Supreme Court dismisses appeal on social insurance payment amount due to value under ten thousand zlotys threshold. Appeal inadmissible under Civil Procedure Code Article 3982. Court rejects argument that partial denial changes case nature.

Sygn. akt II UZ 5/10 POSTANOWIENIE Dnia 15 kwietnia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Jerzy Kuźniar (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Roman Kuczyński SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec w sprawie z wniosku K. K przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wysokość świadczenia , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 kwietnia 2010 r., zażalenia wnioskodawcy na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 3 grudnia 2009 r., oddala zażalenie. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2009 r.

Sąd Apelacyjny odrzucił skargę kasacyjną wnioskodawcy K. K. od wyroku tego Sądu z dnia 7 lipca 2009 r., w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych o wysokość świadczenia, wskazując w uzasadnieniu, że skarga kasacyjna jest przedmiotowo niedopuszczalna. W ocenie tego Sądu, zgodnie z art. 3982 § 1 k.p.c., dopuszczalność skargi kasacyjnej w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, podlega ograniczeniu, bowiem skarga taka jest dopuszczalna, poza sprawami o przyznanie i wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, tylko w sprawach, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest wyższa niż dziesięć tysięcy złotych.

W ocenianej sprawie, 2 pełnomocnik wnioskodawcy określił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 8.000,00 zł. W zażaleniu od powyższego postanowienia pełnomocnik wnioskodawcy, wskazał iż to „że w toku procesu o ustalenie praw do świadczeń emerytalnych lub rentowych, ZUS lub Sąd uwzględni część roszczeń skarżącego, nie zmienia faktu, że pozostał oddalony fragment merytoryczny sprawy dotyczący nie uwzględnienia jakiegoś okresu składkowego” a rozpatrywana sprawa „nie przestaje mieć charakter sporu o przyznanie emerytury lub renty”.

W ocenie pełnomocnika przedmiotem złożonej skargi kasacyjnej jest nieprzyznanie świadczeń rentowych i emerytalnych z tytułu okresu pracy na własny rachunek, co odpowiada kryteriom zakreślonym w art. 3982 § 1 k.p.c., uzasadniającym merytoryczne rozpatrzenie wniesionej skargi kasacyjnej.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych skarga kasacyjna przysługuje niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia jedynie w sprawach o przyznanie i o wstrzymanie emerytury lub renty oraz o objęcie obowiązkiem ubezpieczenia społecznego, natomiast w pozostałych sprawach z tego zakresu skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż dziesięć tysięcy złotych (art. 3982 k.p.c.). Sąd Najwyższy niejednokrotnie już wyjaśniał, że sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których przedmiotem zaskarżenia kasacyjnego jest wysokość świadczenia emerytalno-rentowego są sprawami o świadczenie, w których dopuszczalność zaskarżenia kasacyjnego podlega ograniczeniu ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.

Jeżeli więc przedmiotem sporu jest różnica pomiędzy świadczeniem w wysokości wyliczonej przez wnioskodawcę a należnością ustaloną przez organ rentowy, wartością przedmiotu zaskarżenia jest suma kwot stanowiących miesięczne różnice pomiędzy świadczeniem dochodzonym a pobieranym za okres jednego roku (por. np. postanowienia z dnia 14 stycznia 1997 r., ll UKN 51/97 - OSNAPiUS 1997 Nr 17, poz. 329, z dnia 24 czerwca 2009 r., II UZ 19/09 - LEX nr 519958, z dnia 21 lipca 2009 r., II UZ 26/09, 3 LEX nr 537026 oraz uzasadnienie trafnie wskazanego przez Sąd Apelacyjny, postanowienia z dnia 8 stycznia 2008 r., II UZ 41/07 - OSNP 2009/7-8/107).

W okolicznościach sprawy, nie budzi wątpliwości, że prawo wnioskodawcy do emerytury zostało ustalone decyzją organu rentowego z dnia 19 lutego 2008 r., a przedmiotem sporu była wysokość tego świadczenia, skoro w podstawie jego wymiaru pominięto niektóre okresy, których zaliczenia wnioskodawca dochodził. Prezentowane w uzasadnieniu zażalenia stanowisko pełnomocnika wnioskodawcy, że spór dotyczący nieuwzględnienia jakiegoś okresu składkowego jest fragmentem sprawy o prawo do świadczenia, nie jest trafne, a w rozpatrywanej sprawie dopuszczalność zaskarżenia kasacyjnego podlega ograniczeniu ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia.

W tym stanie rzeczy, stanowisko Sądu Apelacyjnego zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest trafne (art. 3986 § 2 k.p.c.), co biorąc pod uwagę, należało orzec jak w postanowieniu, zgodnie z art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.