Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
II CNP 101/09 AI generated

Supreme Court dismisses appeal as inadmissible due to late filing after final judgment took effect upon issuance.

Case Number II CNP 101/09
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the Bank's appeal against a final bankruptcy ruling, declaring it inadmissible. The appellant argued the judgment became final only upon service in 2009, allowing a timely appeal filed in April 2009. The court held that under civil procedure law, a judgment becomes final immediately upon issuance, regardless of service date or secret session proceedings. Consequently, the appeal was filed outside the two-year limit and lacked the required legal grounds for reconsideration.

Legislator headnote

AI generated

Art. 363 § 1 k.p.c.; Art. 4246 § 1 k.p.c.; Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.; Art. 4248 § 1 k.p.c.: A court judgment becomes final immediately upon issuance, not upon service; an appeal filed after the two-year limitation period expires is inadmissible unless the party proves the impossibility of exercising other remedies.

Keywords

AI generated
finality of judgment time limit for appeal inadmissible appeal bankruptcy proceedings service of judgment secret session civil procedure code

Cited Legislation

AI generated
Art. 363 § 1 k.p.c.
Zgodnie bowiem z art. 363 § 1 k.p.c., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia.
Art. 4246 § 1 k.p.c.
Dlatego należało przyjąć, że skarga została wniesiona po upływie terminu dwóch lat, o których mowa w art. 4246 § 1 k.p.c. Nadto skarżący nie wykazał, iż zmiana 2 lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.
Art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
Nie spełnia to wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Wobec powyższego skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art.
Art. 4248 § 1 k.p.c.
Wobec powyższego skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.
art. 363 § 1 k.p.c
Zgodnie bowiem z art. 363 § 1 k.p.c., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia.
art. 4246 § 1 k.p.c
Dlatego należało przyjąć, że skarga została wniesiona po upływie terminu dwóch lat, o których mowa w art. 4246 § 1 k.p.c.
art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c
Nie spełnia to wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.
art. 4248 § 1 k.p.c
Wobec powyższego skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CNP 101/09 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2010 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Dariusz Zawistowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2010 r. skargi (…) Bank Spółki Akcyjnej w W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 19 września 2005 r., sygn. akt XV Gup (…) wydanego w toku postępowania upadłościowego Zakładów Mięsnych „P.(…)” Spółki Akcyjnej w P. z opcją likwidacji z wniosku syndyka. odrzuca skargę Uzasadnienie Skarżący wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia 19 września 2005 r. (wydanego przez sędziego komisarza).

Postanowienie to stało się prawomocne w dniu jego wydania, a nie w dniu 12 lutego 2009 r., kiedy zostało doręczone skarżącemu. Skarga natomiast została wniesiona w dniu 17 kwietnia 2009 r. Nie ma tu znaczenia okoliczność, że postanowienie to zostało wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z art. 363 § 1 k.p.c., orzeczenie sądu staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy lub inny środek zaskarżenia. Żaden zaś przepis ustawy nie wiąże skutku prawomocności orzeczenia następującej w chwili jego wydania, z jego doręczeniem.

Dlatego należało przyjąć, że skarga została wniesiona po upływie terminu dwóch lat, o których mowa w art. 4246 § 1 k.p.c. Nadto skarżący nie wykazał, iż zmiana 2 lub uchylenie zaskarżonego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skarżący nie zawarł bowiem w skardze wywodu prawnego wskazującego na niemożność wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Ograniczył się wyłącznie do stwierdzenia, iż brak jest ustawowej podstawy do złożenia skargi o wznowienie postępowania oraz podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Nie spełnia to wymogu określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Wobec powyższego skarga była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c.