto strona winna w koszty związane z działalnością gospodarczą wkalkulować ryzyko związane z prowadzeniem procesów sądowych.
W ocenie tego Sądu pozwana jest w stanie wyłożyć opłatę od zażalenia wynoszącą 2.319 zł. W zażaleniu pozwany wniósł o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania względnie jego zmianę i zwolnienie pozwanego od obowiązku uiszczenia przedmiotowej opłaty zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego a mianowicie art. 233 § 1 kpc przez błędną wykładnię i zastosowanie polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonych dowodów, a także art. 103 ustawy o kosztach sadowych w sprawach cywilnych przez błędną wykładnię i niezastosowanie, pomimo wykazania przez pozwanego, że nie ma dostatecznych środków na uiszczenie opłaty.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje :
Zażalenia nie można uznać za zasadne. Wbrew twierdzeniom skarżącego stan rachunku bankowego strony nie może stanowić wyłączonego kryterium przy badaniu czy strona nie ma dostatecznych środków na uiszczenie kosztów sądowych, w rozumieniu art. 103 cytowanej ustawy. Ustalenia w tym zakresie muszą być dokonane z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy rzutujących na ocenę sytuacji płatniczej strony. Skarżący wywodzi, że od września Spółka z zupełności utraciła zdolność bieżącego regulowania swoich zobowiązań .
Nie neguje jednak faktu kontynuowania działalności gospodarczej i posiadania majątku trwałego. W tych uwarunkowaniach dla wykazania, że nie dysponuje środkami na pokrycie kosztów sądowych pozwany winien usprawiedliwić niemożność ich pozyskania w dostępny dla siebie sposób, zwłaszcza przez upłynnienie części majątku trwałego, względnie zwrócenie się do wspólników o zasilenie przedsiębiorstwa z ich majątków. Sąd Okręgowy przeprowadził ocenę sytuacji płatniczej pozwanego z uwzględnieniem miarodajnych kryteriów i nie znajdują potwierdzenia zarzuty zażalenie odnoszące się do naruszenia wskazanych przepisów.
Ocenę tę należało podzielić skoro pozwany rzeczywiście nie wykazał, by nie posiadał dostatecznych środków na uiszczenie przedmiotowej opłaty . Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu (art. 385 kpc w związku z art. 397 § 1 i 2 kpc. )