Appellate court dismissed appeal for non-payment of fee, citing statutory time limits and procedural obstruction.
Legislator summary
AI generatedThe District Court rejected the defendant's appeal due to non-payment of the required fee and denied a request to extend the statutory deadline. The defendant repeatedly filed requests to extend the time limit without paying the fee, despite clear warnings that the deadline is fixed by law. The appellate court dismissed the appeal, ruling that the defendant's actions constituted procedural obstruction and justified the rejection of the appeal under the relevant procedural code articles.
Legislator headnote
AI generatedArt. 130 § 1 k.p.c. w zw. z art. 370 i 397 § 2 k.p.c.; The statutory time limit for supplementing an appeal fee is mandatory and cannot be extended by the court, and failure to comply results in the dismissal of the appeal.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn.akt VIII Gz 156/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2014r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VIII Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący SSO Barbara Jamiołkowska po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2014r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa: (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B. przeciwko: (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialno ścią w W. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 11 września 2014 r., sygn. akt VIII GNc 5625/12 postanawia: oddalić zażalenie Sygn. akt VIII Gz 156/14
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 11 września 2014 r. (sygn. akt VIII GNc 5625/12) Sąd Rejonowy w Bydgoszczy na podstawie art. 166 kpc a contrario oddalił wniosek pozwanego o przedłużenie terminu do uzupełnienia opłaty od zażalenia oraz odrzucił (na podstawie art. 370 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc) zażalenie pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt VIII GNc 5625/12. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy wskazał, iż pismem z dnia 7 sierpnia 2014 r. pozwany złożył zażalenie na postanowienie z dnia 24 lipca 2014 r., od którego nie uiścił należnej opłaty.
W tej sytuacji, prawidłowo doręczonym w dniu 21 sierpnia 2014 r. zarządzeniem, Przewodniczący wezwał pozwanego do jej uiszczenia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Pozwany nie wykonał w zakreślonym terminie zarządzenia, złożył natomiast w piśmie z dnia 26 sierpnia 2014 r. wniosek o wydłużenie terminu do uiszczenia opłaty od zażalenia. Sąd Rejonowy podkreślił zaś, że termin do uzupełnienia opłaty od zażalenia jest terminem ustawowym i nie podlega ani wydłużeniu ani skróceniu. Pozwany w zażaleniu domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenia od powoda na swoją rzecz kosztów procesu według norm przepisanych.
Zdaniem skarżącego, jego wniosek o przedłużenie terminu do wniesienia opłaty od zażalenia był uzasadniony, a Sąd jest uprawniony do jego modyfikacji, skoro sam go wyznaczył.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie pozwanego nie zasługiwało na uwzględnienie. W razie stwierdzenia braków pisma procesowego zawierającego zażalenie strona zostanie wezwana do jego uzupełnienia lub poprawienia w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia zażalenia (art. 130 § 1 kpc w zw. z art. 370 i w zw. z 397 § 2 kpc). Po bezskutecznym upływie terminu sąd odrzuci zażalenie. Termin wyznaczony do usunięcia braku pisma jest niezachowany, jeżeli strona w zakreślonym terminie w ogóle nie podjęła czynności uzupełniającej (postanowienie SN z 16 czerwca 2009 r., I CZ 16/09, LEX nr 738326) lub wprawdzie ją podjęła, ale mimo to brak nie został w całości uzupełniony (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 2008 r., I CZ 34/08, LEX nr 424407).
W przedmiotowej sprawie pozwany nie uiścił opłaty od zażalenia (wniesionego od postanowienia SR z dnia 24 lipca 2014 r.). Prawidłowo zatem Sąd Rejonowy wezwał go, w trybie art. 130 § 1 kpc w zw. z art. 370 i w zw. z 397 § 2 kpc, do uzupełnienia braku zażalenia poprzez uiszczenie od niego opłaty (30 zł), w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Tygodniowy termin, określony w art. 130 § 1 kpc, jest terminem ustawowym, a nie sądowym, a co za tym idzie - nie może być on - wbrew stanowisku skarżącego - przedłużany ani skracany.
Może być natomiast przywrócony na zasadach ogólnych. Bezskuteczny upływ terminu skutkuje zwrotem pisma, a w przypadku środków odwoławczych - ich odrzuceniem. Skoro zażalenie pozwanego wniesione na postanowienie z dnia 24 lipca 2014 r. (sygn. akt VIII GNc 5625/12) nie zostało przez pozwanego w zakreślonym terminie uzupełnione (poprzez wniesienie opłaty), to przyjąć należało, iż zażalenie to, jako nadal dotknięte brakiem, podlegało odrzuceniu na podstawie art. 370 i w zw. z 397 § 2 kpc, jak słusznie orzekł Sąd Rejonowy. Ponadto, na gruncie przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż w uzasadnieniu postanowień z dnia 24 lipca 2014 r. i z dnia 11 września 2014 r. (zaskarżonego przedmiotowym zażaleniem), Sąd Rejonowy wyjaśnił już, iż termin do uzupełnienia opłaty od zażalenia, nie jest terminem sądowym, lecz ustawowym, a zatem nie może być skrócony ani wydłużony.
W ocenie Sądu Okręgowego, zachowanie strony pozwanej wyraźnie zmierza do przedłużenia postępowania. O powyższym świadczy fakt, iż pozwany w sposób notoryczny nie uzupełnia braków formalnych składanych pism procesowych oraz składa kolejne wnioski o przedłużenie terminu do uiszczenia opłaty, przy czym wnioski te nie wskazują nawet „ważnej przeszkody” i jej wpływu na niemożność dotrzymania dotychczas zastrzeżonego terminu. Składanie kolejnych wniosków o „przedłużenie terminu” do uiszczenia opłaty od zażalenia, w sytuacji, gdy pozwany został już pouczony o tym, iż termin, o którym mowa w art. 130 § 1 kpc, nie jest terminem sądowym podlegającym wydłużeniu (bądź skróceniu), wskazuje, w ocenie Sądu Okręgowego, na celowe obstrukcyjne działanie pozwanego, który z faktu nie uzupełniania braków formalnych pism procesowych uczynił swoistą metodologię przedłużania procesu.
Podkreślić należy, iż przedmiotowa sprawa toczy się od września 2012 r. Pomimo upływu prawie 2 lat na skutek działania pozwanego, wierzyciel nie może uzyskać rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Od chwili wydania nakazu zapłaty w dniu 20 września 2012 r. pozwany składa bowiem kolejne zażalenia, których braków nie uzupełnia - pomimo wyczerpujących i jasnych wezwań sądu. Z przytoczonych względów zażalenie pozwanego, jako nieuzasadnione, nie mogło odnieść pożądanego rezultatu, i na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. podlegało oddaleniu, o czym Sąd Okręgowy postanowił jak w sentencji.