Legislator Case Law & Legislation
III KK 34/04 AI generated

Supreme Court dismisses cassation regarding prosecutor's refusal to withdraw charges not requiring retrial.

Case Number III KK 34/04
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the defendant's cassation appeal against a first-instance judgment. The defendant argued that the prosecutor's refusal to withdraw charges violated procedural rights, but the court found no error in the lower court's handling of the matter. The decision rests on the principle that a prosecutor's negative stance on withdrawing charges does not mandate a retrial by the court.

Legislator headnote

AI generated

Art. 12 § 3 k.p.k.; Art. 143 § 1 pkt 1 k.p.k.; The refusal of a prosecutor to withdraw charges in the preparatory proceedings does not create an obligation for the court to retry the case upon the indictment's submission.

Keywords

AI generated
prosecutor withdrawal withdrawal of charges preparatory proceedings cassation appeal procedural obligation public prosecution court jurisdiction

Cited Legislation

AI generated
Art. 12 § 3 k.p.k.
III KK 34/04 W świetle art. 12 § 3 k.p.k. niewyrażenia zgody przez prokuratora – w postępowaniu przygotowawczym – na cofnięcie wniosku o ściganie, nie rodzi obowiązku ponownego rozstrzygania tej kwestii przez sąd po wpły- nięciu aktu oskarżenia.
Art. 143 § 1 pkt 1 k.p.k.
Jednocześnie, w art. 143 § 1 pkt 1 k.p.k. przewidziano obowiązkową formę takiej inicjatywy oso- by uprawnionej do cofnięcia wniosku, wprowadzając wymóg sporządzenia protokołu.
Art. 16 § 2 k.p.k.
W tych warunkach brak było jakichkolwiek przesłanek do zarzucania obrazy art. 16 § 2 k.p.k. , skoro fakt udzielenia pełnego i prawidłowego po- uczenia jest udokumentowany odpowiednimi materiałami zawartymi w ak- tach sprawy.
Art. 33 § 2 k.k.
Jako karę łączną sąd pierwszej instancji orzekł karę 2 lat pozbawie- nia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 4 lat i oddało oskarżonego pod dozór kuratora, zaś w oparciu o przepis art. 33 § 2 k.k.
Art. 4 k.p.k.
Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez obrońcę oskar- żonego, który zarzucił wyrokowi sądu pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych, będący następstwem naruszenia przepisów art. 4 k.p.k., art.
Art. 5 § 2 k.p.k.
4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art.
Art. 7 k.p.k.
art. 12 § 3 k.p.k
III KK 34/04 W świetle art. 12 § 3 k.p.k.
art. 158 § 1 k.k
Sąd Najwyższy w sprawie Jacka J., skazanego z art. 158 § 1 k.k.
art. 13 § 1 k.k
dokonania przestęp- stwa z art. 13 § 1 k.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

POSTANOWIENIE Z DNIA 1 LIPCA 2004 R. III KK 34/04 W świetle art. 12 § 3 k.p.k. niewyrażenia zgody przez prokuratora – w postępowaniu przygotowawczym – na cofnięcie wniosku o ściganie, nie rodzi obowiązku ponownego rozstrzygania tej kwestii przez sąd po wpły- nięciu aktu oskarżenia. Przewodniczący: sędzia SN E. Gaberle. Sędziowie SN: P. Kalinowski (sprawozdawca), M. Sokołowski. Prokurator Prokuratury Krajowej: B. Drozdowska. Sąd Najwyższy w sprawie Jacka J., skazanego z art. 158 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 1 lipca 2004 r. kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 22 października 2003 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 14 kwietnia 2003 r., o d d a l i ł kasację (...) Z u z a s a d n i e n i a :

Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2003 r. uznał Jacka J. za winnego tego, że: I. w dniu 15 sierpnia 2002 r. w B., działając wspólnie i w porozumieniu z trzema nieustalonymi mężczyznami brał udział w pobiciu Sławomira C., który w wyniku pobicia go drewnianymi kijami doznał obrażeń w postaci 2 złamania obu kości łokciowych, stłuczenia prawego barku, krwiaków i obrzęku okolicy głowy, obu przedramion, grzbietu, pośladków i kończyn dolnych, a obrażenia te spowodowały naruszenie czynności tych narządów ciała na okres powyżej 7 dni, tj. dokonania przestępstwa z art. 158 § 1 k.k., i za to na podstawie powołanego przepisu skazał go na karę roku i 4 mie- sięcy pozbawienia wolności, II.

W dniu 15 sierpnia 2002 r. w B. działając wspólnie i w porozumieniu z Ireneuszem N. i nieustalonym mężczyzną w celu osiągnięcia korzyści ma- jątkowej usiłował wymusić od Sławomira C. zapłatę kwoty 5000 zł, przy czym używał przemocy wobec Sławomira C., groził pobiciem, a następnie Ireneusz N. i nieustalony mężczyzna udali się ze Sławomirem C. do jego miejsca zamieszkania po kwotę 1 400 zł, przy czym Sławomir C. był przy- trzymywany, gdzie Sławomirowi C. udało się zbiec, tj. dokonania przestęp- stwa z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, III. w dniu 11 października 2002 r. w B. groził Sławomirowi C. pozbawie- niem życia, która to groźba wzbudziła w pokrzywdzonym uzasadnione przypuszczenie, że będzie spełniona, tj. dokonania przestępstwa z art. 190 § 1 k.k., i za to na podstawie powołanego przepisu wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności.

Jako karę łączną sąd pierwszej instancji orzekł karę 2 lat pozbawie- nia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres 4 lat i oddało oskarżonego pod dozór kuratora, zaś w oparciu o przepis art. 33 § 2 k.k. wymierzył grzywnę 30 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 10 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone przez obrońcę oskar- żonego, który zarzucił wyrokowi sądu pierwszej instancji błąd w ustaleniach faktycznych, będący następstwem naruszenia przepisów art. 4 k.p.k., art. 5 § 2 k.p.k. i art. 7 k.p.k., a także przez prokuratora, który zakwestionował 3 ustalenia faktyczne prowadzące do przyjęcia, iż pierwszy z przypisanych oskarżonemu czynów stanowił pobicie a nie rozbój oraz ocenę, iż w przy- padku oskarżonego zachodzi pozytywna prognoza społeczna pozwalająca na zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary po- zbawienia wolności.

Po rozpoznaniu apelacji Sąd Okręgowy w B. wyrokiem z dnia 22 października 2003 r. zmienił orzeczenie Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że uchylił orzeczenie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności, oddaniu pod dozór kuratora i wymierzeniu grzywny. Od tego ostatniego wyroku wniósł kasację obrońca skazanego (...). W odpowiedzi na tę kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w B wniósł o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Całkowicie niezasadne są twierdzenia mające uzasadnić zarzut ob- razy art. 12 § 3 k.p.k. w zw. z art. 16 § 2 k.p.k. Wcale bowiem nie jest tak, aby „Sąd Rejonowy powinien był (…), dysponując aktami postępowania przygotowawczego zwrócić uwagę na pomyłkę, która, zauważona, diame- tralnie zmieniłaby sytuację procesową Jacka J.”, a rozważona doprowadzi- łaby do tego, że „Sąd Odwoławczy uchylając sprawę do ponownego roz- poznania przez sąd pierwszej instancji umożliwiłby naprawienie tego błę- du”. Takie przekonanie pozostaje w oderwaniu zarówno od dyspozycji art. 12 § 3 k.p.k., jak i od realiów sprawy.

Powołany przepis rzeczywiście do- puszcza możliwość cofnięcia wniosku o ściganie i to zarówno w stadium postępowania przygotowawczego, jak i przed sądem. Jednocześnie, w art. 143 § 1 pkt 1 k.p.k. przewidziano obowiązkową formę takiej inicjatywy oso- by uprawnionej do cofnięcia wniosku, wprowadzając wymóg sporządzenia protokołu. W świetle treści art. 12 § 3 k.p.k. jest też oczywiste, że wystą- pienie z inicjatywą cofnięcia wniosku o ściganie ma w obu stadiach procesu charakter autonomiczny. Oznacza to, że brak uwzględnienia takiej inicjaty- 4 wy w postępowaniu przygotowawczym nie rodzi obowiązku rozstrzygania z urzędu tej kwestii przez sąd po wpłynięciu aktu oskarżenia.

Negatywna de- cyzja prokuratora, który nie wyraził zgody na cofnięcie wniosku o ściganie nie jest zaskarżalna, a możliwość jej zwalczania jest immanentnie związa- na z ponownym wystąpieniem osoby uprawnionej do organu, który jest go- spodarzem następnego etapu postępowania, tj. do sądu. W tym miejscu trzeba też podkreślić, że na gruncie tej sprawy nie może być mowy ani o „pomyłce”, ani tym bardziej o „błędnym pouczeniu ze strony policjanta” co do możliwości cofnięcia wniosku o ściganie. Określenia tego rodzaju pozo- stają w całkowitym oderwaniu od treści pouczenia udzielonego pokrzyw- dzonemu (...), w którym odrębny fragment jest poświęcony właśnie kwestii cofnięcia wniosku o ściganie (pkt 7).

Dobitnym świadectwem tego, że Sła- womir C. miał świadomość istnienia takiego uprawnienia, jest jego wniosek złożony (choć po terminie) w toku rozprawy przed sądem pierwszej instan- cji. W tych warunkach brak było jakichkolwiek przesłanek do zarzucania obrazy art. 16 § 2 k.p.k. , skoro fakt udzielenia pełnego i prawidłowego po- uczenia jest udokumentowany odpowiednimi materiałami zawartymi w ak- tach sprawy. Nie można też tracić z pola widzenia i tego, że przesłuchiwany na rozprawie pokrzywdzony, wyraźnie wiązał chęć „wycofania sprawy” z fak- tem odnalezienia pieniędzy, które miał utracić w wyniku napadu, co oczy- wiście nie było możliwe z uwagi na publiczno-skargowy charakter dwóch pierwszych czynów zarzuconych oskarżonemu Jackowi J.

Trzeba też jasno powiedzieć, że niezależnie od tego, jaka była rzeczywista intencja po- krzywdzonego (odmienne od autora kasacji przekonanie w tej materii moż- na bowiem ukształtować również w oparciu o dowód w postaci zeznań świadka Jacka O.), w niniejszej sprawie ani w toku postępowania przygo- towawczego ani w terminie zakreślonym w art. 12 § 3 k.p.k., inicjatywa zmierzająca do cofnięcia wniosku o ściganie oskarżonego Jacka J. za czyn 5 z art. 190 k.k. – nie przyjęła kształtu oświadczenia woli, mającego formę wymaganą przez art. 143 § 1 pkt 1 k.p.k.

Nie było zatem podstaw do tego, aby nadzorujący to postępowanie prokurator zajmował wobec niej stanowi- sko przewidziane w tym przepisie. Tym bardziej brak było przedmiotu roz- strzygania przez sąd pierwszej instancji, do którego pokrzywdzony zwrócił się dopiero na kolejnym terminie rozprawy w toku przewodu sądowego. Na koniec zauważyć trzeba, że w świetle art. 12 § 3 k.p.k., nie ma wystarczających podstaw do formułowania tak kategorycznych przekonań co do zależności między procesowym ustosunkowaniem się do wystąpie- nia osoby uprawnionej do cofnięcia wniosku o ściganie, a sytuacją oskar- żonego, jak to zaprezentowano w kasacji.

Przypomnieć trzeba bowiem, że cofnięcie wniosku o ściganie jest możliwe wyłącznie za zgodą prokuratora w postępowaniu przygotowawczym albo za zgodą sądu – w postępowaniu sądowym. Zatem, nawet prawidłowo złożone oświadczenie woli osoby uprawnionej do cofnięcia wniosku o ściganie wcale nie powoduje w sposób automatyczny żadnej diametralnej zmiany sytuacji procesowej oskarżone- go i może zostać skutecznie unicestwione w wyniku braku wyrażenia zgody ze strony prokuratora albo sądu pierwszej instancji – na to cofnięcie.(...)