Military court dismissed conditional dismissal allowing monetary payment due to general ban on soldiers. The Supreme Court ruled that the specific prohibition for soldiers overrides the general provision. The lower court erred by applying a monetary penalty to a soldier in basic service. The decision clarifies that monetary fines are inadmissible for soldiers in basic military service. The court held that the general ban on monetary penalties for soldiers prevails over the general provision. The ruling establishes that monetary fines cannot be imposed on soldiers in basic service. The court found the lower court violated the specific prohibition against monetary fines for soldiers. The decision confirms that monetary fines are prohibited for soldiers in basic military service. The court ruled that the specific ban on monetary fines for soldiers overrides the general provision. The judgment establishes that monetary fines are inadmissible for soldiers in basic military service.

POSTANOWIENIE Z DNIA 8 CZERWCA 2000 R. ( WKN 9/2000 ) Art. 67 § 3 k.k., w zakresie, w którym dopuszcza możliwość orzeczenia przy warunkowym umorzeniu postępowania karnego świadczenia pieniężnego wymienionego w art. 39 pkt 7 k.k., nie ma zastosowania w wypadku warunkowego umorzenia postępowania przeciwko żołnierzowi pełniącemu zasadniczą służbę wojskową, gdyż art. 324 § 2 k.k. przewiduje generalny zakaz orzekania tego środka karnego wobec takiego żołnierza. Przewodniczący : sędzia SN płk E. Matwijów Sędziowie SN : płk A.

Kapłon ( sprawozdawca ), płk Z. Stefaniak Prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej : ppłk J. Ciepłowski Sąd Najwyższy po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2000 r. sprawy Marcina R., z powodu kasacji na korzyść wniesionej przez Zastępcę Prokuratora Generalnego – Naczelnego Prokuratora Wojskowego od postanowienia Wojskowego Sądu Garnizonowego w G. z dnia 9 listopada 1999 r. o warunkowym umorzeniu postępowania,- u c h y l i ł zaskarżone postanowienie i p r z e k a z a ł sprawę do ponownego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w G.

U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia 9 listopada 1999 r., Wojskowy Sąd Garnizonowy w G. umorzył warunkowo postępowanie karne wobec Marcina R. o czyn określony w art. 177 § 1 k.k., polegający na tym, że „ w dniu 21 sierpnia 1999 r. około godz. 1430 w miejscowości B. na drodze publicznej, kierując samochodem osobowym marki „ Dacia ” nr rej. TYB – 3641, stanowiącym własność Jurka R., nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym zawarte w art. 3 ust. 1 i art. 22 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 2 1997 r.

– prawo o ruchu drogowym w ten sposób, że jadąc drogą dwukierunkową nr 534 w kierunku R., przy zmianie kierunku jazdy nie zachował szczególnej ostrożności i wykonując manewr skrętu w lewo nie ustąpił pierwszeństwa przejazdu, zajeżdżając drogę prawidłowo jadącemu z przeciwka samochodowi osobowemu marki „ Tawria ” nr rej. ZEE – 6663, kierowanemu przez Tomasza A., w wyniku czego doszło do zderzenia wymienionych pojazdów, na sutek czego nieumyślnie spowodował wypadek, w następstwie czego pasażerka samochodu marki „ Tawria ” Janina A. doznała obrażeń ciała w postaci złamania kości ramieniowej w miejscu typowym, stłuczenia obu kolan i ogólnych potłuczeń, które spowodowały naruszenie czynności narządów jej ciała na czas dłuższy niż 7 dni ”, przy czym sąd ustalił okres próby 1 roku oraz orzekł – na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 49 k.k. wobec Marcina R.

świadczenie pieniężne na rzecz Rady Rodziców – Zespołu Szkół Przemysłu Spożywczego w G. Wyżej wskazane postanowienie uprawomocniło się w pierwszej instancji. Postanowienie to zaskarżył kasacją Zastępca Prokuratora Generalnego – Naczelny Prokurator Wojskowy, zarzucając rażące naruszenie prawa, a to art. 324 § 2 k.k., mające istotny wpływ na treść postanowienia, polegające na orzeczeniu wobec Marcina R., pełniącego podczas orzekania zasadniczą służbę wojskową, środka karnego w postaci świadczenia pieniężnego, który ustawa zakazuje stosować wobec żołnierzy służby zasadniczej.

W konkluzji autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje :

Kasacja jest zasadna. Niespornym jest, iż w chwili orzekania przez sąd pierwszej instancji Marcin R. pełnił zasadniczą służbę wojskową, a tym samym miały do niego zastosowanie przepisy części wojskowej kodeksu karnego. 3 Orzekając – in concreto – sąd pierwszej instancji – jak słusznie wywiódł to autor kasacji – dopuścił się rażącego naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 324 § 2 k.k., który stanowi lex specialis w stosunku do art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 49 k.k. A zatem umarzając warunkowo postępowanie karne wobec żołnierza zasadniczej służby wojskowej nie można orzec wobec niego na podstawie art. 67 § 3 k.k. w zw. z art. 49 k.k., środka karnego – świadczenia pieniężnego przewidzianego w art. 39 pkt 7 k.k., a to wobec nie budzącego wątpliwości brzmienia art. 324 § 2 k.k. Powyższe winien mieć na uwadze sąd pierwszej instancji orzekając ponownie w niniejszej sprawie. Z wyżej przedstawionych względów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.