Supreme Court allows appeal and objection against refusal of joint mortgage entry fee payment in civil registry cases.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court overturned the District Court's dismissal of both an appeal and a subsequent objection regarding the refusal to record a joint mortgage entry. The lower courts had rejected these proceedings because the legal representative failed to pay the required fixed court fee. The Supreme Court ruled that the statutory regulation requiring the court to note joint mortgages on its own initiative does not exempt parties from the obligation to file a request for such an entry. Consequently, the court determined that the specific fee for a proportional entry applies to both the initial request and the appeal, making the fixed fee inapplicable.
Legislator headnote
AI generated§ 32 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie określenia wysokości wpisów w sprawach cywilnych; § 11 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych: The court's duty to note joint mortgages on its own initiative does not relieve parties from the obligation to file a request for such an entry, and therefore the proportional entry fee applies to both the initial request and subsequent appeals.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Postanowienie z dnia 20 lutego 2003 r., II CZ 9/03 Apelacja od odmowy wpisu hipoteki łącznej w księdze wieczystej, założonej dla odłączonej nieruchomości, podlega opłacie sądowej w wysokości dziesiątej części wpisu stosunkowego (§ 32 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie określenia wysokości wpisów w sprawach cywilnych, Dz.U. Nr 154, poz. 753 ze zm.). Sędzia SN Helena Ciepła (przewodniczący) Sędzia SN Henryk Pietrzkowski (sprawozdawca) Sędzia SN Hubert Wrzeszcz Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Józefy G. i Stanisława G. przy uczestnictwie Leszka Ireneusza N. o wpis, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lutego 2003 r., zażaleń uczestnika postępowania na postanowienia Sądu Okręgowego w Szczecinie z dnia 8 listopada 2002 r. i z dnia 16 października 2002 r. uchylił oba postanowienia.
Uzasadnienie Sąd Okręgowy w Szczecinie postanowieniem z dnia 8 listopada 2002 r. odrzucił zażalenie na postanowienie tego Sądu z dnia 16 października 2002 r. o odrzuceniu apelacji – z tego powodu, że pełnomocnik uczestnika postępowania (radca prawny) nie opłacił zażalenia wpisem stałym. Apelacja, w której pełnomocnik skarżącego (radca prawny) zarzucał brak wpisu hipoteki łącznej w dziale IV nowo założonej księgi wieczystej, odrzucona została także z powodu nie opłacenia jej wpisem sądowym stałym (§ 27 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie określenia wysokości wpisów w sprawach cywilnych – Dz.U.
Nr 154, poz. 753 ze zm., dalej: "r.wpis.cyw."). Rozpoznając zażalenia na oba wskazane postanowienia
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Odnosząc się do postawionej w zażaleniu tezy, że ani apelacja, ani późniejsze zażalenie na postanowienie o odrzuceniu apelacji nie podlegały opłacie stałej, bowiem sąd z urzędu powinien dokonać wpisu hipoteki łącznej do nowo założonej księgi wieczystej, wyjaśnić należy, że pierwotna nieruchomość miała założoną księgę wieczystą, do której wpisano obciążenie hipoteką łączną, a następnie na wniosek dokonano odłączenia z tej księgi garażu, dla którego założono odrębną księgę wieczystą bez wpisu hipoteki łącznej.
Brak tego wpisu stał się podstawą wniesionej apelacji. Sprawy o wpis w księdze wieczystej, a więc także o wpis hipoteki, sąd rozpoznaje w postępowaniu nieprocesowym tylko na wniosek, chyba że przepis szczególny przewiduje dokonanie wpisu z urzędu (art. 626-8 § 1 k.p.c.). Z przepisu § 11 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz.U. Nr 102, poz. 1122, dalej: "rozp.wyk.") wynika, że jeżeli prawo obciąża dwie albo więcej nieruchomości, przy każdym wpisie zaznacza się to z urzędu, wymieniając wszystkie nieruchomości obciążone.
W piśmiennictwie dotyczącym § 31 uchylonego Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 marca 1992 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. Nr 29, poz. 128 ze zm.), którego odpowiednikiem jest powołany § 11 rozp.wyk., trafnie podkreślono, że przyjęte uregulowanie nie zwalnia strony i notariusza od powinności złożenia wniosku o wpis hipoteki łącznej. Przepis § 11 rozp.wyk. należy zatem traktować jedynie jako rozwinięcie i uzupełnienie zasady działania Sądu na wniosek, a także jako naturalną konsekwencję przepisu art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (jedn. tekst Dz.U. z 2001 r.
Nr 124, poz. 1361). Wniosku stron o wpis hipoteki łącznej nie można zatem traktować jedynie jako impulsu do dokonania czynności, która i tak zostałaby podjęta z urzędu (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 1994 r., III CZP 85/94, OSNC 1995, nr 1, poz. 3). Przy takim rozumieniu omawianych uregulowań prawnych nie powinna budzić zastrzeżeń teza, że w przypadku złożenia wniosku o wpis hipoteki łącznej do księgi wieczystej, założonej dla odłączonej nieruchomości, sąd powinien pobrać dziesiątą część wpisu stosunkowego (§ 32 pkt 6 r.wpis.cyw.).
Tak samo zatem powinien postąpić w przypadku wniesienia apelacji od wpisu, którego wadliwość polega na nie wpisaniu hipoteki łącznej (§ 20 r.wpis.cyw.). Skoro więc dla wymienionych pism przewidziana jest opłata w postaci wpis sądowego stosunkowego, brak było podstaw do stosowania § 27 r.k.s. i rygoru przewidzianego w art. 17 ustawy z dnia 13 czerwca 1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (jedn. tekst: Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 88 ze zm.). Z przytoczonych względów należało zaskarżone postanowienia uchylić (art. 386 § 1 w związku z art. 397 § 2 i art. 393-18 § 3 k.p.c.).