Civil appeal dismissed; court rejects tenant's claim that rent arrears were waived or statute of limitations interrupted.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the municipality's appeal against the lower court's judgment ordering the payment of rent arrears. The tenant argued that the debt was waived and that the statute of limitations had been interrupted, but the court found no evidence of a personal waiver or a valid interruption of the limitation period. Consequently, the appeal was rejected, and the tenant was ordered to pay the appellant's appeal costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 385 kpc; Art. 505(10) i Art. 505 (13) § 2 kpc; Art. 6 kc; Art. 98 kpc; Art. 391§ 1 kpc: An appeal is dismissed when the appellant fails to prove that the lower court's findings of fact or legal conclusions were erroneous, particularly regarding claims of debt waiver or interruption of the statute of limitations.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ca 805/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 września 2014 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący : SSO Anatol Gul po rozpoznaniu w dniu 26 września 2014 r. w Świdnicy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Gminy W. przeciwko M. D. i A. W. o zapłatę 22.785,91 zł na skutek apelacji strony powodowej od wyroku Sądu Rejonowego w Wałbrzychu z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt I C 1810/13 I. oddala apelację; II. zasądza od strony powodowej na rzecz każdej z pozwanych po 1200 zł kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt II Ca 805/14
UZASADNIENIE
Apelacja nie jest uzasadniona i nie podlega uwzględnieniu, a podniesiony w niej zarzut w najmniejszym stopniu nie podważa trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przyjmując bezsporne w istocie ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji za swoje, Sąd Okręgowy podziela także ocenę prawną tego stanu faktycznego oraz wyciągnięte z tej oceny wnioski, co zwalnia z konieczności ponownego przytaczania szeregu wskazanych już wcześniej trafnych argumentów. Tylko dodatkowo należy wskazać na następujące kwestie : - w żadnym z wniosków o umorzenie należności nie zostało wskazane osobiście przez pozwaną M.
D. - z jakiego tytułu pozwana ta domagała się umorzenia tych zaległości, stąd też nie sposób przyjąć, że wnioski te odnoszą się do należności dochodzonej niniejszym pozwem, jeśli co innego wynika z zeznań tej pozwanej, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że odmienne twierdzenia skarżącej nie zostały wykazane zgodnie z przepisem art. 6 kc; -przerwanie biegu przedawnienia roszczenia - co zresztą nie miało miejsca w niniejszej sprawie - może dotyczyć wyłącznie roszczenia, którego termin przedawnienia jeszcze nie nastąpił ; tymczasem niewątpliwie w chwili wniesienia pozwu / 30 lipca 2013 r. / dochodzone roszczenie – dotyczące okresu od 1 maja 2004 r. do 31 lipca 2008 r. - było już przedawnione wobec upływu 3 letniego terminu przedawnienia, dlatego też wnioski z 30 sierpnia 2013 r. i 22 października 2013 r. o umorzenie zaległości z tytułu czynszu najmu nie mogły skutkować przerwaniem biegu terminu przedawnienia, co odnosi się również do rozpatrywania okoliczności ewentualnego uznania niewłaściwego; - wniosków tych nie można także oceniać w kategorii zrzeczenia się korzystania z zarzutu przedawnienia, ponieważ oświadczenie takie musi być świadomym i celowym oświadczeniem woli złożonym przez uprawnioną osobę, czego w niniejszej sprawie nie było; - dlatego też obszerne i odmienne uwagi skarżącej zawarte w apelacji, sprowadzające się w istocie jedynie do przedstawienia własnej oceny zaistniałej sytuacji, jak i przywiązywanie nadmiernej wagi do kwestii związanych z umarzaniem zaległości, nie mogły odnieść pożądanego przez nią skutku.
Z tych przyczyn apelacja podlegała oddaleniu / art. 385 kpc w zw. z art. 505(10) i art. 505 (13) § 2 kpc / , natomiast o kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 kpc w zw. z art. 391§ 1 kpc .