Legislator Case Law & Legislation
II Ka 228/14 AI generated

Court quashes traffic speeding verdict due to unproven radar device type and missing calibration documents.

Case Number II Ka 228/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The District Court overturned the defendant's conviction for speeding because the prosecution failed to prove the specific type of speed-measuring device used. The appellate court noted that the police officer's notes and witness testimony were contradictory regarding whether a laser or non-laser device was employed, and crucial calibration certificates were never submitted. Consequently, the court declared the first-instance judgment premature and remanded the case for a complete evidentiary process to resolve these factual gaps.

Legislator headnote

AI generated

Art. 437 § 2 k.p.k.; Art. 444 k.p.k.; Art. 449 k.p.k.; Art. 456 k.p.k. w zw. z art. 109 § 1 k.p.o.w.: A criminal judgment must be quashed and the case remanded if the court of first instance fails to fully clarify material facts, such as the specific type of measuring equipment and its calibration status, which are essential for establishing the legality of the evidence.

Keywords

AI generated
speeding conviction radar device type missing calibration premature judgment remanded for retrial police equipment evidentiary gaps

Cited Legislation

AI generated
Art. 437 § 2 k.p.k.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku na podstawie art. 437 § 2 kpk, art.
Art. 444 k.p.k.
437 § 2 kpk, art. 444 kpk, art.
Art. 449 k.p.k.
444 kpk, art. 449 kpk, art.
Art. 456 k.p.k. w zw. z art. 109 § 1 k.p.o.w.
449 kpk, art. 456 kpk w zw.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ka 228/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 sierpnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Rzeszowie Wydział II Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Mariusz Sztorc Protokolant: protokolant Aleksandra Baczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2014 r. sprawy T. W. obwinionego o wykroczenie z art. 92a kw na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Łańcucie VII Zamiejscowego Wydziału Karnego z siedzibą w Leżajsku z dnia 26 lutego 2014 r., sygnatura akt VII W 994/13 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Łańcucie. Sygn. akt II Ka 228/14

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 29 sierpnia 2014 r. Sąd Rejonowy w Łańcucie VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Leżajsku wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r. Sygn. akt VII W 994/13 uznał obwinionego T. W. za winnego tego, że w dniu 26.10.2013 roku około godziny 15.20 w miejscowości T. pow. (...) kierował samochodem m-ki V. (...) o nr rej. (...) na obszarze zabudowanym przekroczył dopuszczalną prędkość 50 km/h o 25 km/h, tj. czynu z art. 92a kw i za to skazał go na karę grzywny w wysokości 300 (trzystu) złotych. Na podstawie art. 118 § 1 kpw, § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10.10.2001r w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.

U. Nr 118, poz. 1269) oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 roku o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 1973 roku, Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) zasądził od obwinionego T. W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 130 (sto trzydzieści) złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków postępowania oraz opłaty. Apelację od powyższego wyroku wniósł obwiniony zaskarżając go w całości. Podniósł zarzuty: - obrazy przepisów prawa materialnego, a to art. 7 ust. 1 pkt.2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i wydanego na jej podstawie zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 25.06.2007 r. w sprawie sposobu pełnienia służby na drogach przez policjantów przez wyrażenie niesłusznego poglądu prawnego, że § 4 w/w zarządzenia określono zadania, które wykonują wyłącznie policjanci ruchu drogowego, mający odpowiednie przeszkolenie zawodowe, a wśród tych zadań jest posługiwanie się radarowymi miernikami prędkości, których użycie nie wymaga specjalistycznego przeszkolenia, - obrazy przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na treść orzeczenia: art. 39 § 1 kpw w związku z art. 9 kpk oraz art. 5 § 2 kpk w związku z art. 8 kpw przez niedopuszczenie i nieprzeprowadzenie dowodu z fotografii urządzenia jakim dokonano pomiaru prędkości samochodu obwinionego, w sytuacji gdy taka fotografia została wykonana przez funkcjonariusza kontrolującego obwinionego w dniu 26.10.2013 r., a w konsekwencji błędne przyjęcie iż urządzeniem tym był laserowy przyrząd Ultralyte LTI 20-2010 100LR w sytuacji, gdy zeznający w charakterze świadka policjant nie był w stanie określić jakim urządzeniem się posługiwał, - błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że zeznania funkcjonariuszy są logiczne, spójne i w całości zasługują na wiarygodność, a w konsekwencji przyjęcie, że policjant posiadał uprawnienia do dokonywania pomiarów przy pomocy laserowego miernika prędkości, a także przyjęciu iż prędkość została zmierzona za pomocą urządzenia Ultralyte LTI 20-2010 100LR w sytuacji, gdy właśnie dokonujący kontroli policjant w składanych zeznaniach sam potwierdził fakt iż takich uprawnień nie posiadał, a ponadto nie był w stanie określić rodzaju urządzenia za pomocą którego dokonał pomiaru.

Ponadto przez przyjęcie, iż w czasie dokonywania pomiaru na drodze znajdował się tylko i wyłącznie samochód obwinionego, w sytuacji gdy przesłuchiwany w sprawie świadek zeznał, że samochodów tych było więcej, na co również wskazuje godzina przeprowadzanej kontroli tj 15.20. - wymierzenie przez Sąd rażąco niewspółmiernie wysokiej kary, w sytuacji gdy obwiniony tylko w nieznacznym stopniu przekroczył prędkość, a ponadto przez przyjęcie iż okolicznością obciążającą obwinionego jest jego zachowanie podczas kontroli. W oparciu o powołane zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie obwinionego ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji.

Sąd Okręgowy zważył co następuje :

Apelacja jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, o ile wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy Sąd Rejonowy dopuścił się uchybień, które miały wpływ na treść wyroku. Obowiązkiem Sądu I instancji wynikającym z zasady prawdy obiektywnej było dążenie do wyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności w sprawie, zgłasza zaś do wyjaśnienia sprzeczności i to przy uwzględnieniu całego materiału dowodowego. Tymczasem materiał ten zawiera luki, które wymagają wypełnienia.

Zgodzić należy się z apelującym, że nie została w sposób niewątpliwy wyjaśniona okoliczność jakiego rodzaju sprzętu używał patrol policji do pomiaru prędkości z jaką poruszał się obwiniony, kierowanym przez siebie pojazdem. Ma to znaczenie dla wykazania, czy pomiaru dokonano prawidłowo. W ustaleniu rodzaju sprzętu, Sąd Rejonowy starał się rozstrzygnąć wątpliwość, czy był to laserowy miernik prędkości, czy też urządzenie innego rodzaju, powołując się na pismo Komendanta KPP w L. (k. 41/2). Na podstawie treści tego pisma, w którym podano, że miernik był typu laserowego, Sąd I instancji uznał, że w zeznaniach świadka D.

H., który podawał, iż prędkość zmierzył miernikiem typu RAPID K2, zaistniały pewne rozbieżności w związku z częstym wykonywaniem pomiarów prędkości przez policjantów. Nie zwrócił Sąd Rejonowy przy tym uwagi, że w sporządzonej przez siebie notatce funkcjonariusz D. H. nie wymienia w ogóle rodzaju miernika prędkości, którym dokonano pomiaru (k.2), a w zeznaniach obstaje przy tym, że było to urządzenie typu RAPID K2. Nie zwraca również Sąd Rejonowy uwagi na okoliczność, że wraz z nadesłanym wnioskiem o ukaranie nie zostały przedstawione dokumenty w postaci świadectwa legalizacji urządzenia pomiarowego oraz kalibracji, a zostały dosłane dopiero wraz z pismem Komendanta KPP w L. (k.34).

W tej sytuacji powinnością Sądu I instancji wobec konsekwentnie prezentowanej linii obrony obwinionego, że pomiaru nie dokonano urządzeniem laserowym, było dogłębne wyjaśnienie przez Sąd tej wątpliwości. W tym celu należało posłużyć się dokumentami źródłowymi w postaci książki wydań sprzętu dla patroli policji, która powinna być w KPP w L. i na tej podstawie ustalić, jaki sprzęt w dniu kontroli był wydawany poszczególnym patrolom. Poprzestanie na piśmie Komendanta KPP nie jest wystarczające, albowiem nie można wykluczyć w nim zaistnienia pomyłki.

Powoływana przez Sąd częstotliwość kontroli wykonywanych przez funkcjonariuszy policji ma także i to znaczenie, że w przekonaniu D. H., może być utrwalone, iż podczas kontroli korzysta z urządzenia typu RAPID K2, a nie urządzenia laserowego. W takiej sytuacji bardziej zasadne byłoby przy ocenie jego zeznań przyjęcie, że skoro używanie miernika laserowego należy do wyjątków, to taką okoliczność świadek powinien lepiej pamiętać, niż używanie urządzenia, z którego korzysta na co dzień. Brak próby dowodowego dotarcia do prawdy obiektywnej w sposób pełny powoduje, że wyrok należało uznać za przedwczesny, co skutkowało jego uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

W ponownym postępowaniu rzeczą Sądu Rejonowego będzie zatem konwalidowanie wskazanych wyżej uchybień oraz przeprowadzenie kompletnego postępowania dowodowego, wyjaśniającego wszelkie wątpliwości. Dopiero tak przeprowadzone postępowanie może dać podstawę do prawidłowego wyrokowania w sprawie oraz do jego pełnej kontroli w ewentualnym postępowaniu odwoławczym. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Okręgowy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku na podstawie art. 437 § 2 kpk, art. 444 kpk, art. 449 kpk, art. 456 kpk w zw. z art. 109 § 1 kpow.