Appeal dismissed; plaintiff's high income and business assets preclude exemption from court fees under civil procedure law.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the lower court's refusal to grant an exemption from court fees. The plaintiff argued that his wife's unemployment and three children made him unable to pay, but the court noted his business generated over 6 million PLN annually. Consequently, the court ruled that the plaintiff's financial situation did not meet the exceptional poverty criteria required for fee exemption.
Legislator headnote
AI generatedArt. 102 ust. 1 u.k.s.c.; Art. 385 k.p.c. in conjunction with Art. 397 § 2 k.p.c.: An exemption from court fees is a form of social aid for the poor; it is not granted to individuals with significant business income or assets capable of bearing the costs without endangering their minimum subsistence.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt I ACz 424/14 POSTANOWIENIE Dnia 4 lipca 2014 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Marek Klimczak po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa R. S. przeciwko (...) Sp. z o.o. w K. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 17 kwietnia 2014 r., sygn. akt I C 300/14 p o s t a n a w i a: o d d a l i ć zażalenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy oddalił wniosek powoda R. S. o zwolnienie od opłaty od pozwu, która wynosi 9.297 zł. Sąd uznał, że sprawa nie wymaga pilnego podejmowania przez sąd czynności, a powód jest w stanie poczynić odpowiednie na ten cel oszczędności z dochodów z prowadzonej działalności, które w 2012r. wynosiły średnio ok. 8 tys. zł miesięcznie. W zażaleniu na powyższe postanowienie powód wnosił o jego zmianę i zwolnienie go od opłaty od pozwu w całości, ewentualnie domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Wskazując na naruszenie art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (j.t. Dz.U. z 2010r., nr 90, poz. 594 ze zm.) – dalej u.k.s.c. - twierdził, że wbrew odmiennej ocenie Sądu Okręgowego nie jest w stanie poczynić oszczędności na opłatę od pozwu w sytuacji, kiedy jego żona nie pracuje, sprawuje opiekę nad trojgiem dzieci i prowadzona przez powoda działalność gospodarcza jest jedynym źródłem utrzymania 5-osobowej rodziny.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Odpłatność wymiaru sprawiedliwości w sprawach cywilnych jest w Polsce zasadą i tylko w sytuacjach wyjątkowych, a w stosunku do osób fizycznych taką sytuację wyjątkową opisuje art. 102 ust. 1 u.k.s.c. można ubiegać o zwolnienie od kosztów sądowych. Takie zwolnienie sprowadza się do finansowania procesu przez Skarb Państwa i jest formą pomocy socjalnej adresowaną do osób ubogich. Powoda do grona takich osób nie sposób zaliczyć, jeżeli weźmie się pod uwagę skalę prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w intratnej na rynku branży – skup trzody, wyroby masarskie (k.38), z której roczne przychody w 2012 r. sięgnęły kwoty ponad 6 mln zł (k.30), a wykazywany miesięczny dochód z tej działalności znacznie przekracza przeciętne wynagrodzenie w kraju.
Należy zwrócić uwagę, że powód nie ujawnił swoich dochodów w bieżącym i ubiegłym roku, ograniczając się do udokumentowania danych z 2012 roku, wobec czego można sądzić, że dochody te są co najmniej porównywalne. O możliwościach finansowych powoda świadczy też fakt, że - jak wynika z uzasadnienia pozwu - jeszcze w ubiegłym roku był w stanie wygospodarować kwotę ponad 185 tys. zł na koszty związane z nabyciem samochodu, którą uiścił pozwanemu tytułem zaliczki. W tej sytuacji podzielić należy ocenę Sądu Okręgowego, iż pomimo że opłata sądowa od pozwu nie jest niska, to powód jest w stanie ją ponieść bez obawy popadnięcia w niedostatek zagrażający koniecznemu, minimalnemu utrzymaniu, nawet jeżeli wymagałoby to z jego strony określonych osobistych wyrzeczeń, czy też zaciągnięcia pożyczki.
Z tych względów zażalenie należało oddalić, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.