Appeal dismissed; court corrected crime date from 8th to 7th October due to prosecutor's indictment date.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defendant's appeal as obviously unfounded, upholding the first-instance verdict's finding of guilt and the sentence. While the court rejected the claim that victim testimonies were fabricated, it identified a procedural error regarding the specific date of the crime in the verdict's preamble. Consequently, the court corrected the crime date from October 8 to October 7, 2013, to align with the prosecutor's indictment, while leaving the rest of the judgment intact.
Legislator headnote
AI generatedArt. 105 § 1 k.k.; Art. 624 § 1 k.p.k.: When a court of appeal finds an error in the description of a crime in the first-instance verdict that contradicts the prosecutor's indictment, the court must correct the date to match the indictment rather than arbitrarily changing it, provided the factual basis remains sound.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
a
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 16 grudnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu w XVII Wydziale Karnym-Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Piotr Gerke Sędziowie: SO Agata Adamczewska (spr.) SR del. do SO Renata Chmielewska Protokolant: praktykant Paweł Chrostowski przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Danuty Mazur po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy A. J. oskarżonego o przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. i in. na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Lesznie XII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Rawiczu z dnia 20 sierpnia 2014 roku, sygn. akt. XII K 717/13 1. zmienia zaskarżony wyrok w ten tylko sposób, że przyjmuje, iż przestępstwo przypisane oskarżonemu A. J., opisane w punkcie I części wstępnej zaskarżonego wyroku, popełnione zostało w dniu 7 października 2013r.
2. w pozostałym zakresie utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy uznając apelację za oczywiście bezzasadną, 3. zwalnia oskarżonego A. J. od obowiązku zwrotu Skarbowi Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze i nie wymierza mu opłaty. Renata Chmielewska Piotr Gerke Agata Adamczewska
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2014r. Sąd Rejonowy w Lesznie w XII Zamiejscowym Wydziale Karnym z siedzibą w Rawiczu uznał oskarżonego A. J.za winnego ciągu przestępstw z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 216 § 1 k.k. i art. 11 § 2 k.k. popełnionych w ten sposób, że: - w dniu 8 października 2013r. w R., woj. (...), zagroził uszkodzeniem ciała i pozbawieniem życia I. i P. B., przy czym groźba ta wzbudziła w zagrożonych uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, znieważając ich przy tym słowami wulgarnymi, - w dniu 30 października 2013r. w R., woj. (...), zagroził I.
B. pozbawieniem życia, przy czym groźba ta wzbudziła w zagrożonej uzasadnioną obawę, że będzie spełniona, znieważając ją przy tym słowami wulgarnymi. Wskazanym wyrokiem wymierzono oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby, w okresie próby oddano oskarżonego pod dozór kuratora sądowego i zobowiązano go do powstrzymania się od nadużywania alkoholu. Apelację własną od powyższego wyroku złożył oskarżony A. J., wskazując, iż nie zgadza się z orzeczeniem Sądu, a zeznania pokrzywdzonych są wymyślone.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja oskarżonego okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym. W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji w sposób właściwy, a w związku z tym wnikliwy i skrupulatny przeprowadził postępowanie dowodowe i wszechstronnie rozważył wszystkie dowody i okoliczności ujawnione w toku rozprawy, na ich podstawie poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie wykazał zarówno sprawstwo jak i winę oskarżonego. Ocena materiału dowodowego przez Sąd Rejonowy dokonana została z uwzględnieniem reguł sformułowanych w przepisach art. 5 i 7 k.p.k., jest oceną wszechstronną i bezstronną, nie narusza granic oceny swobodnej, jest zgodna z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz nie zawiera błędów faktycznych lub logicznych.
Swoje stanowisko Sąd I instancji w sposób szczegółowy i przekonywujący umotywował w pisemnym uzasadnieniu. Uzasadnienie to jako pełne, jasne i logiczne, odpowiada wymogom z art. 424 k.p.k., umożliwiając kontrolę odwoławczą zaskarżonego rozstrzygnięcia. Opisane powyżej uwagi co do prawidłowości oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd I instancji odnoszą się również do kwestionowanych przez oskarżonego dowodów z zeznań pokrzywdzonych. Sąd ten w sposób wnikliwy i ostrożny zanalizował wypowiedzi świadków I. i P. B., zgodnie z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym je ocenił.
Sąd Odwoławczy w pełni przychyla się w tej materii do stanowiska Sądu Rejonowego, przyznając, iż brak jest jakichkolwiek powodów, by uznać, że zeznania pokrzywdzonych nastawione są wyłącznie na chęć pociągnięcia A. J. do odpowiedzialności karnej. W tych okolicznościach uznać należało, że stan faktyczny ustalony został przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie prawidłowo, a odmienne stanowisko oskarżonego w tym zakresie stanowi przejaw nieuprawnionej polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu. Zgodnie z brzmieniem art. 447 § 1 k.p.k., w przypadku zaskarżenia wyroku Sądu I instancji w całości, kontrola odwoławcza obejmuje również orzeczenie o karze.
Odnosząc się do wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego A. J. przez Sąd I instancji, stwierdzić należy, iż jest ona słuszna i wyważona. Sąd Rejonowy prawidłowo uwzględnił całokształt okoliczności rzutujących na wymiar kary. Kary wymierzonej oskarżonemu z pewnością nie można uznać za rażąco niesprawiedliwie surową, bowiem wymierzona ona została w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. Sąd odwoławczy w pełni podziela stanowisko Sądu Rejonowego, który wykazywał, że cele kary zostaną osiągnięte mimo warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Orzeczone środki probacyjne mają pomóc oskarżonemu we wdrożeniu się w życie zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym. Mając na uwadze powyższe Sąd Odwoławczy uznał apelację oskarżonego za oczywiście bezzasadną. W tym miejscu wskazać należy, że data czynu przyjęta przez Sąd Rejonowy w zaskarżonym wyroku nie powinna zostać sprostowana w trybie art. 105 § 1 k.k. Zarzut, jaki postawiono A. J. zwierał datę 8 października 2013r. jako datę czynu. Taką też datę zamieszczono w zarzucie wpisanym do aktu oskarżenia. Taka też data prawidłowo została wskazana przez Sąd Rejonowy w punkcie I części wstępnej wyroku, bowiem w tym miejscu powołać należało zarzut stawiany oskarżonemu w formie przyjętej przez Prokuratora w akcie oskarżenia.
Sąd, nie zgadzając się z tym opisem czynu, a w niniejszej sprawie oczywistym jest, że występku na szkodę I. i P. B. oskarżony dopuścił się w dniu 7.10.2013r., winien zmienić opis tego czynu w części rozstrzygającej wyroku, czego nie uczynił, w sposób nieuprawniony dokonując sprostowania w trybie art. 105 § 1 k.p.k. W tych okolicznościach Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten tylko sposób, że przyjął, iż przestępstwo przypisane oskarżonemu, a opisane w punkcie I części wstępnej wyroku popełnione zostało w dniu 7 października 2013r.
W pkt 3 wyroku Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów procesu za postępowanie odwoławcze. Renata Chmielewska Piotr Gerke Agata Adamczewska