Social security court dismissed appeal against ZUS pension denial due to lack of new evidence and expert reliability.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the appellant's appeal against the Social Insurance Institution's decision to deny a disability pension. The appellant argued that her medical condition had worsened over time and requested new expert opinions, while the ZUS relied on existing medical assessments concluding no work incapacity existed. The court rejected the appeal because the appellant failed to provide new evidence and her criticisms of the experts' duration were deemed subjective without legal basis.
Legislator headnote
AI generatedArt. 57 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 477 § 14 k.p.c.: An appeal against a social security decision is inadmissible if it does not present new facts or legally significant evidence that would justify changing the original ruling.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV U 257/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 października 2014r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Katarzyna Antoniak Protokolant st. sekr. sądowy Iwona Chojecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2014r. w S. odwołania E. J. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia (...)r. Nr (...) w sprawie E. J. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy oddala odwołanie. Sygn. akt: IV U 257/14
UZASADNIENIE
Decyzją z (...). Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art.57 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych odmówił E. J. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy od (...). wskazując, że u wymienionej nie stwierdzono niezdolności do pracy. Odwołanie od w/w decyzji złożyła E. J. wnosząc o jej zmianę i ustalenie jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W uzasadnieniu stanowiska wskazała m.in., że lekarz orzecznik i komisja lekarska ZUS uznały, że jest zdolna do pracy po około 20 latach przebywania na rencie.
Wskazani lekarze uznali, że brak u niej objawów depresji, co stoi w sprzeczności z oceną lekarza leczącego. Podobna sytuacja miała miejsce kilka lat wcześniej. Wówczas – na etapie postępowania sądowego – biegli sądowi stwierdzili u niej szereg schorzeń kardiologicznych i neurologicznych, a także zaburzenia depresyjno-lękowe. Z upływem lat problemy zdrowotne, w tym psychiatryczne nasiliły się, a leki psychotropowe, które przyjmuje w znacznym stopniu ograniczają jej funkcjonowanie. W tych okolicznościach wnosi o powołanie biegłych sądowych z zakresu neurologii, kardiologii i psychiatrii celem oceny stanu jej zdrowia (odwołanie k.2-3).
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie, wskazując że zaskarżona decyzja wydana została na podstawie orzeczenia Komisji Lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z (...)., która nie stwierdziła u ubezpieczonej niezdolności do pracy, a odwołanie nie wnosi do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych lub prawnych, które uzasadniałyby zmianę tej decyzji (odpowiedź organu rentowego na odwołanie k.4-5). Sąd ustalił, co następuje: Ubezpieczona E. J. do (...). uprawniona była do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy (decyzja z (...). o ustaleniu prawa do renty na okres do (...). k.292 akt rentowych).
W dniu (...). ubezpieczona wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z wnioskiem o ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres (wniosek k.297 akt rentowych). Rozpoznając wniosek organ rentowy skierował ubezpieczoną na badanie przez Lekarza Orzecznika ZUS, który w orzeczeniu z (...). ustalił, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy (orzeczenie Lekarza Orzecznika z 7 listopada 2013r. k.299 akt rentowych). Na skutek sprzeciwu ubezpieczonej od powyższego orzeczenia Lekarza Orzecznika ubezpieczona skierowana została na badanie przez Komisję Lekarską ZUS, która w orzeczeniu z (...). ustaliła, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy (sprzeciw ubezpieczonej od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS k.300 i orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z (...). k.304 akt rentowych).
Na podstawie powyższego orzeczenia, zaskarżoną decyzją z(...). Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił ubezpieczonej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres (decyzja z (...). k.305 akt rentowych). Ubezpieczona cierpi na następujące schorzenia: nadciśnienie tętnicze I wg WHO z wydolnym układem krążenia (w lewym przedsionku serca istnieje skośna membrana z otworem 8 m, w przeszłości przebyła zapalenie wsierdzia), niedomykalność zastawki aorty +/++, cukrzycę typu 2 leczoną doustnymi lekami hipoglikemizującymi, nadwagę, zaburzenia lękowo-depresyjne, organiczne uszkodzenie OUN, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z zespołem bólowym w wywiadzie bez objawów neurologicznych, wole guzowate i niedoczynność tarczycy, chorobę Hashimoto oraz bielactwo.
Stan zaawansowania tych schorzeń nie powoduje u ubezpieczonej niezdolności do pracy. Stwierdzone u ubezpieczonej schorzenie kardiologiczne w postaci nadciśnienia tętniczego łagodnego przebiega bez powikłań, a niedomykalność zastawki mitralnej przybiera formę z pogranicza łagodnego i umiarkowanego. U ubezpieczonej nie stwierdza się objawów niewydolności serca i stan układu sercowo-naczyniowego nie wpływa negatywnie na zdolność ubezpieczonej do pracy. Ubezpieczona cierpi na cukrzycę typu 2 od około 10 lat. Przyjmuje doustne leki hipoglikemizujące.
Wartości glukozy we krwi są zadowalające, bez niedocukrzeń w wywiadzie. Odnotowane w przeszłości – w lipcu (...). i wrześniu (...). wartości poziomu hemoglobiny glikowanej świadczą o ówczesnym niewyrównaniu cukrzycy. Wskazane schorzenie przebiega bez późnych powikłań. Ubezpieczona wymaga intensyfikacji leczenia przeciwcukrzycowego (do rozważenia przyjmowanie insuliny) w celu wyrównania schorzenia. Naruszenie sprawności organizmu w wyniku 10-letniego przebiegu cukrzycy nie sprowadza u ubezpieczonej niezdolności do pracy. W związku ze schorzeniami endokrynologicznymi ubezpieczona wymaga okresowej kontroli ambulatoryjnej i stałego przyjmowania L-tyroksyny, co zapewnia skuteczne wyrównanie niedoczynności tarczycy.
Schorzenia te nie powodują u ubezpieczonej niezdolności do pracy, podobnie jak przebiegające bez objawów neurologicznych zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa. Z powodu zaburzeń nastroju i lęków od 2000r. ubezpieczona leczy się ambulatoryjnie w P. Z. P.. Od kliku lat przyjmuje niskie dawki leków psychotropowych. Dotychczasowe leczenie nie wymagało istotnej modyfikacji - nie stosowano leków nootropowych poprawiających funkcjonowanie OUN i ubezpieczona nie wymagała leczenia szpitalnego. Badanie psychiatryczne i psychologiczne wskazuje na istnienie u ubezpieczonej uszkodzenia OUN, co może mieć wpływ na obniżenie funkcjonowania poznawczego i społecznego ubezpieczonej, ale nie sprowadza u ubezpieczonej niezdolności do pracy (opinia zespołu biegłych – specjalistów z zakresu kardiologii, diabetologii, endokrynologii, neurologii, psychiatrii i psychologii k.10-16 akt sprawy).
Ubezpieczona ma (...) lat i wykształcenie średnie – technik gastronomii. Przed ustaleniem prawa do renty pracowała jako pomoc w kuchni, rozliczeniowa na stołówce, młodszy technolog oraz referent ds rozliczeń w dziale obrotu artykułami spożywczymi (wniosek o rentę i świadectwo pracy z (...). k.1-3 i 4 akt rentowych).
Sąd zważył, co następuje:
Odwołanie E. J. podlegało oddaleniu. Zgodnie z art.57 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2009r., Nr 153, poz.1227 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność do pracy powstała w czasie zatrudnienia, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania zatrudnienia, przy czym ostatniego wymogu nie stosuje do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy.
W myśl art.12 ust.1, 2 i 3 ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. Rozstrzygnięcie o zasadności odwołania ubezpieczonej od decyzji organu rentowego odmawiającej jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wymagało ustalenia czy u ubezpieczonego istnieje w dalszym ciągu częściowa lub całkowita niezdolność do pracy.
W tym celu Sąd zasięgnął opinii specjalistów z zakresu medycyny. Sporządzona na tę okoliczność opinia zespołu biegłych z zakresu kardiologii, diabetologii, endokrynologii, neurologii, psychiatrii i psychologii dała podstawy do ustalenia, że ubezpieczona nie jest osobą niezdolną do pracy. Analizując opinię biegłych Sąd doszedł do przekonania, że stanowi ona miarodajny i wiarygodny dowód w sprawie, gdyż wydana została przez lekarzy - specjalistów z zakresu schorzeń występujących u ubezpieczonej, a ponadto poprzedzona była analizą dokumentacji medycznej ubezpieczonej i badaniem ubezpieczonej przez każdego z powołanych specjalistów.
Opinia jest spójna i należycie uzasadniona. Biegli rozpoznali u ubezpieczonej schorzenia natury kardiologicznej, diabetologicznej, neurologicznej, endokrynologicznej oraz z zakresu zdrowia psychicznego wskazując, że stan zaawansowania tych schorzeń, poddanych leczeniu, nie sprowadza u ubezpieczonej niezdolności do pracy. Rozpoznane u ubezpieczonej schorzenia kardiologiczne (nadciśnienie tętnicze i niedomykalność zastawki mitralnej) oraz diabetologiczne (cukrzyca typu 2) przebiegają bez powikłań naruszających sprawność organizmu w stopniu powodującym niezdolność do pracy.
Również stan schorzeń natury endokrynologicznej (wole guzowate i niedoczynność tarczycy) i neurologicznej (zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa bez objawów neurologicznych) nie powoduje u ubezpieczonej niezdolności do pracy, przy czym konieczne jest stałe przyjmowanie przez ubezpieczoną L-tyroksyny, co zapewnia skuteczne wyrównanie niedoczynności tarczycy. Wreszcie niezdolności do pracy nie sprowadza u ubezpieczonej schorzenie pod postacią zaburzeń lękowo-depresyjnych. Schorzenie to jest leczone niskimi dawkami leków psychotropowych i dotychczas nie wymagało modyfikacji.
Badanie psychiatryczne i psychologiczne wykazało dodatkowo objawy uszkodzenia OUN mogące mieć wypływ na obniżenie funkcjonowania poznawczego i społecznego ubezpieczonej, ale nie powodujące niezdolności. Powyższe ustalenia i wnioski biegłych są logiczne, poparte wynikami badań i znajdujące oparcie w wiedzy i doświadczeniu zawodowym biegłych. Należy wskazać, że ubezpieczona nie zgodziła się z ustaleniami biegłych i w piśmie procesowym z (...). (k.26-27) przedstawiła własną ocenę swojego stanu zdrowia oraz postawiła wniosek o powołanie innego zespołu biegłych do oceny jej zdolności do pracy.
Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż zarzuty ubezpieczonej nie podważają ustaleń w/w biegłych. W ocenie ubezpieczonej opinia biegłych jest niemiarodajna, gdyż większość biegłych (poza endokrynologiem) badało ją zbyt krótko z czego kardiolog, psychiatra i psycholog tylko po kilkanaście minut, przez co badania te były powierzchowne i nie poświęcono im należytej staranności i czasu. W przekonaniu Sądu tego rodzaju zarzut nie uzasadnia oceny, że opinia biegłych nie stanowi wiarygodnego dowodu w sprawie.
Każdy z biegłych zbadał ubezpieczoną, co dokumentują protokoły z badań (k.10-15). Twierdzenie, że kilkunastominutowe badanie jest za krótkie jest subiektywnym przekonaniem ubezpieczonej. Brak jest norm określających długość badania przez biegłego. Załączone protokoły z badań nie podają czasu trwania badania, ale wynika z nich, że biegli przeprowadzili wywiad z ubezpieczoną oraz badanie właściwe dla określonego rodzaju schorzenia możliwe do przeprowadzenia w warunkach badania do celów wydania opinii sądowej. Ponadto należy podkreślić, że badanie przez biegłego jest tylko jednym z elementów procesu opiniowania.
Oprócz wyników własnego badania biegli dysponują dokumentacją medyczną ubezpieczonej z całego procesu leczenia u lekarzy prowadzących, w tym wynikami badań diagnostycznych. Całokształt tych danych stanowi podstawę wydania opinii. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał odwołanie ubezpieczonej za nieuzasadnione i na podstawie art.477.14§1 kpc odwołanie to oddalił.