Legislator Case Law & Legislation
III Cz 1226/14 AI generated

Appeal dismissed; court ruled plaintiff lost costs due to procedural failure and creditor's prior request.

Case Number III Cz 1226/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the plaintiff's appeal against the first-instance decision to award litigation costs to the creditor. The plaintiff argued that the lower court erred by awarding costs despite the creditor having fulfilled the request to release funds from execution before the lawsuit was filed. The court rejected these claims, finding the plaintiff lost because the vehicle was already auctioned and the creditor's request to release proceeds was binding upon the bailiff. Consequently, the appeal was rejected, and the plaintiff was ordered to pay the creditor's legal representation fees.

Legislator headnote

AI generated

Art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 1 i 2 k.p.c., art. 98 § 1 i 3 k.p.c., art. 99 k.p.c.; if a party fails to meet procedural requirements or the opposing party has already satisfied the substantive request, the party is deemed to have lost the case and must bear the litigation costs.

Keywords

AI generated
procedural failure litigation costs execution release appeal dismissal legal representation fees

Cited Legislation

AI generated
Art. 385 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 385 kpc w związku z art.
Art. 397 § 1 k.p.c.
385 kpc w związku z art. 397 § 1 i 2 kpc, art.
Art. 397 § 2 k.p.c.
385 kpc w związku z art. 397 § 1 i 2 kpc, art.
Art. 98 § 1 k.p.c.
397 § 1 i 2 kpc, art. 98 § 1 i 3 kpc oraz art.
Art. 98 § 3 k.p.c.
397 § 1 i 2 kpc, art. 98 § 1 i 3 kpc oraz art.
Art. 99 k.p.c.
98 § 1 i 3 kpc oraz art. 99 kpc, zażalenie jako bezzasadne należało oddalić.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III Cz 1226/14 POSTANOWIENIE Dnia 7 października 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Danuta Pacześniowska Sędziowie SO Lucyna Morys – Magiera SR (del.) Roman Troll (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) Bank (...) Spółki Akcyjnej w W. przeciwko S. J. (J.) o wyłącznie ruchomości spod egzekucji na skutek zażalenia powoda od punktu 2 postanowienia Sądu Rejonowego w Zabrzu z dnia 5 listopada 2013 r., sygn. akt I C 262/13 postanawia:

1. sprostować w rubrum zaskarżonego postanowienia oznaczenie powoda jako: (...) Bank (...) Spółka Akcyjna w W., 2. oddalić zażalenie, 3. zasądzić od powoda na rzecz pozwanego kwotę 150 zł (sto pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym. SSR (del.) Roman Troll SSO Danuta Pacześniowska SSO Lucyna Morys – Magiera Sygn. akt III Cz 1226/14

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy w Zabrzu umorzył postępowanie o wyłączenie ruchomości spod egzekucji (pkt 1) oraz zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 2 417 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt 2). W uzasadnieniu wskazał, że powództwo zostało wytoczone 19 grudnia 2012 r., czyli już po złożeniu przez wierzyciela (pozwanego) komornikowi wniosku o zwolnienie zajętego przedmiotu spod egzekucji (6 grudnia 2012 r.), a jego cofnięcie spowodowało potrzebę umorzenia postępowania, a następnie uznania powoda za stronę przegrywającą.

Zażalenie na to postanowienie w zakresie punktu 2 złożył powód zarzucając mu naruszenie prawa procesowego, a to art. 233 § 1 kpc w związku z art. 98 § 1 kpc polegające na dowolnej ocenie poprzez przyjęcie, że pozwanemu należy się zwrot kosztów procesu, a to pozwany pomimo cofnięcia powództwa jest zobowiązany do zwrotu kosztów powodowi, a zaniechano ustalenia, że wniosek powoda o zwolnienie pojazdu spod egzekucji został złożony już po dokonaniu jego sprzedaży, która miała miejsce 3 grudnia 2012 r. pomimo otrzymania przez pozwanego w dniu 27 listopada 2012 r. wezwania, a kwota uzyskana ze sprzedaży została powodowi przelana już w trakcie trwania procesu, co oznacza, że pozwany uczynił zadość żądaniu powoda w trakcie procesu.

Przy tak postawionych zarzutach powód wniósł o zmianę zaskarżonego punktu 2 postanowienia poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania odwoławczego, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na zażalenie pozwany wniósł o jego oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania wskazując, że jest ono bezzasadne, gdyż pozwany spełnił żądanie powoda i zwolnił samochód spod egzekucji jeszcze przed wytoczeniem powództwa, a mimo to powód nadal występował z nowymi żądaniami (zwolnienia zajętej sumy spod egzekucji), a nadto z uwagi na zbycie pojazdu na licytacji w dniu 3 grudnia 2012 r. roszczenie o zwolnienie spod egzekucji było od początku wadliwe.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy są prawidłowe i jako takie Sąd Okręgowy uznaje je jako własne. Przede wszystkim należy zauważyć, że powód w żaden sposób nie wykazał kiedy doręczył pozwanemu wezwanie do zwolnienia zajętego przedmiotu spod egzekucji, a dołączone do pozwu wezwanie jest datowane na 19 grudnia 2012 r. /k. 23/, a więc już po sprzedaży pojazdu i zwolnieniu przez wierzyciela spod egzekucji, które nastąpiło 6 grudnia 2012 r. Powód nie wykazał także kiedy doręczył pozwanemu wezwanie do zwolnienia spod egzekucji datowane na 21 listopada 2012 r. - pojawiło się ono w aktach egzekucyjnych z datą wpływu na dzień 27 listopada 2012 r. jako skierowane bezpośrednio do komornika (k. 37 akt egzekucyjnych Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Zabrzu M.

G. o sygn. KM 4618/12). Jednocześnie z chwilą wytoczenia powództwa o zwolnienie ruchomości spod egzekucji samochód był już zlicytowany – sprzedano go na licytacji w dniu 3 grudnia 2012 r., dlatego też powództwo złożone 19 grudnia 2012 r. nie mogło być uwzględnione w stanie pierwotnym, zaś jego zmiana dnia 30 stycznia 2012 r. na zwolnienie od egzekucji kwoty uzyskanej ze sprzedaży tego samochodu /k. 31/ została dokonana już po wniosku wierzyciela o zwolnienie spod egzekucji oraz piśmie komornika do powoda o podanie numeru konta, na który należy przelać tę kwotę – pismo to doręczono powodowi 24 grudnia 2012 r. (k. 54 – 55 akt egzekucyjnych Komornika Sądowego przy Sądzie rejonowym w Zabrzu M.

G. o sygn. KM 4618/12). Ostatecznie po podaniu nr konta przez powoda w dniu 21 czerwcu 2013 r. kwota ta została przelana dnia 28 czerwca 2013 r. na ten rachunek (k. 80 i 84 akt egzekucyjnych Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Zabrzu M. G. o sygn. KM 4618/12). Dodać należy, że w sprawie zarządzeniem z dnia 7 stycznia 2013 r. Sąd Rejonowy w Zabrzu zwrócił pozew powodowi, albowiem pełnomocnik powoda nie uiścił opłaty w wysokości 1 500 zł/k. 28/. Zarządzenie to doręczono powodowi 23 stycznia 2013 r., co spowodowało uregulowanie opłaty w dniu 29 stycznia 2013 r. /k. 30/ oraz zmianę powództwa na żądanie zwolnienia spod egzekucji kwoty uzyskanej ze sprzedaży samochodu /k. 31 – 33/.

Wówczas jednak sprawa egzekucyjna była na etapie po wniosku wierzyciela o zwolnienie od egzekucji, a wnioski wierzyciela w tym zakresie są wiążące dla komornika. Ponadto komornik, jeszcze przed zmianą powództwa, wezwał powoda do wskazania numeru rachunku bankowego, na który ma przelać uzyskaną ze sprzedaży kwotę. Z powyższych względów zarzuty zażalenia pozostają bezzasadne, albowiem powód przegrał sprawę, gdyż już w chwili złożenia powództwa samochód był sprzedany, a przed jego zmianą wierzyciel złożył wniosek o zwolnienie spod egzekucji.

Jednocześnie te koszty postępowania nie zostałyby poniesione, gdyby powód po wezwaniu komornika podał wcześniej niż w czerwcu 2013 r. numer rachunku bankowego, na który należało przelać sumę uzyskaną z egzekucji. Mając powyższe na uwadze, w oparciu o art. 385 kpc w związku z art. 397 § 1 i 2 kpc, art. 98 § 1 i 3 kpc oraz art. 99 kpc, zażalenie jako bezzasadne należało oddalić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 3 kpc, art. 99 kpc oraz § 6 pkt 3 i § 12 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.

Dz. U. z 2013 r., poz. 490), albowiem powód przegrał sprawę w postępowaniu zażaleniowym, a pozwany reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, które w tym wypadku wynoszą 150 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika. SSR (del.) Roman Troll SSO Danuta Pacześniowska SSO Lucyna Morys – Magiera