Legislator Case Law & Legislation
II CNP 113/09 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for violation of law due to lack of proven damage and exhaustion of remedies.

Case Number II CNP 113/09
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the plaintiff's appeal for violation of law regarding a final judgment. The plaintiff failed to specify the type, amount, and timing of the alleged damage caused by the lower court's decision. Furthermore, the court found no evidence that other legal remedies were exhausted or unavailable. Consequently, the appeal was rejected because it did not meet the statutory requirements for admissibility.

Legislator headnote

AI generated

Art. 4245 § 1 pkt 4, 5 k.p.c.; An appeal for violation of law is inadmissible if the appellant fails to prove the existence and extent of damage caused by the contested judgment or to demonstrate the impossibility of using other legal remedies.

Keywords

AI generated
appeal for violation of law proof of damage exhaustion of remedies admissibility requirements final judgment civil procedure code supreme court review

Cited Legislation

AI generated
art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.
z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c. odrzucił skargę.
art. 4248 § 1 w zw. z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c.
Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 w zw. z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c. odrzucił skargę.
art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c
Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Skarga nie spełnia również wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CNP 113/09 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Irena Gromska-Szuster po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 22 marca 2010 r., skargi B. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 23 listopada 2007 r., sygn. akt III Ca (…) wydanego w sprawie z powództwa B. J. przeciwko L. R. o zapłatę, odrzuca skargę. Uzasadnienie Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c. wymaganiami konstrukcyjnymi skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy (pkt 4) oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (pkt 5).

Jak wielokrotnie wskazywał Sąd Najwyższy, wymaganie określone w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. jest spełnione, jeżeli skarżący złoży oświadczenie, że szkoda wystąpiła, wskaże jej rodzaj i wysokość oraz czas powstania, wykaże, że jest ona następstwem wydania zaskarżonego orzeczenia, a także powoła lub przedstawi dowody albo inne środki uwiarygodniające jego twierdzenia w tym przedmiocie (por. między innymi orzeczenie z dnia 11 sierpnia 2005 r. III CNP 4/05, OSNC 2006/1/16). 2 Skarga B. J. o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 23 listopada 2007 r.

III Ca 1336/07 nie spełnia powyższego wymagania. Nie wskazano w niej bowiem rodzaju szkody ani jej wysokości, czasu powstania ani związku przyczynowego z wydaniem zaskarżonego orzeczenia. Nie wskazano też żadnych dowodów ani innych środków mogących uprawdopodobnić powstanie szkody. Skarga nie spełnia również wymagania określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Jak wskazał Sąd Najwyższy w licznych orzeczeniach (na przykład z dnia 27 stycznia 2006 r. III CNP 23/05, OSNC 2006/7-8/140, z dnia 24 lipca 2008 r. I CNP 50/08 i z dnia 21 grudnia 2006 r.

III CNP 57/06, niepubl.) wypełnienie tego obowiązku przez skarżącego polega na wykazaniu i przedstawieniu tej okoliczności w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości oraz na dowiedzeniu jej istnienia i przekonującym uzasadnieniu. Skarżący powinien zatem przedstawić prawniczą analizę dotyczącą środków prawnych, których zastosowanie jest niedopuszczalne lub które z innych przyczyn nie mogły odnieść skutku. Nie jest zatem wystarczające, jak uczyniła skarżąca, stwierdzenie, że brak ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania oraz że wyrok nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną.

Biorąc to pod uwagę Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 w zw. z art. 4245 § 1 pkt 4 i 5 k.p.c. odrzucił skargę.