Appeal dismissed; court upheld temporary arrest due to high probability of crime and risk of witness tampering.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against the district court's decision to extend temporary arrest. The defendant argued that the victim's testimony was insufficient to establish a high probability of guilt and that evidence was not yet probative. The court rejected these claims, noting that the defendant's denial of presence and the complex nature of the joint crime created a legitimate risk of influencing witnesses, thus justifying the continued restriction of liberty.
Legislator headnote
AI generatedArt. 249 § 1 k.p.k.; Art. 258 § 1, 2 k.p.k.: The court may extend temporary arrest when there is a high probability of committing a crime and a risk of the accused influencing witnesses or obstructing proceedings, without requiring final conviction certainty.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IV Kz 628/14 POSTANOWIENIE Dnia 14.07.2014 roku Sąd Okręgowy Wydział IV Karny Odwoławczy we Wrocławiu Przewodniczący : SSO Agata Regulska Sędziowie: SO Małgorzata Szyszko SO Jerzy Menzel (spr.) Protokolant : Aneta Malewska przy udziale prokuratora Prok.Okręgowej Tomasza Fedyka po rozpoznaniu w sprawie P. K. oskarżonego o czyn z art. 280 § 1 kk i art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk na posiedzeniu dnia 14.07.2014 roku zażalenia oskarżonego na postanowienie Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia z dnia 6.06.2014 roku w przedmiocie przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 1 kpk postanowił: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 11 marca 2014 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia zastosował wobec P. K. podejrzanego o czyn z art. 280 § 1 kk i art. 158 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk tymczasowe aresztowanie na okres 3 miesięcy, tj do dnia 9.06.2014 roku. W dniu 30.05.2014 roku prokurator oskarżył przed sądem Rejonowym P. K. zarzucając mu wskazany wyżej czyn. Postanowieniem z dnia 6.06.2014 roku Sąd Rejonowy przedłużył stosowanie wobec oskarżonego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na dalszy okres 3 miesięcy, tj. do dnia 9.09.2014 roku.
Na postanowienie Sądu zażalenie złożył osobiście oskarżony, który zarzucił naruszenie art. 258 § 1 pkt. 2 kpk poprzez bezzasadne przyjęcie, że okoliczności wskazują na istniejącą uzasadnioną obawę podejmowania przez oskarżonego na wolności działań polegających na nakłanianiu do składania fałszywych zeznań lub wyjaśnień , a nadto nieuzasadnione przyjęcie, że zgromadzone w sprawie dowody w znacznym stopniu uprawdopodobniły popełnienie przez P. K. przestępstwa. Sąd zważył: Sąd Okręgowy aprobuje pogląd Sądu Rejonowego ,że w sprawie w dalszym ciągu utrzymuje się przesłanka przewidziana w art. 249 § 1 kpk, a zatem, że w celu zapewnienia prawidłowego toku postępowania zachodzi konieczność stosowania środka zapobiegawczego, w sytuacji istniejącego dużego prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa.
Oskarżony podniósł w zażaleniu, że dowód z zeznań pokrzywdzonego jest niewystarczający do ustalenia prawdopodobieństwa popełnienia przestępstwa. Z takim poglądem nie sposób się zgodzić. Prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa, które stanowi przesłankę do stosowania środków zapobiegawczych wyraźnie należy odróżnić od pewności o takim stanie rzeczy, która wynika z prawomocnego wyroku skazującego. Z tych też powodów nie przesądzając o końcowym rozstrzygnięciu Sąd Rejonowy prawidłowo uznał ,że zeznania pokrzywdzonego wskazujące na oskarżonego jako sprawcę zarzuconego mu czynu stanowią wystarczające uprawdopodobnienie o jakim mowa w art. 249 § 1 kpk.
Nie można również zgodzić się z autorem zażalenia, że dla zabezpieczenia prawidłowego prowadzenia i rozpoznania sprawy stosowanie środka zapobiegawczego jest nieuzasadnione. Czyn, który został oskarżonemu zarzucony, został popełniony przez kilka współdziałających ze sobą osób. Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu przestępstwa i kwestionuje w ogóle swoją obecność podczas dokonywania czynu karalnego na osobie pokrzywdzonego. Słusznie zatem interpretuje Sąd Rejonowy, że taki stan rzeczy rodzi uzasadnione przypuszczenie, że w przypadku gdy oskarżony będzie przebywał na wolności, jego działania mogą zostać nakierowanie na niedozwolone wpływanie na tok postępowania np. przez wpływanie na świadków, w tym pokrzywdzonego jeszcze zanim dowody te zostaną przeprowadzone bezpośrednio przed sadem.
Zgodzić się również wypada, że w sprawie występuje przesłanka z art. 258 § 2 kpk. Oskarżony stoi pod zarzutem popełnienia czynu z art. 280 § 1 kk, za który ustawodawca przewidział odpowiedzialność karną do 12 lat pozbawienia wolności. Czyn podlegający rozpoznaniu został popełniony przez kilka współdziałających osób, co potęguje stopień jego społecznej szkodliwości. Oskarżony, co jest niewątpliwe ( k.35-36) był w przeszłości wielokrotnie karany. Wskazane okoliczności uzasadniają przekonanie o realności surowej kary, która grozi P. K..
Konieczność przeprowadzenia postępowania na rozprawie, a w szczególności odebranie od oskarżonego wyjaśnień wymaga dalszego stosowania zaskarżonego środka zapobiegawczego, a oznaczony przez Sąd Rejonowy okres jego obowiązywania jest w ocenie Sądu Odwoławczego uzasadniony. Z tych przyczyn orzeczono jak na wstępie.