Legislator Case Law & Legislation
IV U 1218/13 AI generated

Social Security Court dismissed appeal for disability pension due to partial incapacity and 18-month gap. Appeal rejected as medical evidence confirmed only partial inability to work.

Case Number IV U 1218/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Social Security Court dismissed the appellant's appeal against a decision denying a disability pension. The appellant argued for a total disability pension, claiming his health had not improved, while the Social Security Institution maintained the medical commission correctly identified only partial incapacity. The court upheld the denial because the medical experts confirmed partial inability to work and the incapacity arose more than 18 months after employment ended without meeting the exemption criteria.

Legislator headnote

AI generated

Art. 57 ust. 1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 58 ust. 1 i 4 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: A disability pension is denied when medical evidence establishes only partial incapacity to work and the incapacity occurred more than 18 months after the cessation of employment, unless the insured proves at least 25 years of contribution and total incapacity.

Keywords

AI generated
disability pension entitlement partial incapacity to work 18 month employment gap social security contribution period medical expert opinion validity total vs partial disability social security appeal procedure

Cited Legislation

AI generated
art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art. 57 i 58 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r.
art. 58 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
art. 12 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
art. 477 § 14 pkt 1 k.p.c.
Mając na względzie powyższe, Sąd z mocy art. 477 14 § 1 kpc, orzekł jak w sentencji.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV U 1218/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2014r. Sąd Okręgowy w Siedlcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Jacek Witkowski Protokolant stażysta Renata Olędzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2014r. w S. odwołania Z. K. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. z dnia 20 września 2013 r. Nr (...)-SER w sprawie Z. K. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy oddala odwołanie. Sygn. akt IV U 1218/13

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 20 września 2013r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S., działając na podstawie art. 57 i 58 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009r. Nr 153, poz. 1227 ze zm.) odmówił wnioskodawcy Z. K. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, albowiem Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 4 września 2013r. stwierdziła u niego częściową niezdolność do pracy, i niezdolność ta powstała dalej jak 18 miesięcy od ustania zatrudnienia. Od decyzji tej odwołanie złożył ubezpieczony Z. K., który wnosił o jej zmianę twierdząc, że miał przyznaną rentę z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, a jego stan zdrowia, wbrew twierdzeniom komisji lekarskiej ZUS, nie uległ poprawie (k.2 a.s.). W odpowiedzi na odwołanie pozwany organ rentowy wnosił o jego oddalenie, wskazując, że nie wnosi ono do sprawy żadnych nowych dowodów faktycznych ani prawnych, które miałyby wpływ na zmianę zaskarżonej decyzji (k.3-4 a.s.).

Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:

Ubezpieczony Z. K., ur. (...) był uprawniony do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy do 30 czerwca 2013r. (decyzja z 13 lipca 2010r. k.62 a.r.). W dniu 24 maja 2013r. złożył wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy (k.64 a.r.). W toku postępowania orzeczniczego ubezpieczony został przebadany przez Komisję Lekarską ZUS, która zdiagnozowała u niego: piramidowy niedowład kończyn dolnych w przebiegu zmian niedokrwiennych mózgu, przewlekły zespół bólowy kręgosłupa L-S w przebiegu zmian zwyrodnieniowo-dyskopatycznych, stan po endoprotezoplastyce stawu biodrowego prawego z powodu coxartrozy w 2007r. (k.8 a.l.).

W ocenie Komisji Lekarskiej ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy (orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z 4 września 2013r. k.70 a.r.). Orzeczenie to stało się podstawą do wydania zaskarżonej decyzji z dnia 20 września 2013r. (k.71 a.r.). W toku postępowania odwoławczego Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy: neurologa i ortopedy. Biegli po przebadaniu wnioskodawcy oraz po zaznajomieniu się z dokumentacją lekarską z jego dotychczasowego leczenia stwierdzili u niego: chorobę zwyrodnieniową stawu biodrowego prawego, stan po protezoplastyce całkowitej prawego stawu biodrowego, bez cech obluzowania endoprotezy, skrócenie prawej kończyny dolnej 3 cm, przewlekły zespół bólowy odcinków szyjnego i lędźwiowego kręgosłupa, z torem korzeniowym prawostronnym, w przebiegu zmian zwyrodnieniowych i dyskopatycznych, bóle i zawroty głowy w przebiegu wieloogniskowego naczyniowego uszkodzenia mózgu (k.9-11 a.s.).

W ocenie biegłych ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy. Przyczyną niezdolności do pracy jest ogólny stan zdrowia, i niezdolność ta jest trwała. Na rozprawie w dniu 11 czerwca 2014r. Z. K. wniósł ustne zastrzeżenia do opinii biegłych sądowych. Wskazał, że nie jest zdolny do żadnej pracy. Od 2005r. był uprawniony do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy. Jego zawód wyuczony to kierowca-mechanik, był również spawaczem, ma ukończony kurs spawacza. Ostatnio pracował w 2002r. Wnosił o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego neurologa i ortopedy.

Sąd dopuścił dowód z opinii innego biegłego lekarza neurologa i ortopedy oraz lekarza medycyny pracy (k.19v). Biegli wymienionych specjalności po przebadaniu ubezpieczonego oraz zaznajomieniu się z dokumentacją lekarską z jego dotychczasowego leczenia stwierdzili u niego: zmiany zwyrodnieniowe biodra prawego (protezoplastyka stawu biodrowego), zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa z wielopoziomowymi wypukleniami krążków międzykręgowych odcinka szyjnego i lędźwiowego, zawroty głowy w przebiegu wieloogniskowego naczyniowego uszkodzenia mózgu, napięciowy ból głowy (k.22-29 a.s.).

W ocenie biegłych ubezpieczony jest trwale częściowo niezdolny do pracy. Z. K. nie zgadzał się z wywołaną opinią biegłych. Jego zdaniem jest on całkowicie niezdolny do pracy. Wnosił o przeprowadzenie dowodu z opinii innych biegłych tych samych specjalności. Organ rentowy nie wnosił zastrzeżeń do opinii biegłych sądowych. Sąd wniosek o wywołanie kolejnej opinii biegłych tych samych specjalności oddalił, uznając, że sporna okoliczność jest już dostatecznie wyjaśniona. Zgodnie z art.57 ust. 1 i 2 ustawy z 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2013r., poz.1440 ze zm.) renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnił łącznie następujące warunki: jest niezdolny do pracy, ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, a niezdolność do pracy powstała w okresach, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 i 2, pkt 3 lit. b, pkt 4, 6, 7 i 9, ust. 2 pkt 1, 3-8 i 9 lit. a, pkt 10 lit. a, pkt 11-12, 13 lit. a, pkt 14 lit. a i pkt 15-17 oraz art. 7 pkt 1-3, 5 lit. a, pkt 6 i 12, albo nie później niż w ciągu 18 miesięcy od ustania tych okresów, przy czym ostatniego wymogu nie stosuje do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy.

W myśl art.12 ust.1, 2 i 3 ustawy niezdolną do pracy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu, przy czym całkowicie niezdolną do pracy jest osoba, która utraciła zdolność do wykonywania jakiejkolwiek pracy, a częściowo niezdolną do pracy jest osoba, która w znacznym stopniu utraciła zdolność do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji. W ocenie Sądu Okręgowego dowód z opinii zespołu biegłych lekarzy: ortopedy i neurologa oraz z opinii zespołu biegłych lekarzy: ortopedy, neurologa i medycyny pracy stanowią miarodajny i obiektywny dowód aktualnego stanu zdrowia ubezpieczonego.

Wnioski wypływające z tych opinii jednoznacznie wskazują, że obecny stan zdrowia ubezpieczonego nie powoduje u niego całkowitej niezdolności do pracy. W uzasadnieniu opinii neurologa i ortopedy biegli wskazali, że obecny stan zdrowia powoda uniemożliwia wykonywanie pracy fizycznej wymagającej długotrwałego chodzenia, przenoszenia ciężarów, chodzenia po schodach, pracy na wysokości, pracy w pozycji wymuszonej przeciążającej kręgosłup. Może wykonywać lżejsze prace fizyczne typu porządkowego, pracę portiera. Z kolei w uzasadnieniu opinii neurologa, ortopedy i lekarza medycyny pracy biegli wskazali, że stwierdzone schorzenia oraz stopień ich zaawansowania obecnie są przeciwwskazaniem do pracy wymagającej długiego chodzenia, dźwigania, pracy w przymusowej pozycji, zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami zawodowymi kierowca-mechanik, ale nie dają podstawy do stwierdzenia całkowitej niezdolności do pracy.

Z. K. nie spełnia warunków do nabycia prawa do renty w oparciu o art. 57 ust. 1 i 2 oraz art. 58 ust. 1 i 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Ostatnie ubezpieczenie wnioskodawcy ustało z dniem (...)., zaś niezdolność do pracy powstała u niego (...)tj. po upływie 18 miesięcy od ustania ubezpieczenia. Warunek ten mógłby zostać pominięty, gdyby wnioskodawca udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 25 lat oraz był całkowicie niezdolny do pracy. U Z. K. nie stwierdzono całkowitej niezdolności do pracy. Mając na względzie powyższe, Sąd z mocy art. 477 14 § 1 kpc, orzekł jak w sentencji.