Appeal court quashes first instance judgment for failure to recognize substantive matter due to procedural error.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal in Krakow quashed the lower court's dismissal of a municipality's appeal against condominium resolutions regarding waste removal fees. The municipality argued the first instance judge erred by treating the six-week appeal period as starting from the date the resolutions were adopted rather than the date the residents were notified. The court held that because the resolutions were adopted via mixed voting, notification was mandatory and the period began upon receipt of that notification, rendering the lower court's dismissal based solely on a procedural timeline error invalid.
Legislator headnote
AI generatedArt. 25 ust. 1a ustawy o własności lokali; Art. 386 §4 k.p.c.: If a first-instance court dismisses a claim solely on a procedural ground that prevents the recognition of the substantive matter, the appeal court must quash the judgment and remand the case for a new decision on the merits.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I ACa 232/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny w Krakowie – Wydział I Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Teresa Rak Sędziowie: SSA Jerzy Bess SSA Grzegorz Krężołek (spr.) Protokolant: st.sekr.sądowy Katarzyna Wilczura po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2014 r. w Krakowie na rozprawie sprawy z powództwa Gminy D. przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej (...) nieruchomości przy ul. (...) w D. o uchylenie uchwał na skutek apelacji strony powodowej od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 23 października 2013 r. sygn. akt I C 1287/13 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Okręgowemu w Kielcach do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach postępowania apelacyjnego. Sygn. akt : I ACa 232/14
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 23 października 2013r Sąd Okręgowy w Kielcach oddalił powództwo Gminy D. domagającej się uchylenia z powodu niezgodności z prawem , części uchwały nr (...)oraz w całości uchwały nr (...), podjętych przez Wspólnotę Mieszkaniową „ (...) „ , obejmującą nieruchomość położoną w D. przy ul. (...), w dniu 1 kwietnia 2013r w trybie mieszanym na zebraniu strony pozwanej oraz w drodze indywidualnego zbierania głosów. Rozstrzygniecie zostało poprzedzone następującymi ustaleniami faktycznymi : Do strony powodowej przynależy 47 % udziałów w nieruchomości wspólnej , która razem z pozostałymi właścicielami lokali mieszkalnych w ramach budynków położonych w D. przy ul. (...) , tworzy Wspólnotę Mieszkaniową „ (...) „ Zgodnie z kwestionowaną pozwem częścią uchwały nr (...), podjętej na zebraniu oraz poprzez indywidualne zbieranie głosów , członkowie Wspólnoty będą obciążani zaliczką na poczet kosztów wywozu nieczystości płynnych w roku 2013 do dziesiątego dnia każdego następującego po sobie miesiąca z dołu , ustalaną zgodnie z ilością zużytej wody w danym lokalu , a ponadto wnoszona będzie , także z dołu, zaliczka w wymiarze 4 złotych od jednej osoby zamieszkałej w lokalu na poczet kosztów wywozu nieczystości stałych.
Ponadto w uchwale wskazano , że wobec trwałego , datowanego od 2008r , nie wnoszenia opłat na koszty związane z tymi usługami przez stronę powodową , w sytuacji braku zapłaty prawidłowo określonych zaliczek , Zarząd Wspólnoty będzie upoważniony do określenia należności z tego tytułu , obciążającej takich właścicieli z jej zwiększeniem o 50 %. Ponadto w sytuacji samego opóźnienia w pokryciu zaliczki na dany miesiąc uprawnienie takie także będzie Zarządowi przysługiwać, przy czym w razie złożenia wniosku przez taki podmiot , motywowany trudnymi warunkami życiowymi może on odstąpić od takiego zwiększenia.
W kolejnym punkcie uchwały (...)postanowiono , że uzyskana w ten sposób nadwyżka środków zostanie przeznaczona na sfinansowanie usługi sprzątania , należącej do powódki ulicy (...) , w części znajdującej się w obrębie nieruchomości wspólnej. W części wstępnej uchwały nr (...)członkowie Wspólnoty zawarli stwierdzenia dotyczące sposobu realizowania przez powódkę swoich obowiązków w zakresie partycypacji Gminy w kosztach odprowadzania nieczystości płynnych i stałych w latach poprzednich , których to stwierdzeń wynikało ,że z obowiązku tego w jakimkolwiek zakresie powódka nie wywiązywała się , co skutkowało tym , że cały wynikający stąd z tym ciężar finansowy , w okresie od roku 2008 do 27 marca 2013r przejęli na siebie inni członkowie Wspólnoty , którzy systematycznie koszty te , w zakresach do nich należnych , finansowali poprzez wnoszone zaliczki.
Z konstatacji tam zawartych wynikało także , że Gmina przy zakupie lokali przez poszczególnych nabywców wprowadzała ich w błąd , okazując inwentaryzację budynków przy ul. (...) , której dane nie odzwierciedlały rzeczywistego stanu rzeczy, w szczególności gdy chodzi o podłączenie poszczególnych budynków do urządzeń służących odprowadzaniu ścieków. Dlatego też, w merytorycznej części uchwały nr(...)członkowie Wspólnoty postanowili , że zaległość Gminy z tytułu nie uiszczonych zaliczek za lata 2008 – 2009r zostanie pokryta ze środków jakimi dysponuje strona pozwana.
Wszystkie kwoty jakie z tytułu odprowadzania nieczystości płynnych i stałych pokrywali w tym okresie pozostali członkowie, zostaną im zrefundowane poprzez potraktowanie tych sum jako nadpłata zaliczek na sfinansowanie tej usługi w roku 2013. Większość członków głosowała , nad podjętymi ostatecznie uchwałami , na zebraniu w dniu 1 kwietnia 2013r, a jedynie czterech , spośród ogólnej liczby siedemnastu , tworzących Wspólnotę oddało swoje głosy w drodze indywidualnego ich zbierania , czyniąc to także w dniu , w którym odbyło się zebranie.
Głosowano udziałami i za przyjęciem obu uchwał w brzmieniu odpowiadającym ich projektom przygotowanym przez Zarząd opowiedzieli się członkowie reprezentujący łącznie 52 % udziałów. Reprezentant strony powodowej głosował przeciwko uchwałom. Z dalszych ustaleń Sądu I instancji wynika , że Wspólnota dochodzi na drodze sądowej od Gminy należności z tytułu nie wniesionych przez nią zaliczek na koszty związane z wywozem nieczystości oraz należności za centralne ogrzewanie do lokali , których , w ramach budynku przy ul. (...) , jest właścicielem.
Rozważania prawne Sąd I instancji ograniczył do oceny tego czy pozew Gminy został wniesiony z zachowaniem sześciotygodniowego terminu o jakim mowa w art. 25 ust. 1 a ustawy o własności lokali. W tym zakresie , wskazując , iż jest to termin prekluzyjny , po upływie którego roszczenie o uchylenie uchwały [ uchwał ] wygasa uznał , że strona powodowa termin ten przekroczyła, co skutkować musiało oddaleniem powództwa. Ocenił bowiem Sąd niższej instancji , iż okoliczności faktyczne związane z aktem głosowania nad uchwałami , które są przedmiotem żądania, dają podstawę do przyjęcia , że zostały one podjęte w dniu 1 kwietnia 2013r.
Zatem wniesienie pozwu w dniu 14 maja 2013r / data stempla pocztowego / każe uznać ,l że termin ten przez powódkę został przekroczony o jeden dzień. W apelacji od tego orzeczenia strona powodowa , zaskarżając je w całości , domagała się jego zmiany poprzez uwzględnienie żądania pozwu oraz obciążenia przeciwniczki procesowej kosztami postępowania przed Sądami I i II instancji. Jako wniosek ewentualny sformułowała żądanie uchylenia go i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania. Środek odwoławczy został oparty na następujących zarzutach : - naruszenia prawa materialnego, a to : a/ art. 25 ust 1 a ustawy z dnia 24 czerwca 1994r o własności lokali poprzez wadliwe przyjęcie , że pozew został wniesiony z przekroczeniem ustawowego terminu sześciu tygodni do zaskarżenia uchwał Wspólnoty, b/ art. 483 kc jako konsekwencji nie uwzględnienia powództwa mimo , że przyznanie uprawnieninia Zarządowi , które wynika z pkt 8 uchwały nr (...)do zwiększania wysokości zaliczki na poczet kosztów odprowadzania ścieków o 50 % jest w istocie kara umowną ustanowioną w warunkach naruszenia tej normy, c/ art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali jako następstwa nie uwzględnienia powództwa mimo , że obydwie uchwały naruszają zasady prawidłowego zarządzania nieruchomością wspólną, skoro pozostawiają one Zarządowi Wspólnoty pełną uznaniowość w zakresie tego kiedy należność z tytułu nieopłaconej w terminie zaliczki na koszty związane z wywozem nieczystości może jednak nie być zwiększona.
Twierdzonej wadliwości upatrywała apelująca także w decyzji o przekazaniu pozyskanych w ten sposób środków na cel [ związanych ze sprzątaniem ul. (...) ], który nie odpowiada obowiązkom jakie ma realizować Wspólnota. Zarzut ten miał zdaniem autora apelacji być zasadny także wobec tego , że Sąd zdecydował o oddaleniu powództwa mimo , że podjęte uchwały naruszają istotny interes strony powodowej, - błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia poprzez przyjęcie za wykazana konstatacji faktycznej , że nabywcy lokali byli przez apelującą oszukiwani , a część dokumentów im okazywanych przy czynności zakupu mieszkań była niekompletna, a ich fragmenty podmieniane przez powódkę , - przeprowadzenia oceny dowodów z przekroczeniem jej granic i w konsekwencji nie uwzględnienie przy podejmowaniu rozstrzygnięcia tego , iż w toku sporu powódka dowiodła , że o podjęciu kwestionowanych uchwał została powiadomiona przez przeciwniczkę procesową w dniu 9 kwietnia 2013r w drodze doręczenia ich odpisów.
Strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji / k. 119 v akt/ Rozpoznając apelację Sąd Apelacyjny rozważył : Środek odwoławczy Gminy D. jest uzasadniony o ile stawia zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego - art. 25 ust. 1a ustawy o własności lokali. Jak wskazano wyżej Sąd I instancji ograniczył ocenę prawną roszczenia strony powodowej do zagadnienia zachowania przez nią terminu do złożenia pozwu wskazanego w tym przepisie. Motywy rozstrzygnięcia nie zawierają jakiejkolwiek oceny zaskarżonych przez Gminę D. uchwał z punktu widzenia ich zgodności z prawem , przez pryzmat kryteriów wymienionych w art. 25 ust. 1 ustawy o własności lokali .
Trzeba przy tym zauważyć , że każde z nich , w ocenie powódki zostały tymi aktami uchwałodawczymi naruszone z przyczyn , które eksponuje ona także w motywach zarzutów apelacyjnych, odnoszących się do sposobu zastosowania przez Sąd niższej instancji prawa materialnego. To zaniechanie powoduje , że w sytuacji gdyby zarzut naruszenia art. 25 ust. 1 a ustawy został uznany za zasadny , orzeczenie objęte kontrola instancyjną należałoby ocenić jako wydane w warunkach nierozpoznania istoty sprawy w rozumieniu art. 386 §4 kpc. Taka ocena prowadziłaby do podzielenia wniosku apelacji sformułowanego w drugiej kolejności o wydanie przez Sąd II instancji orzeczenia kastoryjnego.
Przystępując do oceny tego zarzutu , w pierwszej kolejności należy podzielić stanowisko Sądu I instancji , że termin sześciotygodniowy ustanowiony w powołanym przepisie ma charakter terminu prekluzyjnego , którego bezskuteczny upływ skutkuje oddaleniem powództwa wniesionego z jego przekroczeniem. Nieusprawiedliwione jest ,w świetle niespornych w tym zakresie faktów , stanowisko prawne Sądu Okręgowego na podstawie którego uznaje on , że początkową datę jego biegu , w odniesieniu do powódki należy utożsamić z dniem 1 kwietnia 2013r , datą w której obydwie uchwały zostały podjęte.
Poza sporem miedzy stronami bowiem było , że głosowanie nad nimi przez członków Wspólnoty miało formę mieszaną. Większość głosowała na zebraniu w tym dniu, a od czterech członków głosy zbierano indywidualnie. Bez znaczenia przy tym jest , że skorzystali oni ze swojego prawa korporacyjnego już 1 kwietnia 2013r. W tej sytuacji faktycznej , przy wyborze takiej formy głosowania , zgodnie z przepisem art. 25 ust. 1 a ustawy , obowiązkowym jest powiadomienie każdego z członków o fakcie podjęcia uchwały [ uchwał] oraz ich treści.
Z tego obowiązku Zarząd strony pozwanej się wywiązał , także wobec skarżącej Gminy, przesyłając jej kopie uchwał wraz z informacją o ich podjęciu. Nie było w sprawie przedmiotem sporu to , że takie zawiadomienie zostało dokonane wobec strony powodowej w dniu 9 kwietnia 2013r. Od tej zatem daty , a nie jak przyjmuje Sąd I instancji, 1 kwietnia 2013r , rozpoczął w odniesieniu do skarżącej , która zdecydowała się skorzysta z prawa do ich zaskarżenia , termin sześciu tygodni o jakim mowa w powołanym już kilkakrotnie przepisie ustawy.
Nie może budzić zatem wątpliwości , że nadanie z urzędzie operatora publicznego pozwu do Sądu przez powódkę w dniu 14 maja 2013r , którego skutki są tożsame ze złożeniem pozwu w Sądzie , nastąpiło przed jego upływem. Należy zatem podzielić omawiany zarzut apelacyjny i ocenić , że oddalenie powództwa motywowane wyłącznie przekroczeniem terminu prekluzyjnego nie było zasadne . Uznanie stanowiska prawnego Sądu Okręgowego jako bezzasadnego- z przyczyn także już wcześniej wyłożonych - powoduje konieczność uchylenia wydanego wyroku , gdyż została tym samym zrealizowana podstawa wydania rozstrzygnięcia kasotoryjnego w postaci nie rozpoznania przez Sąd I instancji istoty sprawy.
Wniosek taki czyni niecelowym przeprowadzanie oceny pozostałych zarzutów jakie Gmina sformułowała w środku odwoławczym. Z podanych wyżej przyczyn Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 386 §4 w zw z art. 108 §2 kpc. W na nowo prowadzonym postępowaniu Sąd Okręgowy przeprowadzi ocenę zaskarżonych uchwał , przez pryzmat zarzutów stawianych im przez stronę pozwaną w oparciu o kryteria wskazane art. 25 ust 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994r O własności lokali.