Civil court orders eviction of ex-husband from social housing due to domestic conflict and lack of legal right to reside.
Legislator summary
AI generatedThe civil court granted the plaintiff's request for eviction of the defendant, an ex-husband, from a social housing unit. The plaintiff argued that the defendant's continued presence was due to his aggressive behavior and the invalidity of his claim to the apartment, while the defendant claimed he had a right to reside there due to financial contributions and the pending divorce proceedings. The court ruled that the plaintiff exclusively owned the apartment and that the defendant's right to reside was extinguished by the final divorce judgment and the subsequent domestic conflict, thereby ordering his removal without a social housing alternative.
Legislator headnote
AI generatedArt. 222 § 1 Kodeksu cywilnego; Art. 14 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów: The court may order eviction of a cohabitant from social housing when the marital relationship is dissolved and the cohabitant's right to reside is no longer legally grounded, particularly in cases of domestic conflict.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 1352/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 września 2014 roku Sąd Rejonowy w Świdnicy I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Wojciech Zatorski Protokolant: Dominika Ćwieląg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2014 roku w Ś. sprawy z powództwa: A. S. przeciwko: R. S. o eksmisję I. Nakazuje pozwanemu R. S., aby opróżnił, opuścił i wydał A. S. lokal mieszkalny nr (...) przy ul. (...) w Ś.; II. Ustala, że pozwanemu nie przysługuje uprawnienie do lokalu socjalnego; III. Nakazuje pozwanemu, aby uiścił na rzecz Skarbu Państwa – Sadu Rejonowego w Świdnicy kwotę 200 zł tytułem opłaty od pozwu, od której powódka została zwolniona. 8Sygn. akt I C 1352/14
UZASADNIENIE
A. S. domagała się eksmisji R. S. z lokalu mieszkalnego położonego w Ś. przy ul. (...) oraz zasądzenia od niego 50% opłat z tytułu miesięcznego utrzymania mieszkania, a ostatecznie eksmisji pozwanego z w/w lokalu, z prawem do lokalu socjalnego oraz obciążenia pozwanego kosztami postępowania (k. 2 i 12). W uzasadnieniu pozwu podała, że pomimo orzeczonego rozwodu stron z winy pozwanego, ten zachowuje się agresywnie, stosuje przemoc fizyczną i psychiczną, wymusza przepisanie przez powódkę prawa do lokalu, a to przysługuje wyłącznie powódce, gdyż uzyskała to prawo, gdy jeszcze była panną (k. 2-3).
Pozwany wniósł o oddalenie powództwa wskazując, że nie toczyła się przeciwko niemu żadna sprawa karna, nie został skazany żadnym wyrokiem, sprawa o znęcanie była sfingowana, wyrok rozwodowy nie jest prawomocny, żona jest kierowana przez osoby trzecie, nadużywa alkoholu, nie ma dochodów i to pozwany przez 20 lat ponosił koszty utrzymania mieszkania (k. 32). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Przydział własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego położonego w Ś. przy ul. (...) powódka otrzymała przed zawarciem związku małżeńskiego z pozwanym.
Po otrzymaniu w/w lokalu przez powódkę pozwany wprowadził się do tego lokalu, jeszcze przed zawarciem związku małżeńskiego. Małżeństwo stron zawarte 23.04.2000r. zostało rozwiązane przez rozwód z winy pozwanego wyrokiem SO w Świdnicy z dnia 18.03.2014r. Dowód: - przydział k.64, - postanowienie k.66, - wyrok k. 75, - przesłuchanie stron k.45 Obecnie strony pozostają w ostrym konflikcie. Powódka zarzuca byłemu mężowi, że jest agresywny i stosuje wobec niej przemoc fizyczną i psychiczną. Została kilkakrotnie pobita przez męża.
Dowód: - przesłuchanie powódki – k. 45; - zaświadczenia lekarskie – k. 5-7. Pozwany zarzuca byłej żonie, że nadużywa alkoholu i sama prowokuje awantury, a także, iż powinna leczyć się odwykowo. Dowód: - Przesłuchanie pozwanego – k.45 ; - Pismo Prokuratury – k.34.
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo jest zasadne. Powódka bezspornie uzyskała spółdzielcze własnościowe prawo do spornego lokalu przed zawarciem związku małżeńskiego z pozwanym. Ona jest zatem wyłącznym dysponentem tego prawa, z którego korzystać może analogicznie jak właściciel, z żądaniem wydania rzeczy włącznie (art. 222§ 1 Kodeksu cywilnego – dalej : Kc). Przekonanie pozwanego o prawach do lokalu z racji finansowania kosztów jego utrzymania jest zatem pozbawione podstaw prawnych. Pozwanemu pozostaje zatem wyłącznie ewentualne dochodzenie roszczeń finansowych z tytułu ponoszenia kosztów utrzymania lokalu.
Ponieważ ponadto pozwany zamieszkuje w lokalu należącym do powódki, służy jej skuteczne roszczenie o nakazanie osobie faktycznie współwładającej tym lokalem, tj. pozwanemu , który tam przebywa, wydania rzeczy. Oceniając natomiast, czy pozwanemu przysługuje uprawnienie do władania rzeczą (art. 222 § 1 Kc), w pierwszym rzędzie wskazać należy, iż strony nie są już małżeństwem , zatem pozwanemu nie służy roszczenie „o zamieszkiwanie” oparte na zasadzie art. 28 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Małżeństwo stron zostało już bowiem rozwiązane przez rozwód, co wprost wynika z wyroku SO w Świdnicy, natomiast z uzasadnienia postanowienia SA we Wrocławiu, oddalającego zażalenie pozwanego na postanowienie SO o odrzuceniu jego sprzeciwu od wyroku rozwodowego, jasno wynika, że wobec w/w oddalenia postępowanie w sprawie rozwodu zostało zakończone prawomocnie.
Uprawnień pozwanego do pozostania w spornym mieszkaniu nie można też wywodzić z art. 461§ 1 Kc , bowiem jeżeli nawet pozwany ponosił nakłady na utrzymanie lokalu, to jego dotychczasowy pobyt w tym lokalu ocenić należy w kategoriach użyczenia przez powódką (skoro strony nie zawierały formalnych umów, a pobyt pozwanego w tym mieszkaniu opierał się na zasadach wspólnego życia z powódką), bezspornie obecnie wypowiedzianego (wolę pozbycia się pozwanego ze swego mieszkania powódka wyraziła w pozwie, dalszych pismach i podczas przesłuchania na rozprawie dostatecznie jasno), co wyłącza stosowanie w/w przepisu, a to z racji jego § 2.
Pozwany winien zatem wydać powódce należący do niej lokal (pkt I wyroku - art. 222 Kc), i to bez prawa do lokalu socjalnego (pkt II wyroku - art. 14 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów). Stanowiący własność powódki lokal nie wchodzi do mieszkaniowego zasobu gminy (art. 14 ust. 7 w/w ustawy). Strony pozostają w ostrym konflikcie, zaś ich rozwód orzeczono z winy pozwanego. Okoliczności te, w szczególności w/w konflikt stron, uniemożliwia, zdaniem sądu, dalsze wspólne ich zamieszkiwanie. Brak zatem podstaw do wydania orzeczenia, które w praktyce wyklucza skuteczną eksmisję z uwagi na obowiązek gminy (art. 14 ust. 6 ustawy) złożenia eksmitowanemu propozycji najmu mieszkania socjalnego (co w sytuacji pozwanego byłoby mało prawdopodobne) a w konsekwencji ponad miarę ogranicza prawo własności i niweczy sens zapadłego rozstrzygnięcia, skoro strony nadal zamieszkiwałby razem przez dłuższy, bliżej nie określony czas, co potęgowałoby zapewne dalsze liczne ich konflikty.
O kosztach orzeczono w pkt III wyroku na podstawie 113 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i art. 98 §1 Kpc mając na uwadze zwolnienie powódki od kosztów sądowych, wynik sporu, tj. w zasadzie przegraną pozwanego i wysokość opłaty od pozwu (200 zł).