Court dismisses appeal procedure and exempts appellant from costs due to withdrawal and severe financial hardship.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appellant's appeal and ordered the withdrawal of the proceedings. The appellant withdrew the appeal citing severe financial difficulties, while the respondent argued for dismissal of the appeal. The court ruled that the withdrawal is uncontested and automatically terminates the appeal, but granted an exemption from costs under Article 102 of the Civil Procedure Code due to the appellant's particularly justified circumstances.
Legislator headnote
AI generatedArt. 391 § 2 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: Withdrawal of an appeal automatically terminates the appeal proceedings without court control, and costs may be exempted if the losing party demonstrates particularly justified circumstances such as severe financial hardship.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV Ca 373/14 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2014r. Sąd Okręgowy w Słupsku, Wydział IV Cywilny Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Wanda Dumanowska ( spr. ) Sędziowie: SO Jolanta Deniziuk SO Mariusz Struski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014r., w S. na posiedzeniu niejawnym sprawy powództwa K. Ż. przeciwko (...) S. w G. o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 17 kwietnia 2014r. – sygn. akt IXC 628/13 postanawia: 1- umorzyć postepowanie apelacyjne wywołane wniesieniem przez powoda K. Ż. apelacji od wyroku Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 17 kwietnia 2014r. – sygn. akt IXC 628/13; 2- nie obciążać powoda kosztami postępowania należnymi stronie pozwanej w związku z wniesieniem apelacji. Sygn. akt IV Ca 373/14
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2014r. Sąd Rejonowy w Słupsku oddalił powództwo K. Ż. przeciwko (...). S. w G. o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego i nie obciążyła go kosztami procesu. Apelację od tego wyroku złożył powód, zaskarżając go w całości. Pozwana złożyła odpowiedź na apelację, wnosząc o jej oddalenie. Pismem z dnia 2 września 2014r. powód wniósł o umorzenie postępowania i nieobciążanie go kosztami ze względu na trudne warunki życia. Z uzasadnienia tego pisma wynika, że powód cofa apelację.
Sąd II-ej instancji zważył, co następuje:
W systemie dwuinstancyjnym cofnięcie rewizji poddane było kontroli sądu. Stanowił o tym wówczas obowiązujący art. 393 § 2 kpc, według którego w razie cofnięcia rewizji sąd rewizyjny, jeżeli uzna, że cofnięcie jest dopuszczalne, umarza postępowanie rewizyjne i orzeka o kosztach, jak przy cofnięciu pozwu. Powszechnie w orzecznictwie i w doktrynie przyjmowało się, że wymieniony przepis odsyłał do odpowiedniego stosowania art. 203 § 4 kpc. (...) Ustawa z 24 maja 2000 r. o zmianie kodeksu postępowania cywilnego wypełniła lukę, która powstała po nowelizacji z 1996 r., co do tego, jak ma postąpić sąd, gdy strona cofnie apelację.
Jeszcze wcześniej Sąd Najwyższy w uchwale z 29 maja 2000 r., III CZP 6/00, ( LexPolonica nr 345242) przyjął, że cofnięcie apelacji nie podlega kontroli sądu. Także ustawodawca zdecydował, że cofnięcie apelacji nie podlega żadnej kontroli ze strony sądu II instancji i sąd ten umarza automatycznie postępowanie apelacyjne, a jedynie przy orzekaniu o kosztach stosuje przepisy dotyczące cofnięcia pozwu. Skoro, więc powód cofnął wniesioną przez siebie apelację, na podstawie art. 391 § 2 k.p.c., należało umorzyć postępowanie apelacyjne.
Ogólną zasadą rządzącą orzeczeniem o kosztach jest tzw. odpowiedzialność za wynik procesu, którą wprowadza art. 98 § 1 kpc. Oznacza ona, iż strona która przegrała spór zobowiązana jest zwrócić stronie przeciwnej koszty niezbędne do celowego dochodzenia jej praw. Kryteria zaliczania kosztów procesu do niezbędnych wprowadza § 2 i 3 tegoż przepisu. Przepis ten ma zastosowanie również w postępowaniu apelacyjnym z mocy art. 391 § 1 kpc. Kodeks postępowania cywilnego przewiduje jednak w art. 102 możliwość odstąpienia od zasady wprowadzonej w art. 98, dotyczy to jednak tylko wypadków szczególnie uzasadnionych.
Przepis ten urzeczywistnia zasadę słuszności i jako wyjątkowy nie podlega wykładni rozszerzającej. Nie konkretyzuje on pojęcia „wypadków szczególnie uzasadnionych”, toteż ich kwalifikacja należy do sądu, który – uwzględniając całokształt okoliczności konkretnej sprawy – powinien kierować się własnym poczuciem sprawiedliwości, które jednak nie może być dowolne i winno być uzasadnione w sposób umożliwiający jego weryfikowalność w postępowaniu zażaleniowym. Zastosowanie przepisu art. 102 kpc nie wymaga osobnego wniosku od strony przegrywającej.
Do kręgu okoliczności branych pod uwagę przez sąd przy ocenie przesłanek z art. 102 kpc należą zarówno fakty związane z samym przebiegiem procesu, jak i będące „na zewnątrz” procesu, zwłaszcza dotyczące stanu majątkowego i sytuacji życiowej strony (patrz: Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, pod redakcją T. Erecińskiego, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1997, s. 196). Okoliczności te powinny być oceniane przede wszystkim z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego (vide: post. SN z 14.1.1974 r., II CZ 223/73, niepubl.).
W orzecznictwie Sądu Najwyższego do kręgu tych okoliczności zalicza się m.in. wyjątkowo ciężką sytuację strony przegrywającej (vide: wyrok SN z 17 listopada 1972 r., I PR 423/72, OSNC 1973, Nr 7-8, poz. 138). W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu II-ej instancji, po stronie powoda zachodzą szczególnie uzasadnione” przesłanki usprawiedliwiające zastosowanie art. 102 kpc. Podzielić przy tym należy argumenty przytoczone w tym zakresie w uzasadnieniu Sądu Rejonowego, który szczegółowo przeanalizował jego sytuację rodzinną i dochodową.