Civil claim dismissed because plaintiff failed to prove debt chain between defendant and assignee.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for 225.36 PLN, ruling that the plaintiff failed to prove the defendant owed the debt to the plaintiff's assignee. Although the plaintiff presented a debt transfer agreement and a partial debt schedule, the court found no evidence linking the defendant to the original creditor or confirming the specific debt amount. Consequently, the court held that the plaintiff bore the burden of proof under civil law and could not rely on the incomplete documentation to establish the obligation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 6 k.c.; Art. 339 § 1 kc; Where a creditor assigns a claim, the assignee must prove the existence of the original debt between the debtor and the assignor; failure to do so results in dismissal of the claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 94/14 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia, 19 maja 2014r Sąd Rejonowy w Oleśnicy I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący SSR Adrian Paluch Protokolant Agnieszka Mazur po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2014r w Oleśnicy na rozprawie sprawy z powództwa (...)z/s w L. przeciwko M. L. o zapłatę powództwo oddala. Z/ - odpis dor. pow z poucz o apel. i pozw. z poucz o sprzeciwie. - kal 14 dni 19.05.2014r Sygn. akt I C 94/14
UZASADNIENIE
Strona powodowa domagała się zasądzenia na jej rzecz kwoty 225,36 zł z ustawowymi odsetkami liczonymi od kwot i dat wskazanych w pozwie. W uzasadnieniu pozwu podała, że dochodzona nim kwota wynika z not obciążeniowych dotyczących niezwróconego przez abonenta sprzętu będącego własnością firmy (...) + (...) S.A. Wskazała, że wierzytelność tą nabyła w drodze umowy cesji zawartej w dniu 28.09.2012 r. Sąd Rejonowy w Lublinie odmówił wydania nakazu zapłaty i przekazał sprawę tut. Sądowi celem merytorycznego rozpoznania. Pozwany nie wdał się w spór co do istoty sprawy i nie stawił się na terminie wyznaczonej rozprawy.
W tej sytuacji rozważenia wymagała kwestia, wydania wyroku zaocznego – zgodnie z dyspozycją art. 339 §1 kc. Zgodnie bowiem z §2 powołanego przepisu w takiej sytuacji przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie chyba, że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy, przedstawiona w cytowanym powyżej przepisie wątpliwość zaistniała, albowiem Sąd powziął wątpliwość co do prawdziwości przytoczonych w pozwie twierdzeń.
Z tych względów przeprowadzono postępowanie dowodowe i w jego wyniku Sąd ustalił : W dniu 28.09.2012 r. w W.pomiędzy (...)Spółka Akcyjna z siedzibą w W., a (...)z siedzibą w L. została zawarta umowa sprzedaży wierzytelności. Przedmiotem umowy było przeniesienie przez zbywcę na rzecz nabywcy bezspornych i wymagalnych wierzytelności. W stosunku do pozwanego został wydany częściowy wykaz wierzytelności opiewający na kwotę 200,00 złotych odnoszący się do noty obciążeniowej z dnia 10 września 2012 r. Dowód: umowa sprzedaży wierzytelności z dnia 28.09.2012r., częściowy wykaz wierzytelności. (...)z siedzibą w L. zawiadomiła pozwaną o dokonanej cesji wierzytelności na rzecz w/w podmiotu w wysokości 200,00 złotych.
Dowód: zawiadomienie Sąd zważył: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podnieść, iż strona powodowa w żaden sposób nie udowodniła, iż pozwaną łączyła umowa z poprzednikiem prawnym zbywcy wierzytelności - (...)Spółka Akcyjna. Do pozwu nie zostały bowiem dołączone dokumenty potwierdzające istnienie zobowiązania pozwanego w stosunku do tegoż podmiotu, świadczące o istnieniu zaległości w kwocie wskazanej niniejszym pozwem. Strona powodowa powinna okoliczność tę udowodnić zgodnie z treścią art.6 k.c. Strona powodowa swoje roszczenie oparła na niedopełnionym obowiązku pozwanego związanym z zawarciem pierwotnej umowy abonamentowej, a polegającym na niezwróceniu sprzętu do odbioru telewizji cyfrowej.
Domniemywać należy, iż dowodem takowym jest nota księgowa, której numer zawarto w częściowym wykazie wierzytelności. Sąd jednocześnie zauważa, iż z przedmiotowej noty księgowej nie wynika jednoznacznie w jakim terminie pozwany miał zwrócić sprzęt, ani tego w jaki sposób będzie naliczona kara i w jakiej wysokości. Sąd nie miał zatem możliwości dokonania weryfikacji zasadności naliczonego zobowiązania. W tych okolicznościach uznać należało, iż dowodem istnienia zobowiązania pozwanego względem nabywcy nie może być częściowy wykaz wierzytelności.
Podana w nim dokumentacja w postaci wymienionej noty księgowej winna być przedmiotem oceny przez Sąd, zaś brak jakichkolwiek szczegółów uniemożliwiał Sądowi zbadanie czy dłużnik rzeczywiście uchybił swojemu zobowiązaniu. Przeszkodą w jednoznacznym ustaleniu , iż dłużnika jest zobligowana do świadczenia na rzecz strony powodowej jest także okoliczność tego rodzaju, iż w aktach sprawy brak jest umowy pierwotnej łączącej pozwanego z cedentem. Przedstawiony częściowy wykaz wierzytelności w żaden sposób nie potwierdza istnienia zobowiązania pozwanego wobec pierwotnego zbywcy, a tym samym nie sposób przyjąć, iż ta właśnie pozwany zobowiązany jest do uregulowania żądanej należności na rzecz kolejnego podmiotu - nabywcy wierzytelności objętej pozwem.
Zgodnie z art. 6 k.c. to na stronie powodowej ciążył obowiązek wykazania wszystkich elementów niezbędnych do poczynienia ustaleń pozwalających na uwzględnienie pozwu. Dołączone do pozwu dokumenty potwierdzały jedynie sam fakt zawarcia umowy cesji pomiędzy stroną powodową, a osobą trzecią, przy czym brak jest odniesienia do pierwotnej umowy łączącej pozwanego z jego wierzycielem. Wobec powyższego Sąd mając na uwadze niewykazanie istnienia zobowiązania pozwanego względem strony powodowej oddalił powództwo w całości.