Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to provide required reasoning for admissibility request.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal because the appellant failed to provide the mandatory reasoning required for the request to admit the appeal. Although the appellant submitted a supplementary letter containing a request for admission, it lacked the specific legal arguments necessary to justify why the appeal should be accepted under the relevant procedural code. Consequently, the court ruled that the appeal did not meet the statutory requirements for admissibility and was therefore rejected.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 2 k.p.c.; Art. 3986 § 1-3 k.p.c.: A cassation appeal must contain a reasoned request for its admission; failure to provide this reasoning within the prescribed time limits results in the dismissal of the appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 672/09 POSTANOWIENIE Dnia 9 kwietnia 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski w sprawie z powództwa K. S. przeciwko Gminie W., W. E., A. E., W. G. i B. K. o ustalenie, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 kwietnia 2010 r., na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej Gminy W. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 19 marca 2009 r., sygn. akt I ACa (…), odrzuca skargę kasacyjną i zasądza od pozwanej Gminy W. na rzecz powoda kwotę 1800 (jeden tysiąc osiemset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie Sąd Apelacyjny wyrokiem z dnia 19 marca 2009 r. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie z powództwa K. S. przeciwko Gminie W., W. E., A. E., W. G. i B. K. o ustalenie nieważności umów notarialnych sprzedaży nieruchomości. Powyższy wyrok pełnomocnik pozwanej Gminy W. zaskarżyła skargą kasacyjną, która nie zawierała wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania i jego uzasadnienia. Sąd Apelacyjny wezwał pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia wspomnianego braku. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej złożyła pismo, które zawiera wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, oświadczenie o cofnięciu zawartego w skardze zarzutu 2 nieważności postępowania, zarzut braku legitymacji procesowej obydwu stron procesu oraz uzasadnienie pisma.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3984 § 2 k.p.c. skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania wraz z uzasadnieniem. Jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 3984 § 2 k.p.c., przewodniczący w sądzie drugiej instancji wzywa skarżącego do usunięcia braków w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi (art. 3986 § 1 k.p.c.). Skarga, której braków nie uzupełniono w terminie podlega odrzuceniu (art. 3986 § 2 i 3 k.p.c.). W piśmie uzupełniającym braki skargi kasacyjnej zawarty został wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania, brak w nim jednak uzasadnienia przedmiotowego wniosku.
Gdyby nawet uznać, że uzasadnienie pisma odnosi się do wniosku o przyjęcie skargi, nie zaś do – notabene bezskutecznego, bo zgłoszonego po terminie do wniesienia skargi – zarzutu braku legitymacji procesowej, to stwierdzić należy, że zawartego w nim wywodu nie można uznać za uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi. Ponieważ Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania wyłącznie w przypadkach opisanych art. 3989 k.p.c., uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi powinno ściśle nawiązywać do wskazanych w tym artykule okoliczności i zawierać wskazanie aktualnych w sprawie zdaniem skarżącego przesłanek wraz z uzasadnieniem stanowiska w tym przedmiocie (por. m.in. postanowienie SN z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75 oraz postanowienie SN z dnia 7 stycznia 2010 r., I CSK 411/09, niepubl.).
Wywód zawarty w uzasadnieniu pisma tych wymagań nie spełnia. Z tego względu skargę, jako niespełniającą wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c., która nie została uzupełniona w wyznaczonym terminie, należało odrzucić (art. 3986 § 3 k.p.c.). O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 2 w zw. z art. 391 § i art. 39821 k.p.c.