Court dismisses defendant's appeal on jurisdiction, ruling the lower court erred by examining venue sua sponte.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Gliwice revoked its previous decision transferring the case to Pszczyna, finding the lower court lacked authority to examine venue sua sponte. The plaintiff argued the transfer violated mandatory jurisdiction rules, while the defendant contended the general jurisdiction rules were misinterpreted. The appellate court held that the mandatory transfer provision allows for a choice of court, meaning the lower court could not independently determine venue without a party raising the objection.
Legislator headnote
AI generatedArt. 20 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych; Art. 202 k.p.c. - The mandatory transfer provision establishes a non-exclusive jurisdiction rule allowing party choice, thereby precluding the court from examining venue sua sponte absent a party's objection.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III Cz 1069/14 POSTANOWIENIE Dnia 23 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący-Sędzia: SO Leszek Dąbek (spr.) Sędziowie: SO Lucyna Morys - Magiera SR (del.) Jolanta Zarzycka po rozpoznaniu w dniu 23 września 2014 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa J. P. (P.) przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Gliwicach z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt I C 737/14 postanawia: zmienić zaskarżone postanowienie przez jego uchylenie. SSR (del.) Jolanta Zarzycka SSO Leszek Dąbek SSO Lucyna Morys - Magiera Sygn. akt III Cz 1069/14
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Gliwicach w postanowieniu z dnia 23 04 2014r. przekazał sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Pszczynie, uznając, że stosownie do regulacji art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 22 05 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych jest on miejscowo właściwy do jej rozpoznania ze względu na miejsce zamieszkania poszkodowanego. Orzeczenie zaskarżył powód J. P., który wnosił o jego uchylenie i zasądzenie na jego rzecz od pozwanej zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego. Zarzucił orzeczeniu: - naruszenie regulacji art. 20 ustawy z dnia 22 05 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że artykuł ten stanowi o wyłącznej właściwości miejscowej, - naruszenie regulacji art. 202 k.p.c. poprzez nieuprawnione badanie z urzędu właściwości miejscowej.
Sąd Okręgowy zważył co następuje :
Powód dochodzi od pozwanego zakładu ubezpieczeń zapłaty odszkodowania w wykonaniu umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów łączącej go ze sprawcą wypadku drogowego. W tego rodzaju sprawcach – stosownie do regulacji – art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 22 05 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity Dz.U. 2013r. poz. 392) – powództwo można wytoczyć bądź według przepisów o właściwości ogólnej, bądź przed sad właściwy dla miejsca lub siedziby poszkodowanego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia.
Regulacja ta pozostawia powodowi prawo wyboru jednego ze wskazanych w niej sądów i tym samym, nie statuuje on właściwości wyłącznej (ustanawia pozakodeksową właściwość przemienną). Ewentualną niewłaściwość sądu można zatem usunąć za pomocą umowy stron (art. 46 § 1 i 2 k.p.c.) i stosownie do regulacji art. 202 zd. 1 k.p.c. Sąd Rejonowy mógł ją uwzględnić tylko za zarzut pozwanej zgłoszony przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy. Pozwana takiego zarzutu nie podniosła (na obecnym etapie nie zajęła ona jeszcze stanowiska w sprawie) i Sąd Rejonowy nie był uprawniony do badania swej właściwości miejscowej.
Dlatego brak było formalno-procesowych podstaw do wydania zaskarżonego orzeczenia, co czyni zażalenie uzasadnionym i prowadziło do skasowania zaskarżonego orzeczenia (zmiany zaskarżonego postanowienia poprzez jego uchylenie). Reasumując, zaskarżone postanowienie jest wadliwe i dlatego zażalenie powoda jako uzasadnione uwzględniono orzekając jak w sentencji w oparciu o regulację art. 386 § 1 k.p.c. w związku z art. 397 § 2 zd. 1 k.p.c. SSR (del.) Jolanta Zarzycka SSO Leszek Dąbek SSO Lucyna Morys – Magiera