Court dismissed appeal against expert valuation of property using income approach due to lack of comparable sales.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe District Court rejected the debtor's appeal against a court-appointed expert's valuation of a property using the income approach. The debtor argued the valuation was flawed, but the Court of Appeal upheld the lower court's decision, noting that the expert correctly selected the income method because no comparable sales existed in the local market. Consequently, the appeal was dismissed as it lacked sufficient grounds to challenge the expert's professional judgment.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o gospodarce nieruchomościami; Rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie wyceny nieruchomości: The expert's choice of valuation method based on specialized knowledge and the absence of comparable sales data justifies the income approach, rendering the appeal inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Cz 781/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Henryk Haak Sędziowie: SSO Marian Raszewski – spr. SSO Paweł Szwedowski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2014 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Bank (...) SA z/s w W. przeciwko dłużnikowi L. S. skarga na czynność komornika na skutek zażalenia dłużnika L. S. od postanowienia Sądu Rejonowego w Jarocinie z dnia 3 września 2014r. sygn. akt I Co 297/14 p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie Sygn. akt II Cz 781/14
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 3 września 2014r. Sąd Rejonowy w Jarocinie oddalił skargę dłużnika L. S. na czynność Komornika Sądowego przy tym Sądzie w sprawie Km 2589/1 w postaci postanowienia o ukończenie protokołu opisu i oszacowania nieruchomości zabudowanej o powierzchni 0.3768 ha położonej w J. przy ul. (...) objętej księgą wieczystą nr (...). Sąd Rejonowy uznał, że opinia biegłego, w oparciu o którą nastąpiło oszacowanie nieruchomości nie budzi wątpliwości. W zażaleniu na powyższe postanowienie dłużnik wniósł o jego uchylenie kwestionując wartość oszacowania. Oddalając zażalenie
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Sposób oszacowania nieruchomości oraz status rzeczoznawców majątkowych określa ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( tekst jedn. Dz. U. Nr 261 z 2004 r. poz. 2603 z późn. zm.) Odnosząc się do zarzutów zażalenia, stanowiących w istocie polemikę z merytoryczną wyceną i sposobem jej wykonania przez biegłego wskazać należy, iż podstawą wyboru metody wyceny przez biegłego stanowi Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego ( Dz.
U. z 2004 r. Nr 207 poz.2103 z późn. zm.). Podkreślenia przy tym wymaga , iż wybór zastosowania poszczególnych przepisów zawartych w tym akcie prawnym pozostaje w gestii biegłego, który posiada wiadomości specjalne, a w konsekwencji jest w stanie ocenić jaka metoda dokonania wyceny w danym stanie faktycznym jest możliwa do przeprowadzenia, a także jaka będzie najbardziej miarodajna i obiektywnie wiarygodna. Z tej przyczyny argumenty przyjęte przez Sąd Rejonowy, iż specyfika tej konkretnej nieruchomości przemawiała za dokonaniem wyceny podejściem dochodowym, metodą inwentaryzacyjną i techniką kapitalizacji prostej.
Za takim rozwiązaniem przemawiało to, że na rynku lokalnym i regionalnym nie zanotowano transakcji nieruchomości w podobnym obszarze przeznaczenia, wielkości naniesień, ich rozwiązaniach konstrukcyjnych, technologicznych i stanie technicznym, co uniemożliwiło zastosowanie podjęcia porównawczego według przeciętnych cen sprzedaży podobnych nieruchomości w tej samej okolicy, zasługiwało na pełna aprobatę. Ustalenie zatem wartości rynkowej w podejściu dochodowym nie może nasuwać zastrzeżeń. Opinia biegłego złożona na piśmie i uzupełniona ustnie przed sądem poprzez przesłuchanie stanowiła podstawę opisu i oszacowania nieruchomości dłużnika.
Dlatego zażalenie jako pozbawione dostatecznych argumentów podlegało oddaleniu ( art. 385 kpc w zw. z art. 397§2 i 13§2 kpc).