Court dismisses appeal due to unclear standing of the plaintiff in the forfeiture case.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal overturned the lower court's decision regarding the forfeiture of a vehicle, ordering the case to be remanded for a new trial. The lower court incorrectly identified the requesting entity as a municipality, whereas the law mandates that only the county's starosta (mayor) has the authority to initiate forfeiture proceedings. The appellate court found the first instance failed to clarify the actual standing of the plaintiff, leaving it ambiguous whether a municipality, its mayor, or the starosta was the proper party. Consequently, the case was sent back to the district court to determine the correct plaintiff and verify the power of attorney.
Legislator headnote
AI generatedArt. 130a ust. 10 Prawo o ruchu drogowym; Art. 386 § 4 k.p.c.: When the identity of the plaintiff in a forfeiture proceeding is unclear, the court must clarify the standing before ruling, as only the starosta possesses the legal capacity to initiate such actions on behalf of the county.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III Ca 1159/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach III Wydział Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący-Sędzia: SO Leszek Dąbek (spr.) Sędziowie: SO Gabriela Sobczyk SR del. Roman Troll po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. w Gliwicach na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Gminy R. z udziałem W. J. (1) o przepadek na skutek apelacji wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 10 marca 2014 r., sygn. akt I Ns 838/13 postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Rybniku do ponownego rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania odwoławczego. SSR (del.) Roman Troll SSO Leszek Dąbek SSO Gabriela Sobczyk Sygn. akt III Ca 1159/14
UZASADNIENIE
Wnioskodawca określony w pozwie jako (...) wniósł o orze-czenie na jego rzecz przepadku samochodu marki (...) o numerze rejestra-cyjnym (...) stanowiący własność uczestniczki postępowania W. J. (2). Uzasadniając wniosek twierdził, że samochód został pozostawiony w miejscu zabronionym i zagrażał bezpieczeństwu. W dniu 29 06 2013r. został usunięty z drogi na podstawie wydanej przez funkcjonariusza Policji dyspozycji usunięcia pojazdu o nu-merze (...). O usunięciu pojazdu powiadomiono uczestniczkę postępowania, która do chwili obecnego go nie odebrała.
Uczestniczka postępowania W. J. (2) nie zajęła stanowiska w sprawie. Sąd Rejonowy w Rybniku w postanowieniu z dnia 10 03 2014r. jako wnioskodawce wskazał „starostwo (...)” oraz orzekł przepadek samochodu na rzecz Powiatu (...), uznając, że ziściły się przewidziane w art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 06 1997r. (błędnie wskazano art. 103a ust. 10) – Prawo o ruchu drogowym (teks jednolity Dz.U. 2012r. poz. 1137) przesłanki uzasadniające orzeczenie na wniosek starosty przepadek samochodu na rzecz powiatu. Wnioskodawca Miasto R. wniósł o sprostowanie postanowienia oraz apelacje od niego.
We wniosku o sprostowanie wnosił o usunięcie oczywistej pomyłki pisarskiej w określeniu wnioskodawcy i oznaczenie go jako (...) oraz podnosił, że błędnie oznaczono w nim podmiot na którego rzecz orzeczono przepadek samo-chodu. W apelacji wnosił o zmianę zaskarżonego orzeczenia i orzeczenie przepadku samo-chodu na rzecz (...) oraz zasądzenie na jego rzecz od uczestniczki zwrotu kosztów postępowania, bądź uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Zarzucał, istnienie sprzeczności pomiędzy poczynionymi ustaleniami a treścią wniosku i zebranym w sprawie materiałem dowodowym i w jej wyniku orzeczenie przepadku samochodu na rzecz Powiatu (...), który nie był stroną postępowania.
Ponadto zarzucał, przy ferowaniu orzeczenia o kosztach postępowania naruszono regulację art. 98 k.p.c. przez jej niezastosowanie. Sąd Rejonowy w Rybniku w postanowieniu z dnia 10 06 2014r. sprostował powyższe postanowienie w części wstępnej oznaczając jako wnioskodawcę (...) oraz oddalił wniosek o sprostowanie w pozostałej części, uznając, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia w całości, gdyż regulacja art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 06 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (wadliwie podano art. 103a ust.
10) nakazuje orzec przepadek na rzecz starostwa a nie gminy będącej jednostką samorządu terytorialnego.
Sąd Odwoławczy zważył co następuje:
Sąd pierwszej instancji prawidłowo zakwalifikował wniosek, lecz wadliwie rozpoznał sprawę. Jakkolwiek bowiem w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz w uza-sadnieniu postanowienia o sprostowaniu zaskarżonego orzeczenia Sąd Rejonowy trafnie konstatuje, że regulacja art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 06 1997r. – Prawo o ruchu drogowym (teks jednolity Dz.U. 2012r. poz. 1137) nakazuje orzec przepadek samochodu na rzecz powiatu na wniosek jego starosty, który z tego powodu jest legity-mowany czynnie w niniejszej sprawie (jednoznacznie stanowi o tym regulacja art. 610 1 k.p.c.), to przy rozpoznaniu sprawy umknęło jego uwadze, że we wniosku jako wnioskodawcę wskazano (...) .
Podaną nazwą posługuje się jednostka samorządu terytorialnego Gmina R., której Prezydent będąc równocześnie Starostą (...) udzielił pełno-mocnictwa (...) (...) w R. P. G., a ten z kolei udzielił pełnomocnictwa radcy prawnemu M. P. do reprezentowania „podległej mu jednostki”, która podpisała wniosek. Wskazane powyżej określenie wnioskodawcy rodziło zatem uzasadnione wątpliwości, co do faktycznego podmiotu wnoszącego wniosek i umocowania reprezentującego go w postępowaniu sądowym pełnomocnika. Obligowało to Sąd pierwszej instancji przed przystąpieniem do merytory-cznego rozpoznania sprawy do ich wyjaśnienia, czego jednak nie uczyniono, co jest równoznaczne nie rozpoznaniem istoty sprawy w rozumieniu art. 386 § 4 k.p.c. (jej istota nie została bowiem dotychczas w sposób jednoznaczny ustalona, gdyż wobec braku jednoznacznego stanowiska pełnomocnika wnioskodawcy w jej obecnym stanie sprawy w dalszym ciągu nie wiadomo jaki podmiot wniósł wniosek, czy z wnioskiem wystąpiła Gmina R., co powinno prowadzić do oddalenia wniosku ze względu na brak po jej stronie legitymacji czynnej, czy jej Prezydent występujący w sprawie jako jej organ, co z kolei powinno prowadzić do odrzucenia wniosku, gdyż nie posiada on zdolności sądowej, czy też jej Prezydent jako Starosta (...), który z mocy wskazanych powyżej regulacji prawnych jest legitymowany czynnie do złożenia wniosku).
Czyni to apelację uzasadnioną (niezależnie od zasadności podniesionych w niej zarzutów, ich ocena w obecnym stanie sprawy jest bowiem bezprzedmiotowa) i stosownie do wskazanej powyżej regulacji prawnej skutkowało koniecznością uchy-lenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Reasumując zaskarżone postanowienie jest wadliwe i dlatego apelację jako uzasadnioną uwzględniono orzekając jak w sentencji na mocy regulacji art. 386 § 4 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd Rejonowy zobowiąże pełnomocnika wnioskodawcy do jednoznacznego sprecyzowania, kto jest wnioskodawcą w niniejszej sprawie, a następnie zweryfikuje prawidłowość umocowania jego pełnomocnika i w zależności od tego kto zostanie wskazany jako wnioskodawca podejmie stosowne decyzje (powyżej).
SSR (del.) Roman Troll SSO Leszek Dąbek SSO Gabriela Sobczyk