Legislator Case Law & Legislation
III AUz 90/14 AI generated

Appeal court allows pension claim by finding appeal not limited to doctor's opinion due to missing medical objection.

Case Number III AUz 90/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court overturned the first-instance dismissal of a social security pension appeal, ordering a remand for substantive review. The applicant argued the lower court erred by rejecting the appeal solely because it challenged the medical doctor's assessment, while ignoring valid complaints about insurance duration and medical commission evaluations. The court ruled that since the applicant did not file a formal objection to the doctor's decision within the statutory period, the appeal was not limited to that specific opinion and must be examined on its full merits.

Legislator headnote

AI generated

Art. 477 § 9 pkt 1 k.p.c.; Art. 14 ust. 2a ustawy o emeryturach i rentach z FUS; If an appeal against a social security benefit is based on grounds other than the medical doctor's opinion, and the interested party failed to file a timely objection to that opinion, the appeal must be substantively reviewed rather than dismissed.

Keywords

AI generated
social security pension medical objection procedure two-tier medical assessment social security appeal insurance duration requirement procedural law violation remand for review

Cited Legislation

AI generated
Art. 477 § 9 pkt 1 k.p.c.
Sąd I instancji uznał, iż zachodzą przesłanki z art. 477 9 § 3 1 kpc, bowiem wnioskodawca nie złożył sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika, zaś wniesione odwołanie oparł wyłącznie na zarzutach tyczących tego orzeczenia, co - w ocenie Sądu Okręgowego – uzasadniało jego odrzucenie.
Art. 14 ust. 2a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw
Znowelizowany art. 14 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.
Art. 386 § 4 k.p.c.
477 9 § 3 1kpc, Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji stosownie do art. 386 § 4 kpc w zw.
Art. 397 § 2 k.p.c.
Art. 57 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS
zaś po jej otrzymaniu złożył odwołanie kwestionując w nim nie tyle stanowisko lekarza orzecznika ZUS z 4 czerwca 2014r., gdyż stwierdzało ono całkowitą niezdolność do pracy, co przy wykazaniu wymaganego okresu ubezpieczenia przewidzianego w art. 57 ust.
Art. 58 ust. 4 ustawy o emeryturach i rentach z FUS

Cited Case Law

AI generated
Uchwała z 15 marca 2006 r. II UZP 17/05 OSNP 2006/15-16/245

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III AUz 90/14 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2014 r. Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSA Barbara Gonera Sędziowie: SSA Janina Czyż SSA Ewa Madera (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. R. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w J. o rentę z tytułu niezdolności do pracy na skutek zażalenia wnioskodawcy M. R. od postanowienia Sądu Okręgowego w Krośnie z dnia 20 sierpnia 2014 r. sygn. akt IV U 1201/14 p o s t a n a w i a: uchylić zaskarżone postanowienie i sprawę przekazać do merytorycznego rozpoznania Sądowi Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krośnie.

UZASADNIENIE

Kwestionowanym postanowieniem Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznychw Krośnieodrzucił odwołanie M. R.od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w J.z 27 czerwca 2014 r. odmawiającej przyznania mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. Sąd I instancji uznał, iż zachodzą przesłanki z art. 477 9 § 3 1 kpc, bowiem wnioskodawca nie złożył sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika, zaś wniesione odwołanie oparł wyłącznie na zarzutach tyczących tego orzeczenia, co - w ocenie Sądu Okręgowego – uzasadniało jego odrzucenie. W zażaleniu na powyższe postanowienie M. R. zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 477 9 § 3 1 kpc, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że odwołanie zostało oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących orzeczenia lekarza orzecznika ZUS, co doprowadziło do odrzucenia odwołania, podczas gdy zarzuty wskazane w odwołaniu dotyczyły także kwestii stażu ubezpieczeniowego wnioskodawcy, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Sąd Apelacyjny, zważył co następuje :

Zażalenie jest uzasadnione, co skutkuje uchylenie kwestionowanego orzeczenia i przekazanie sprawy do merytorycznego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Przypomnieć należy, iż 1 stycznia 2005 r. weszły w życie przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1227 ze zmianami) wprowadzające dwustopniową strukturę orzeczniczo – lekarską w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Znowelizowany art. 14 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS stanowi w ust. 2a, iż od orzeczenia lekarza orzecznika przysługuje osobie zainteresowanej sprzeciw, który należy złożyć w terminie 14 dni do komisji lekarskiej Zakładu.

Z tym też dniem wszedł w życie, korespondujący z tym zapisem, przepis art. 477 9 § 3 1 kpc, zgodnie z którym sąd odrzuca odwołanie w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych, do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji, a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, jeżeli osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu od tego orzeczenia do komisji lekarskiej Zakładu, a odwołanie zostało oparte wyłącznie na zarzutach dotyczących tego orzeczenia.

W przedmiotowej sprawie lekarz orzecznik ZUS po przeprowadzeniu badania M. R. oraz po zapoznaniu się z zalegającą w jego aktach rentowych dokumentacją medyczną wydał orzeczenie 4 czerwca 2014r. w którym uznał, iż wnioskodawca jest całkowicie niezdolny do pracy od 11 kwietnia 2014r. Z akt organu rentowego wynika, że odpis powyższego orzeczenia wnioskodawca uzyskał osobiście, który to fakt potwierdził własnoręcznym podpisem. Wnioskodawca z uprawnienia do zgłoszenia sprzeciwu nie skorzystał. Stąd też pozwany organ rentowy po upływie terminu do wniesienia wskazanego sprzeciwu, wydał zaskarżoną decyzję.

M. R. zaś po jej otrzymaniu złożył odwołanie kwestionując w nim nie tyle stanowisko lekarza orzecznika ZUS z 4 czerwca 2014r., gdyż stwierdzało ono całkowitą niezdolność do pracy, co przy wykazaniu wymaganego okresu ubezpieczenia przewidzianego w art. 57 ust. 2 oraz art. 58 ust. 4 uprawniałoby do przyznania renty z tak określonej niezdolności do pracy od daty jej ustalenia, co wymiar stażu ubezpieczeniowego przyjęty przez pozwany Zakład oraz ocenę stanu zdrowia przyjętą przez Komisję Lekarską Zakładu, której orzeczenie stanowiło podstawę wydania decyzji z 13 sierpnia 2012r.

W tych okolicznościach, kierując się treścią powołanego wyżej art. 477 9§ 3 1 kpc, złożone przez wnioskodawcę odwołanie należało rozpoznać, gdyż nie opiera się ono wyłącznie na zarzutach dotyczących stanowiska lekarza orzecznika. Na marginesie należy zauważyć, iż w sytuacji nie wyczerpania przez odwołujących dwuinstancyjnego trybu orzeczniczego przed ZUS brak jest podstaw do kwestionowania tej oceny w późniejszym postępowaniu odwoławczym przed sądem. Tym samym proces ustalania okoliczności faktycznych, które mają znaczenie dla uprawnień do żądanej renty zostaje zakończony na etapie postępowania przed organem rentowym (uchwała z 15 marca 2006r.

II UZP 17/05 OSNP 2006/15-16/245). Brak sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika oznacza, iż zainteresowany uzyskaniem świadczenia rentowego zgadza się, że wszystkie stwierdzenia w tym orzeczeniu zawarte są prawdziwe. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem art. 477 9 § 3 1kpc, Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji stosownie do art. 386 § 4 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc.