Court dismisses debt transfer claim due to insufficient evidence of original loan terms and interest calculations.

Sygn. akt V C 240/14 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 sierpnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Trzebnicy V Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w M. w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Grażyna Wójcik Protokolant: Justyna Kądzioła po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2014 r. w Miliczu sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. przeciwko P. W. o zapłatę I. (...) II. (...) Zarządzenia: 1. (...) 2. (...) - (...) (...) 3. (...) 4. (...) M., (...) Sygn. akt V C 240/14

UZASADNIENIE

Strona powodowa (...)Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W., działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, w pozwie złożonym w dniu 5 maja 2014 r. wniosła o zasądzenie od pozwanego P. W.kwoty 32,010,18 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz kosztów procesu według norm przepisanych, w tym 2.400 zł kosztów zastępstwa procesowego, 17,00 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i 1.601,00 zł opłaty sadowej od pozwu. W uzasadnieniu wskazała, że pozwany i Bank (...) S.A. zawarli w dniu 10 kwietnia 2008 r. umowę bankową o nr (...), na podstawie której pozwany otrzymał określoną w umowie kwotę pieniężną i jednocześnie zobowiązał się do jej zwrotu na warunkach precyzyjnie określonych w tejże umowie.

Pozwany nie wywiązał się z przyjętego na siebie zobowiązania wobec czego niespłacona należność główna stała się wymagalna wraz z kwotą odsetek za opóźnienie. Pomimo upływu terminu wyznaczonego pozwanemu do uregulowania należności, nie dokonał on zapłaty, wobec czego w dniu 21 czerwca 2012 r. pierwotny wierzyciel zawarł ze stroną powodową umowę przelewu wierzytelności, cedując na jej rzecz całość praw i obowiązków wynikających z umowy zawartej z bankiem. Nadto strona powodowa wskazała, że zadłużenie pozwanego wynosi 32.010,18 zł, w tym należność główna 16.460,52 zł oraz skapitalizowane odsetki w wysokości 15.549,66 zł.

Podniosła, że wezwała pozwanego do zapłaty, jednakże zadłużenie nie zostało uregulowane. Pozwany – prawidłowo wezwany - nie stawił się na rozprawę, nie złożył odpowiedzi na pozew ani nie żądał rozpoznania sprawy pod jego nieobecność. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 21 czerwca 2012 r. Bank (...) S.A.we W.zawarł z (...)Niestandaryzowanym S.Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym we W.umowę przelewu wierzytelności. Przedmiotem wyżej wskazanej umowy była m.in. wierzytelność w stosunku do pozwanego P. W., wynikająca z umowy nr (...)z dnia 10 kwietnia 2008 r. w wysokości: kapitał: 16.460,52 zł, odsetki 11.320,26 i koszty 427,68 zł. (dowód: umowa przelewu wierzytelności z 21.06.2012 r. k. 7-11; wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy cesji k.

12) Strona powodowa w dniu 20 marca 2014 r. sporządziła pismo dotyczące zawiadomienia pozwanego o rozpoczęciu sądowego etapu dochodzenia należności (dowód: pismo strony powodowej z 20.03.2014 r. k.

13) W wyciągu z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego wystawionym w dniu 18 kwietnia 2014 r. strona powodowa oświadczyła, że w dniu 21 czerwca 2012 r. Prokura (...) we W. nabyła od Banku (...) S.A. we W. wierzytelność wobec pozwanego P. W., wynikającą z umowy kredytu nr (...) z dnia 10 kwietnia 2008 r. Wysokość zobowiązania dłużnika na dzień wystawienia wyciągu wynosiła łącznie 32.010,18 zł, w tym należność główna 16.460,52 zł i odsetki w kwocie 15.549,66 zł. (dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej nr (...) z 18.04.2014 r. k.

6)

Sąd zważył co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. W obecnym kształcie procesu cywilnego ustawowo podkreślono jego kontradyktoryjny charakter, czego potwierdzeniem są regulacje zawarte w art. 232 k.p.c. oraz w art. 6 k.c. Ciężar dowodu spoczywa na stronach postępowania. To one są dysponentem toczącego się procesu i od nich zależy jego wynik. Mają bowiem obowiązek przejawiać aktywność, w celu wykazania wszystkich istotnych okoliczności i faktów, z których wywodzą skutki prawne. Strona powodowa reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika, będącego radcą prawnym i dlatego Sąd przyjął odpowiednio wysoki miernik staranności po stronie powodowej co do konieczności podejmowania czynności procesowych, uwzględniający zawodowe kwalifikacje pełnomocnika.

Strona powodowa swoje roszczenie wywodziła z treści przepisu art. 509 k.c., dotyczącego umowy przelewu wierzytelności. Pamiętać należy, że warunkiem otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Powodowy Fundusz formułując żądanie w niniejszej sprawie miał zatem obowiązek udowodnienia, że przysługuje mu uprawnienie do dochodzenia należności od pozwanego z tytułu związania umową z poprzednikiem prawnym strony powodowej, z tytułu której miał uiścić dochodzona pozwem kwotę.

Strona powodowa zaoferowała jako materiał dowodowy jedynie umowy cesji z wyciągiem z załącznika, wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu oraz pismo o rozpoczęciu sądowego etapu dochodzenia długu. W ocenie Sądu przedłożone przez powoda dokumenty są niewystarczające dla uwzględnienia żądania. Strona powodowa nie wykazała bowiem – wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi –istnienia i wysokości zobowiązania, zasad obciążenia pozwanego dochodzoną kwotą przez pierwotnego wierzyciela, daty wymagalności świadczenia, sposobu i okresu wyliczenia odsetek.

Powołała się w tym zakresie jedynie na wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego, co nie może zostać uznane za wystarczające, zwłaszcza w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 11 lipca 2011 r. w sprawie P 1/10, na mocy którego zostało wykluczone uprzywilejowanie dowodowe jakie posiadały fundusze sekurytyzacyjne. Wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu złożony w niniejsze sprawie stanowi wyłącznie dokument prywatny i nie wiąże się z nim domniemanie prawne, że stwierdzona w nim wierzytelność istnieje, co potwierdza przepis art. 194 ust. 2 ustawy z 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych (tekst jedn. z 2014 r. poz. 157) W tej sytuacji brak jakiegokolwiek sposobu kontroli prawidłowości podstaw dokonania przedmiotowego wpisu w księgach rachunkowych powodowego funduszu.

Strona powodowa nie przedłożyła umowy kredytu, na którą powołała się w uzasadnieniu pozwu, nie zaoferowała innych dowodów potwierdzających wysokość dochodzonej kwoty. Uniemożliwia to dokonanie weryfikacji żądania przez Sąd. Zgodnie z art. 339 k.p.c., jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny, przy czym w takim wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

W niniejszej sprawie - w świetle powyższych rozważań - takie wątpliwości zachodziły, co obligowało Sąd do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które jednak nie pozwoliło uznać dochodzonego żądania za wykazane. Z tych względów orzeczono w pkt I sentencji wyroku zaocznego o oddaleniu powództwa w całości. O kosztach postępowania w pkt II sentencji wyroku orzeczono na podstawie przepisu art. 98 § 1 k.p.c. (...) 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...) M. (...)