Court dismissed appeal on tuition fees due to new three-year statute of limitations overriding old two-year rule.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal regarding unpaid tuition fees, upholding the lower court's decision based on the statute of limitations. Although the plaintiff argued for a two-year limitation period, the defendant successfully cited a new law effective October 1, 2014, which established a three-year limitation for such claims. Consequently, the court ruled that the debt was time-barred and ordered the plaintiff to bear the costs of the appeal.
Legislator headnote
AI generatedArt. 160a ust. 7 Prawo o szkolnictwie wyższym; Art. 117 § 2 k.c.: Claims for tuition fees are subject to a three-year statute of limitations, which bars recovery if the claim is not filed within that period.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII Ca 279/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 22 października 2014 r. Sąd Okręgowy w Toruniu VIII Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Rafał Krawczyk (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Izabela Bagińska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. w Toruniu na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. przeciwko R. C. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 11 marca 2014 r. sygn. akt X C 323/13 1. oddala apelację;
2. zasądza od powoda (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na rzecz pozwanego R. C. kwotę 300 zł (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu za instancję odwoławczą. Sygn. akt VIII Ca 279/14
UZASADNIENIE
Powód (...) sp. z o.o. w W. w pozwie przeciw R. C. żądał zasądzenia kwoty 2068,17 zł z ustawowymi odsetkami od szczegółowo określonych dat i kwot tytułem zaległego czesnego. Wyrokiem z dnia 11 marca 2013 r. Sąd Rejonowy w Toruniu oddalił powództwo. Sąd ten ustalił, że pozwany na mocy umowy z dnia 18 lutego 2006 r. rozpoczął naukę na I roku studiów zaocznych I stopnia, na kierunku politologia w Akademii (...) w Ł.. W związku z nieuiszczaniem opłat pozwany został wezwany do zapłaty, a następnie skreślony z listy studentów na mocy decyzji z dnia 2 października 2006 r.
Do dnia wniesienia pozwu pozwany nie zapłacił zaległości, nie uznał długu, nie nastąpiło też inne zdarzenie, które powodowałoby przerwanie biegu przedawnienia. Powód nabył dochodzoną wierzytelność w drodze cesji. Na tle tych okoliczności Sąd Rejonowy uznał za zasadny podniesiony przez pozwaną zarzut przedawnienia, wskazując, że zastosowanie ma art. 751 pkt 2 k.c. przewidujący 2-letni termin przedawnienia dla roszczeń z tytułu nauki. Powód wniósł apelację od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości i zarzucając:
1. obrazę art. 750 k.c.
2. art. 751 pkt 2 k.c. w zw. z § 10 załącznika do rozporządzenia Prezesa RM z 20 czerwca 2002 r. w prawie zasad techniki prawodawczej, obszernie i szczegółowo uzasadniając przytoczone zarzuty. Wniósł o zmianę wyroku przez uwzględnienie powództwa w całości wraz z kosztami procesu, w tym stawki zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym w wysokości czterokrotności stawki minimalnej. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie i o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja podlega oddaleniu jako bezzasadna. Sprawa niniejsza została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, Sąd Okręgowy nie prowadził postępowania dowodowego, zatem stosownie do art. 505 13 § 2 k.p.c. uzasadnienie wyroku ogranicza się do wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa. Roszczenie powoda dotyczy odpłatności za studia wyższe. Termin przedawnienia tego typu roszczeń był w praktyce orzeczniczej i w piśmiennictwie źródłem rozbieżności, które jednak zdezaktualizowały się z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2014 r. poz.1198) tj. z dniem 1 października 2014 r.
Na mocy art. 1 pkt 105 ustawy nowelizującej, do ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz.572 ze zm.) dodano art. 160a, który na potrzeby niniejszej sprawy należy przytoczyć in extenso:
1. Warunki pobierania opłat związanych z odbywaniem studiów , o których mowa w art. 98 ust. 1 pkt 5, oraz opłat za usługi edukacyjne , o których mowa w art. 99 ust. 1 pkt 1–6, a także wysokość tych opłat określa umowa między uczelnią a studentem lub osobą przyjętą na studia, zawarta w formie pisemnej pod rygorem nieważności.
2. Umowa jest zawierana nie wcześniej niż po wydaniu decyzji o przyjęciu na studia i nie później niż w terminie trzydziestu dni od rozpoczęcia zajęć.
3. Umowa jest zawierana na cały przewidywany okres studiów; student nie jest obowiązany do uiszczania opłat innych niż określone w umowie.
4. Opłaty określone w umowie uczelnia może pobierać nie wcześniej niż po jej zawarciu.
5. Wzór umowy określa senat uczelni publicznej, a w przypadku uczelni niepublicznej – organ wskazany w statucie.
6. Uczelnia jest obowiązana zamieścić wzór umowy na swojej stronie internetowej. 7 . Roszczenia wynikające z umowy przedawniają się z upływem trzech lat. Zgodnie zaś z art. 32 ustawy nowelizującej do umów w sprawie warunków odpłatności za studia lub usługi edukacyjne, o których mowa w art. 99 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 1, zawartych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepis art. 160a ust. 7 ustawy, o której mowa w art.1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Nie ulega wątpliwości, że pozwanego i Akademię (...) w Ł.
łączyła umowa, której przedmiotem było m.in. zobowiązanie pozwanej do uiszczania opłat za usługi edukacyjne (umowa – k. 39), o jakich stanowi art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Zobowiązanie to stało się wymagalne przed 2 października 2006 r. tj. przed wydaniem wobec pozwanego decyzji o skreśleniu z listy studentów z uwagi na zaległości finansowe. Pozew zaś został wniesiony 21 listopada 2012 r. Tym samym podniesiony przez pozwanego zarzut przedawnienia był trafny i uzasadniał oddalenie powództwa zgodnie z art. 117 § 2 k.c. Wobec zmiany stanu prawnego, argumentacja zawarta w apelacji straciła na znaczeniu, gdyż nie może podważyć jednoznacznego brzmienia nowo wprowadzonych przepisów.
Orzeczono zatem jak w pkt. 1 sentencji (art. 385 k.p.c.). O kosztach procesu za instancję odwoławczą orzeczono po myśli art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. i § 6 pkt 3 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j.Dz.U. z 2013 r. poz. 490).