Court allows contractual penalty interest on overdue loan interest, rejecting anatocism ban for banks.
Legislator summary
AI generatedThe District Court partially dismissed the plaintiff's appeal regarding the calculation of overdue interest on a long-term bank loan. The plaintiff argued that statutory interest should apply instead of the contractual rate, while the defendant contended the contract was invalid due to the anatocism ban. The Court of Appeal ruled that the prohibition on compound interest does not apply to bank loans, thereby validating the claim for contractual penalties on accrued interest.
Legislator headnote
AI generatedArt. 482 § 2 k.c.; Art. 481 § 2 k.c.: The prohibition on compound interest does not apply to loans and credits granted by credit institutions, allowing contractual penalty interest on overdue principal and accrued interest.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IV Ca 741/13
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie IV Wydział Cywilny – Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Paweł Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2013 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Banku (...) S.A. w W. przeciwko J. N. o zapłatę na skutek apelacji Banku (...) S.A. w W. od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w W. z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt I C 3578/12 I. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie 1 i 2 w ten sposób, że zasądza od J. N. na rzecz Banku (...) S.A. w W. kwotę 2 654,02 (dwa tysiące sześćset pięćdziesiąt cztery złote 02/100) złotych wraz z odsetkami umownymi od dnia 16 sierpnia 2012 r. do dnia zapłaty; II. oddala apelację co do punktu 3 zaskarżonego wyroku; III. odstępuje od obciążania J. N. kosztami postępowania apelacyjnego. Sygn. akt IV Ca 741/13
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 5 marca 2013 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Południe w W. zasądził w punkcie 1 od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2.654,02 złotych wraz z odsetkami ustawowymi od kwoty 1.326,85 złotych od dnia 16 sierpnia 2012 r. do dnia zapłaty i od kwoty 1.327, 17 złotych od dnia 30 października 2012r. do dnia zapłaty, w punkcie 2 w pozostałym zakresie oddalił powództwo, natomiast w punkcie 3 nie obciążył pozwanej obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony powodowej. Jednocześnie Sąd Rejonowy w punkcie 4 nadał wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności. Apelację od powyższego wyroku wniósł powód, zaskarżając go w punkcie 2 i 3 oraz zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 481 § 2 k.c. oraz art. 482 § 1 i 2 k.c. Ponadto powód zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 98 § 1 k.p.c., art. 102 k.p.c. oraz art. 233 § 1 k.p.c.
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
Apelacja zasługuje na uwzględnienie. Podstawą dochodzonego roszczenia jest długoterminowa umowa pożyczki udzielona przez bank. W myśl art. 482 § 2 k.c. zakaz umawiania się z góry o zapłatę odsetek za opóźnienie w zapłacie zaległych odsetek, czyli tzw. zakaz anatocyzmu nie dotyczy zarówno pożyczek, jak i kredytów długoterminowych udzielanych przez instytucje kredytowe, a więc w szczególności banki. Tym samym powód zasadnie domaga się odsetek umownych od kwoty skapitalizowanych odsetek, tj. od kwoty 1 327,17 zł już od dnia wystawienia wyciągu.
Ponadto zgodnie z art. 481 § 2 k.c. jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była z góry oznaczona, należą się odsetki ustawowe. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej niż stopa ustawowa, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. W niniejszej sprawie umowa pożyczki przewidywała, w razie zadłużenia przeterminowanego, odsetki w wysokości umownej, tj. w wysokości 4-krotności stopy kredytu lombardowego NBP. Co więcej, fakt ten potwierdziła pozwana. Dlatego zasadnie powód żądał zasądzenia odsetek umownych w wysokości 4-krotności stopy kredytu lombardowego NBP.
Z tych przyczyn należało, na podstawie art. 386 § 1 k.p.c., zmienić zaskarżone orzeczenie w zakresie punktu 2. Jednocześnie w ocenie Sądu Okręgowego brak było podstaw faktycznych do uwzględnienia apelacji w pozostałym – dotyczącym kosztów postępowania zakresie (art. 385 k.p.c.). Zgodzić się należy z Sądem I Instancji, iż zachodzą przesłanki do nie obciążania pozwanej obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzecz strony powodowej. Kwestia zastosowania art. 102 k.p.c. pozostawiona jest orzekającemu sądowi z odwołaniem się do jego kompetencji, bezstronności, doświadczenia i poczucia sprawiedliwości.
Ocena w tym zakresie ma charakter dyskrecjonalny, oparty na swobodnym uznaniu, kształtowanym własnym przekonaniem oraz oceną okoliczności (post. SN z dnia 10 października 2012 r., I CZ 66/12, LEX nr 1232749). Ujawniona w toku postępowania bardzo zła sytuacja majątkowa pozwanej uzasadnia dokonanie, tak przez Sąd I jak i II instancji, rozstrzygnięcia o kosztach procesu na podstawie art. 102 k.p.c. Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy orzekł jak w sentencji.