Appeal dismissed as inadmissible for challenging non-appealable district court ruling on fee exemption.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defendant's appeal, ruling it inadmissible because it substantively challenged a non-appealable district court decision regarding fee exemption. The defendant argued repeatedly for fee relief despite financial inability, but the court noted such decisions are final under the Civil Procedure Code. Consequently, the appeal failed to interrupt the deadline for paying the appeal fee, leading to its rejection.
Legislator headnote
AI generatedArt. 370 kpc; Art. 398 § 2 kpc: An appeal challenging a district court's ruling on fee exemption is inadmissible as the district court acts as a second-instance court, and the appeal does not interrupt the fee payment deadline.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VI Gz 236/14 POSTANOWIENIE Dnia 18 września 2014r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie VI Wydział Gospodarczy w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Beata Hass-Kloc Sędziowie: SO Anna Harmata SO Barbara Frankowska( spr. ) Protokolant: st. sekr. sądowy Małgorzata Zawiło po rozpoznaniu w dniu 18 września 2014r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa: Syndyka masy upadłości działającego imieniem (...) Spółki z o.o. w R. przeciwko: (...) Spółce z o.o. Spółce j. w R. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w R. V Wydziału Gospodarczego z dnia 7 maja 2014r., sygn. akt V GC 546/12 postanawia: o d d a l i ć zażalenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Rzeszowie odrzucił zażalenie pozwanego na zarządzenie w przedmiocie wezwania do uiszczenia opłaty sądowej od apelacji na podstawie art. 370 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc (pkt I) oraz odrzucił apelację pozwanego na podstawie art. 370 kpc (pkt II) wskazując w uzasadnieniu, że kwestia wysokości wpisu od apelacji została już prawomocnie rozstrzygnięta postanowieniem Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 16.09.2013r. sygn. akt VI Gz 256/13, a pozwany kolejnym zażaleniem domaga się tego samego.
Dlatego należy potraktować je jako niedopuszczalne. Natomiast, wyznaczony zarządzeniem wzywającym o wpis, termin do opłacenia apelacji upłynął bezskuteczne toteż, jako dotknięta brakiem fiskalnym została ona odrzucona. Pozwany zaskarżył powyższe postanowienie w całości zarzucając naruszenie art. 370 kpc w zw. art. 103 ustawy o kosztach sądowych sprawach cywilnych poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że pozwany nie spełnia przesłanek do zwolnienia go od kosztów sądowych – opłaty od apelacji, a tym samym poprzez błędne przyjęcie, że istnieją podstawy do odrzucenia apelacji jako nieopłaconej.
W uzasadnieniu zażalenia pozwany poza przytoczeniem przebiegu dotychczasowego postępowania odnośnie rozstrzygania w przedmiocie składanych przez niego dwóch wniosków o zwolnienie od opłaty sądowej od apelacji obszernie argumentował, że dotychczas wydane orzeczenia Sądu Rejonowego w tym względzie są bezzasadne, bo pozwany nie ma w dalszym ciągu możliwości poczynienia jakichkolwiek oszczędności na potrzeby kosztów niniejszego procesu. Dlatego Sąd Okręgowy powinien zmienić zaskarżone postanowienie i zwolnić pozwanego od opłaty od apelacji oraz przyjąć apelację do rozpoznania.
Sąd Okręgowy uznał, że zażalenie pozwanego nie jest uzasadnione, chociaż odnośnie rozstrzygnięcia zawartego w pkt I zaskarżonego postanowienia podstawa odrzucenia tego zażalenia jest nieco odmienna aniżeli wskazał to Sąd Rejonowy. Dla uzasadnienia istnienia podstaw do odrzucenia zażalenia pozwanego na zarządzenie w przedmiocie wymiaru opłaty od apelacji odwołać się należy do treści zażalenia, które chociaż formalnie wskazuje, że opłata została błędnie wyliczona to błąd ten ma polegać na wygórowaniu wpisu w odniesieniu do kondycji finansowej pozwanego, który nie ma środków na jej uiszczenie.
Nie zarzuca więc jej nieprawidłowego wyliczenia w oparciu o przepisy ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, naruszenia przepisów odnośnie wysokości wpisu tylko jednoznacznie kwestionuje merytoryczne rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w Rzeszowie zawarte we wszystkich dotychczas wydanych postanowieniach rozstrzygających w przedmiocie złożonych przez pozwanego wniosków o zwolnienie od opłaty od apelacji. Zmierza w konsekwencji do poddania tych rozstrzygnięć kolejnej kontroli instancyjnej przez Sąd Okręgowy pozornie tylko wykorzystując dopuszczalność zażalenia na zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie wymiaru opłaty sądowej (art. 394 § 1 pkt 9 kpc).
W tych okolicznościach stwierdzić należy, że pozwany w istocie składa zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w Rzeszowie z dnia 31 marca 2014r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 3 marca 2014r. oddalające wniosek pozwanego o zwolnienie od opłaty od apelacji. Podstawą do potraktowania zażalenia pozwanego zgodnie z jego treścią, a nie mylnym oznaczeniem jest treść art. 130 § 1 zd. ostanie kpc. Postanowienie sądu rejonowego rozstrzygające skargę na orzeczenie referendarza sądowego w przedmiocie kosztów sądowych (w tym na odmowę zwolnienia od kosztów sadowych) jest niezaskarżalne, bo sąd rejonowy orzeka jako sąd II instancji (art. 398 23 2 kpc).
Niezależnie więc od tego, że rzeczywiście pozwany po raz kolejny na tej samej podstawie i dokładnie z tą samą argumentacją zaskarża zarządzenie przewodniczącego wzywające o wpis od apelacji i bezzasadność tego zażalenia została rozstrzygnięta postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 16 września 2013r. to za przesądzającą niedopuszczalność zażalenia należy uznać samą treść zażalenia zmierzającą do zaskarżenia niezaskarżalnego rozstrzygnięcia o odmowie zwolnienia od kosztów sądowych. Dlatego ostatecznie zażalenie podlegało odrzuceniu, jako niedopuszczalne na mocy art. 370 kpc w zw. z art. 398 23 § 2 kpc.
Niedopuszczalne zażalenie, podkreślić po raz kolejny należy nie odnoszące się w istocie do zarządzenia wzywającego o wpis od apelacji, lecz do orzeczenia w przedmiocie zwolnienia od opłaty od apelacji, nie przerywało biegu terminu do uiszczenia opłaty apelacji, który upłynął bezskutecznie, co w konsekwencji czyniło zasadnym orzeczenie zawarte w pkt II zaskarżonego postanowienia. Apelacja jako nieopłacona powinna zostać odrzucona, o czym prawidłowo orzekł Sąd Rejonowy w pkt II zaskarżonego postanowienia. Wskazać należy, że rozstrzygając w przedmiocie niniejszego zażalenia Sąd Okręgowy nie miał żadnych podstaw prawnych do weryfikacji rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w przedmiocie zwolnienia od koszów sądowych więc zupełnie pominął argumentację pozwanego o dostatecznym wykazaniu przedłożonymi dokumentami, że nie ma środków na pokrycie opłaty sądowej od apelacji.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc, orzekł jak na wstępie.