Social court allows early pension by recognizing heavy truck driving as special work conditions. The applicant proved 15 years of heavy truck driving through witness testimony. The court rejected the social insurance office's evidence gap argument. The applicant successfully met the 15-year special work requirement. The court granted the early pension based on the established facts. The decision confirms the applicant's right to early retirement. The court found the applicant's work history valid despite document issues. The ruling supports the applicant's claim for early pension benefits. The judgment upholds the applicant's right to special work conditions recognition. The court awarded the pension based on the proven work history.

Sygn. akt VU 5318/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 października 2014 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim, Wydział V Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący SSO Agnieszka Leżańska Protokolant Cezary Jarocki po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 roku w Piotrkowie Trybunalskim na rozprawie sprawy z wniosku A. S. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. o emeryturę na skutek odwołania A. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. z dnia 04 czerwca 2014r. sygn. (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, iż przyznaje ubezpieczonemu A. S. prawo do emerytury od dnia(...)roku. Sygn. akt V U 5318/14

UZASADNIENIE

A. S. wystąpił w dniu 20 maja 2014 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wT. z wnioskiem o przyznanie prawa do wcześniejszej emerytury, przewidzianej dla pracowników zatrudnionych w szczególnym charakterze lub w szczególnych warunkach. Zaskarżoną decyzją z dnia 4 czerwca 2014 roku, Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w T. odmówił wnioskodawcy prawa do emerytury podnosząc, iż nie udowodnił 15 lat pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Do pracy w szczególnych warunkach organ rentowy nie zaliczył wnioskodawcy okresu zatrudnienia od 10 listopada 1975 roku do 31 stycznia 1992 roku w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) w P.na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych powyżej 3,5 tony z uwagi na brak dokumentów potwierdzających, że pracę tę wykonywał.

W odwołaniu wniesionym od powyższej decyzji w dniu 25 czerwca 2014 roku wnioskodawca wniósł o jej zmianę i ustalenie, iż w spornym okresach pracował jako kierowca samochodów ciężarowych. Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie. W toku postępowania strony podtrzymały stanowiska zajęte w sprawie. Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ustalił, co następuje: A. S. urodzony dnia (...), legitymuje się na dzień 1 stycznia 1999 r. okresem ubezpieczenia w łącznym rozmiarze 26 lat i 2 miesiące i 26 dni.

Wnioskodawca był członkiem otwartego funduszu emerytalnego, ale wniósł o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym za pośrednictwem ZUS, na dochody budżetu państwa (dowód: wniosek o emeryturę z dnia 20 maja 2014 roku k.1-5 w tym wniosek osoby zainteresowanej o przekazanie środków zgromadzonych w OFE pkt II pakt 1 wniosku w aktach rentowych ). Wnioskodawca od dnia 5 listopada 2006 roku jest uprawniony do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy w związku z wypadkiem przyznanej obecnie do dnia 31 stycznia 2017 roku (dowód: decyzja ZUS z dnia 15 grudnia 2006 roku k. 115 decyzja z dnia 5 lutego 2014 roku k.225.11.2006 r. k. 135 akt ZUS).

Niekwestionowany przez ZUS okres zatrudnienia wnioskodawcy w szczególnych warunkach wynosi 1 rok , 2 miesiące i 26 dni i jest to okres zatrudnienia od 1 sierpnia 1972 roku do dnia 26 października 1973 roku w (...) w P. na stanowisku spawacz (okoliczności bezsporne, odpowiedź organu rentowego na odwołanie z dnia 15 lipca 2014 roku decyzja z dnia 4 czerwca 2014 roku k.16, karta przebiegu zatrudnienia k.17 akt ZUS). Do stażu pracy w warunkach szczególnych ZUS nie zaliczył wnioskodawcy okresu zatrudnienia: od 10 listopada 1975 roku do 31 stycznia 1992 roku w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) w P. na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych powyżej 3,5 tony (okoliczności niesporne).

W okresie od dnia 10 listopada 1975 roku do dnia 31 stycznia 1992 roku A. S. zatrudniony był w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) w P. ( dowód: zaświadczenie z dnia 25 lutego 2003 roku k.19, umowa o prace ( kserokopia) k.21-23, angaże k.2,7, 9, 11, 15, 47,61, 63, zakres obowiązków i uprawnień wnioskodawcy z dnia 1 marca 1886 roku k.57, -58, zaświadczenie k.73, karty przebiegu zatrudnienia k.75-80, karty wynagrodzeń k.82-98, legitymacja ubezpieczeniowa k.102 akt ZUS) W dniu 31 stycznia 1992 roku zostało mu wydane świadectwo pracy, w którym wskazano, iż wnioskodawca w okresie zatrudnienia zajmował stanowisko kierowca (dowód:

świadectwo pracy k. 13 w aktach ZUS). Wnioskodawcy nie zostało wystawione świadectwo wykonywania prac w warunkach szczególnych (okoliczność bezsporna). Wnioskodawca, będąc zatrudnionym w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) w P.wykonując swoje obowiązki pracownicze jako kierowca, jeździł samochodem ciężarowym typu: S. (...), J., (...) A. S. pracował na stanowisku kierowcy samochodu ciężarowego, o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, stale i w pełnym wymiarze czasu pracy, innych prac w tym okresie nie wykonywał, do innych prac nie był kierowany.

Przedsiębiorstwo Budownictwa (...) (...) w (...) zajmowało budownictwem tj. rozwożeniem materiałów budowlanych oraz pracami hydraulicznymi związanymi np. z budową kanalizacji sanitarnej, kanalizacji burzowej i budową wodociągów. Materiały budowlane były sprowadzane i przewożone z terenu całego kraju. W spornym okresie w/w Przedsiębiorstwo posiadało tylko samochody ciężarowe, dźwigi oraz inny sprzęt ciężki. Samochodów osobowych nie było (dowód: zeznania świadków Z. F. od minuty 05.06 do minuty 06.34, R. N. od minuty 06.34 do minuty 07.59, zeznania wnioskodawcy A.

S. od minuty 08.48 do minuty 09.09 – nagrania protokołu rozprawy z dnia 15 października 2014 roku k15 akt ). W Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) w P. Z. F. pracował razem z wnioskodawcą w latach 1975 roku do 1992 roku, równocześnie zostali przyjęci do pracy na stanowiska kierowców. Świadek dobrze zapamiętał wnioskodawcę z tego okresu jak i rodzaj oraz wymiar wykonywanej przez wnioskodawcę pracy (dowód: zeznania świadka Z. F. od minuty 05.06 do minuty 06.34). R. N. pracował w ww. przedsiębiorstwie w latach 1979-1990, jako kierowca samochodu ciężarowego.

Świadek dobrze zapamiętał wnioskodawcę z tego okresu jak i rodzaj oraz wymiar wykonywanej przez wnioskodawcę pracy (dowód: zeznania świadka R. N. od minuty 06.34 do minuty 07.59,) Sąd Okręgowy –

Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zważył, co następuje:

odwołanie jest uzasadnione, co skutkuje zmianą zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1440) ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2-3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1 (tj. poniżej 65 lat dla mężczyzn). Ustęp 4 art. 32 stanowi zaś, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych.

Stosownie do art. 184 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy (tj. w dniu 1 stycznia 1999 roku) osiągnęli: 1)okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz 2)okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy – w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem (ust. 2). Od dnia 1 stycznia 2013 roku przepis art.184 ust. 2 został natomiast zmieniony i od tej daty dla nabycia prawa do emerytury w wieku obniżonym nie jest już wymagane uprzednie rozwiązanie stosunku pracy.

W świetle powyższych regulacji żądanie wnioskodawczyni należało zatem rozpoznać w aspekcie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8 poz. 43 z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Z treści § 4 tego rozporządzenia wynika, iż pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w Wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1. osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2. ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Ten „wymagany okres zatrudnienia” to okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia (§ 3 rozporządzenia), natomiast pracą w warunkach szczególnych jest praca świadczona stale i w pełnym wymiarze na stanowiskach wskazanych w załączniku do tegoż aktu (§ 1 i § 2 rozporządzenia).

Należy dodać, że warunek wykonywania pracy w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy jest spełniony tylko wówczas, gdy pracownik w ramach obowiązującego go pełnego wymiaru czasu pracy na określonym stanowisku pracy nie wykonuje czynności pracowniczych nie związanych z tym stanowiskiem pracy, ale stale wykonuje prace o jakich mowa w rozporządzeniu (tak też Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 listopada 2000 roku, II UKN 39/00, OSNAP 2002/11/272).

Okresy pracy w warunkach szczególnych, stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia, stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. Brak takiego świadectwa lub jego zakwestionowanie przez organ rentowy nie wyklucza jednak dokonania ustalenia zatrudnienia w warunkach szczególnych innymi środkami dowodowymi w toku postępowania sądowego.

Stanowisko takie wielokrotnie zajmował również Sąd Najwyższy, który między innymi w wyroku z dnia 2 lutego 1996 roku, II URN 3/95, OSNAP 1996/16/239 stwierdził, że w postępowaniu przed sądami pracy i ubezpieczeń społecznych okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń lub ich wysokości mogą być udowadniane wszelkimi środkami dowodowymi, przewidzianymi w Kodeksie postępowania cywilnego. Ograniczenia dowodowe zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno - rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz.

U. Nr 10, poz. 49 ze zm.) dotyczą wyłącznie postępowania przed tymi organami. Spór pomiędzy stronami, w związku z zarzutami podniesionymi w odwołaniu przez wnioskodawcę, ograniczał się do faktu, czy ma on wymagany 15-letni okres zatrudnienia w szczególnych warunkach. Spełnienie pozostałych przesłanek nie było przedmiotem sporu (nie budzi wątpliwości, że wnioskodawca ma wymagany okres zatrudnienia, tj. 25 lat, a w dniu (...) r. ukończył 60 lat). Sam fakt zatrudnienia wnioskodawcy w spornym okresie od 10 listopada 1975 roku do 31 stycznia 1992 roku w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) w P. był niesporny między stronami w świetle dokumentów znajdujących się w jego aktach ubezpieczeniowych.

Sporny pozostawał jedynie charakter wykonywanej przez wnioskodawcę pracy, albowiem z dokumentów osobowych skarżącego z przedmiotowego przedsiębiorstwa w postaci przede wszystkim, umów o pracę, angaży , kart obiegowych, kart wynagrodzeń i świadectwa pracy potwierdzających zatrudnienie w spornych okresach wynikało, że wnioskodawca był zatrudniony na stanowiskach kierowcy. W tym miejscu należy jednak wskazać, iż okoliczność nieprecyzyjnego określenia stanowiska pracy wnioskodawcy w w/w dokumentach polegającego na niewskazaniu kierowcą jakich pojazdów był wnioskodawca, nie oznacza – jak chce organ rentowy – że wnioskodawca nie był kierowcą samochodów ciężarowych o ciężarze całkowitym ponad 3,5 tony.

Odnosząc się do zasadności odmowy zaliczenia przez ZUS okresu zatrudnienia w w/w Przedsiębiorstwie do pracy w szczególnych warunkach stwierdzić należy, iż materiał dowodowy zgromadzony w toku sprawy (w postaci zeznań świadków i wnioskodawcy) potwierdza, iż praca świadczona przez A. S. w spornym okresie, odpowiadała definicji zawartej w wykazie A, Dział VIII, pkt 2 – prace w transporcie i łączności - prace kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, stanowiącym załącznik do w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r.

Jak ustalił Sąd Okręgowy prace jakie wykonywał wnioskodawca w w/w Przedsiębiorstwie w spornym okresie, faktycznie polegały na prowadzeniu samochodu ciężarowego. Wnioskodawca jeżdżąc samochodem ciężarowym marki S. (...) i J. z przyczepami bądź naczepami, rozwoził materiały budowlane z terenu całego kraju. Wnioskodawca wykonywał tą prace stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Do innych prac wnioskodawca nie był w tym czasie kierowany. Okoliczności powyższe znajdują potwierdzenie w treści zgodnych, jasnych i logicznych zeznań świadków Z.

F. oraz R. N.. Świadek Z. F. pracował razem z wnioskodawcą w ww. przedsiębiorstwie w tym samym okresie tj. w latach 1975-1992, w tym samym dniu zostali przyjęci do pracy i obaj na stanowiska kierowców samochodów ciężarowych o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony. Również świadek R. N. w latach 1979-1990 był zatrudniony w przedmiotowym przedsiębiorstwie na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych. Tym samym świadkowie Ci, jako współpracownicy wnioskodawcy posiadają pełna i rzetelna wiedzę dotyczącą charakteru pracy oraz zakresu obowiązków A.

S. w spornym okresie. Z zeznaniami w/w świadków korespondują jasne i przekonywujące zeznania wnioskodawcy, który zeznał, iż przez cały okres zatrudnienia w w/w Przedsiębiorstwie pracował wyłącznie jako kierowca samochodu ciężarowego marki, S. (...) (...) i J.. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Okręgowy uznał, że wnioskodawca udowodnił, iż w okresie od 10 listopada 1975 roku do 31 stycznia 1992 roku w Przedsiębiorstwie Budownictwa (...) (...) (...). zajmował stanowisko kierowcy samochodu ciężarowego o dopuszczalnym ciężarze całkowitym powyżej 3,5 tony, tj.

że wykonywał pracę w szczególnych warunkach. Już zaliczenie tylko tego okresu powoduje, iż A. S. posiada łącznie znacznie ponad 15 letni okres pracy w szczególnych warunkach, spełniając jednocześnie pozostałe warunki do uzyskania wcześniejszej emerytury. Dlatego też, Sąd Okręgowy uznając wniesione odwołanie od decyzji z dnia 20 maja 2014 roku za zasadne, zmienił ww. decyzję na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c. i przyznał wnioskodawcy prawo do świadczenia emerytalnego, poczynając od dnia (...) roku (art. 129 ustawy o emeryturach i rentach z FUS).