Legislator Case Law & Legislation
I ACz 156/13 AI generated

Appeal dismissed; court held bank balance alone cannot prove inability to pay court fees.

Case Number I ACz 156/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the appellant's appeal against the lower court's decision to deny a waiver of court fees. The appellant argued that the lower court erred by relying solely on bank account balances rather than considering tax declarations or business risks, citing violations of procedural and cost laws. The court rejected this, ruling that bank statements are not an exclusive criterion and that the appellant failed to demonstrate a genuine inability to pay through other means.

Legislator headnote

AI generated

Art. 103 ust. 1 k.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.; Bank account balance alone cannot serve as the sole criterion for determining a party's inability to pay court costs; all circumstances affecting the party's payment capacity must be considered.

Keywords

AI generated
court fees waiver inability to pay bank account balance civil procedure law costs of proceedings financial assessment appeal dismissal

Cited Legislation

AI generated
Art. 103 ust. 1 k.c.
Wbrew twierdzeniom skarżącego stan rachunku bankowego strony nie może stanowić wyłączonego kryterium przy badaniu czy strona nie ma dostatecznych środków na uiszczenie kosztów sądowych, w rozumieniu art. 103 cytowanej ustawy.
Art. 233 § 1 k.p.c.
Art. 385 k.p.c.
Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu (art. 385 kpc w związku z art.
Art. 397 § 1 k.p.c.
385 kpc w związku z art. 397 § 1 i 2 kpc.
Art. 397 § 2 k.p.c.
385 kpc w związku z art. 397 § 1 i 2 kpc.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I ACz 156/13 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2013 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie I Wydział Cywilny w składzie następującym Przewodniczący: SSA Kazimierz Rusin po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa G. C. przeciwko Aptece (...) Spółka jawna (...) w Ł. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego w Tarnobrzegu z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt I Nc 66/12 p o s t a n a w i a: o d d a l i ć zażalenie.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy oddalił wniosek pozwanego o zwolnienie od opłaty sądowej od zażalenia argumentując, że z przedłożonych przez skarżącego deklaracji podatkowych VAT wynika, że jego obroty w poszczególnych miesiącach lat 2011 i 2012 przekraczały kwoty miliona, względnie nawet dwóch milionów złotych, co bardziej odzwierciedla sytuację finansową pozwanego, niż stany obrotu środkami pieniężnymi na rachunkach bankowych, a ponadto strona winna w koszty związane z działalnością gospodarczą wkalkulować ryzyko związane z prowadzeniem procesów sądowych.

W ocenie tego Sądu pozwana jest w stanie wyłożyć opłatę od zażalenia wynoszącą 2.046 zł. W zażaleniu pozwany wniósł o uchylenie tego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania względnie jego zmianę i zwolnienie pozwanego od obowiązku uiszczenia przedmiotowej opłaty zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego a mianowicie art. 233 § 1 kpc przez błędną wykładnię i zastosowanie polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zgromadzonych dowodów, a także art. 103 ustawy o kosztach sadowych w sprawach cywilnych przez błędną wykładnię i niezastosowanie, pomimo wykazania przez pozwanego, że nie ma dostatecznych środków na uiszczenie opłaty.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje :

Zażalenia nie można uznać za zasadne. Wbrew twierdzeniom skarżącego stan rachunku bankowego strony nie może stanowić wyłączonego kryterium przy badaniu czy strona nie ma dostatecznych środków na uiszczenie kosztów sądowych, w rozumieniu art. 103 cytowanej ustawy. Ustalenia w tym zakresie muszą być dokonane z uwzględnieniem wszystkich okoliczności sprawy rzutujących na ocenę sytuacji płatniczej strony. Skarżący wywodzi, że od września Spółka z zupełności utraciła zdolność bieżącego regulowania swoich zobowiązań .

Nie neguje jednak faktu kontynuowania działalności gospodarczej i posiadania majątku trwałego. W tych uwarunkowaniach dla wykazania, że nie dysponuje środkami na pokrycie kosztów sądowych pozwany winien usprawiedliwić niemożność ich pozyskania w dostępny dla siebie sposób, zwłaszcza przez upłynnienie części majątku trwałego, względnie zwrócenie się do wspólników o zasilenie przedsiębiorstwa z ich majątków. Sąd Okręgowy przeprowadził ocenę sytuacji płatniczej pozwanego z uwzględnieniem miarodajnych kryteriów i nie znajdują potwierdzenia zarzuty zażalenie odnoszące się do naruszenia wskazanych przepisów.

Ocenę tę należało podzielić skoro pozwany rzeczywiście nie wykazał, by nie posiadał dostatecznych środków na uiszczenie przedmiotowej opłaty . Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu (art. 385 kpc w związku z art. 397 § 1 i 2 kpc. ) Zarządzenie: odpis postanowienia doręczyć r. pr. K. Z.. R., dnia 22 marca 2013r., ja