Court dismisses plaintiff's claim for payment against defendant due to lack of evidence for debt transfer and penalty note. The court rejects the plaintiff's request for a default judgment because the defendant was not properly notified of the debt transfer and the penalty note was not substantiated. The court ruled that the plaintiff failed to prove the existence of the debt and the validity of the penalty note, leading to the dismissal of the claim. The court emphasized that the plaintiff did not provide sufficient evidence to support the transfer of the debt or the issuance of the penalty note. The court also noted that the plaintiff did not properly notify the defendant of the debt transfer, which is a requirement for the validity of the claim. The court further stated that the plaintiff's failure to provide evidence for the debt transfer and the penalty note resulted in the dismissal of the claim. The court also noted that the plaintiff did not properly notify the defendant of the debt transfer, which is a requirement for the validity of the claim. The court further stated that the plaintiff's failure to provide evidence for the debt transfer and the penalty note resulted in the dismissal of the claim.

Sygn. akt I C 502/13 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w Sokółce I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sądu Okręgowego w Sądzie Rejonowym Sławomir Kuczyński Protokolant: sekr. sąd. Joanna Kowalewska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2014 r. w Sokółce sprawy z powództwa(...)Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. przeciwko M. M. o zapłatę oddala powództwo._

UZASADNIENIE

W pozwie przeciwko pozwanej M. M., skierowanym do elektronicznego postępowanie upominawczego, powód (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. domagał się zasądzenia od pozwanej na jego rzecz kwoty 990,35 zł – wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Dodatkowo powód domagał się zasądzenia od pozwanej na jego rzecz kosztów procesu – z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego, ustalonych wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu pełnomocnik powoda wskazał, iż pozwana M.

M. zawarła z (...) Spółką z o.o. z siedzibą w W. (operatorem sieci komórkowej P.) umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych. (...) Spółka z o.o. z siedzibą w W. z tytułu realizacji umowy wystawiała pozwanej odpowiednie dokumenty księgowe, potwierdzające realizację świadczenia. Pomimo upływu terminów płatności pozwana M. M. nie wykonała ciążącego na niej zobowiązania zapłaty na rzecz świadczeniodawcy. W dalszej części uzasadnienia pozwu pełnomocnik powodowego funduszu podniósł, że (...)Spółka z o. o. w dniu 4 października 2012 r. zbyła na rzecz (...) S.A. przysługującą jej względem strony pozwanej wierzytelność.

Zgodnie z przepisem 512 k.c. (...) S.A. poinformowała stronę pozwaną o dokonanym przelewie wierzytelności oraz – dążąc do ugodowego zakończenia sporu – skierowała do pozwanej wezwanie do zapłaty. Umową z dnia 28 czerwca 2013 r. (...) S.A. dokonała sprzedaży wierzytelności przysługującej jej w stosunku do strony pozwanej na rzecz (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W.. Pełnomocnik powoda wskazał następnie, że na dochodzoną pozwem kwotę składają się: kwota 63,93 zł – stanowiąca wysokość zobowiązania strony pozwanej wynikającego z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, kwota 615,23 zł – należna tytułem noty karnej wystawionej przez (...) Spółkę z o.o. z siedzibą w W. w związku z dokonaniem nieterminowej płatności na rzecz wierzyciela pierwotnego oraz kwota 311,19 zł – stanowiąca skapitalizowane odsetki za opóźnienie, liczone od dnia wymagalności każdej należności wynikającej z dokumentów księgowych do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu.

Postanowieniem wydanym w dniu 21 listopada 2013 r. referendarz sądowy orzekający w VI Wydziale Cywilnym Sądu Rejonowego L.w L. – w sprawie sygnaturze akt VI Nc-e 2256187/13 – stwierdził brak podstaw do wydania w niniejszej sprawie nakazu zapłaty i przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w S.. Zarządzeniem Przewodniczącego I Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w S., wydanym w dnia 31 grudnia 2013 r., niniejsza sprawa została skierowana do postępowania uproszczonego. Do pisma opatrzonego datą 23 stycznia 2014 r., wniesionego już do Sądu Rejonowego w S., reprezentujący powoda profesjonalny pełnomocnik załączył odpis pozwu wniesionego w elektronicznym postępowaniu upominawczym; na dowody istnienia oraz rozmiaru obciążającej pozwaną względem inicjatora procesu należności przedstawiciel (...)Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. powołał: kserokopię zawiadomienia o przelewie wierzytelności, wystosowanego przez (...) Spółkę z o.o. z siedzibą w W. do M.

M. (k. 10), kserokopię Umowy sprzedaży wierzytelności, zawartej w dniu 4 października 2012 r. pomiędzy (...) Spółką z o.o. z siedzibą w W. a (...) S.A. z siedzibą we W. (k. 11-12 verte), kserokopię Umowy sprzedaży wierzytelności, zawartej w dniu 28 czerwca 2013 r. pomiędzy (...) S.A. z siedzibą we W. a (...) Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W. (k. 13-14), kserokopię Umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, zawartej w dniu 30 września 2009 r. pomiędzy (...) Spółką z o.o. z siedzibą w W. a M.

M. (k. 15), odpis wyciągu z elektronicznego załącznika do Umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 28 czerwca 2013 r., zawartej pomiędzy (...) S.A. z siedzibą we W. a (...) Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W. (k. 20), kserokopię noty obciążeniowej o numerze (...), wystawionej w dniu 15 marca 2010 r. przez (...)Spółką z o.o. z siedzibą w W. (k. 21), kserokopię faktury VAT o numerze (...), wystawionej w dniu 12 stycznia 2010 r. przez (...) Spółką z o.o. z siedzibą w W. (k. 22), kserokopię faktury VAT o numerze (...), wystawionej w dniu 12 grudnia 2009 r. przez (...) Spółką z o.o. z siedzibą w W. (k. 23), i kserokopię faktury VAT o numerze (...), wystawionej w dniu 12 listopada 2009 r. przez (...) Spółką z o.o. z siedzibą w W. (k. 24).

Zarówno na rozprawie wyznaczonej na dzień 9 kwietnia 2014 r., jak i na dzień 4 czerwca 2014 r. od powoda nikt się nie stawił – pełnomocnik powoda został wówczas prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy. W obu oznaczonych wyżej terminach rozprawy od strony pozwanej także nikt się nie stawił; pomimo należytego zawiadomienia M. M. o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 4 czerwca 2014 r. pozwana nie złożyła żadnych wyjaśnień, ani też nie żądała przeprowadzenia rozprawy w jej nieobecności. Zaszły zatem warunki do wydania przez Sąd w dniu 4 czerwca 2014 r. wyroku zaocznego (por. art. 339 § 1 k.p.c.).

Sąd ustalił i zważył, co następuje:

Powód (...)Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamkniętego z siedzibą w W. zgłosił do niniejszego procesu żądanie zasadzenia na jego rzecz od pozwanej M. M. kwoty 990,35 zł – wraz z odsetkami w wysokości ustawowej, liczonymi od kwot i od dat – do dnia zapłaty – oznaczonych szczegółowo w pozwie; w uzasadnieniu pisma procesowego inicjującego to postępowanie pełnomocnik powoda wskazał, iż dochodzona w tymże procesie od M. M. należność stanowi sumę nieuiszczonych przez pozwaną opłat, należnych poprzednikowi prawnemu powoda z tytułu świadczenia usług telekomunikacyjnych; wierzytelność wynikająca z tego właśnie tytułu została zbyta przez (...)Spółkę z o.o. z siedzibą w W. (operatora sieci komórkowej P.) na rzecz (...) S.A. z siedzibą we W..

Umową sprzedaży wierzytelności, zawartą w W. w dniu 28 czerwca 2013 r., (...) S.A. z siedzibą we W. (zbywca wierzytelności) przeniosła z kolei na rzecz (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego z siedzibą w W. (nabywcę wierzytelności) wierzytelności pieniężne określone w Umowie przelewu wierzytelności, zawartej w dniu 4 października 2012 r. pomiędzy (...) Spółką z o.o. a (...) S.A. z siedzibą we W. – w celu ich dalszej windykacji. W ocenie Sądu wytoczone przez powoda powództwo podlegało oddaleniu – jako nieudowodnione.

Wedle regulacji z art. 509 § 1 k.c. Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Z kolei § 2 art. 509 k.c. stanowi, iż Wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki . Celem i skutkiem przelewu jest przejście wierzytelności na nabywcę i utrata jej przez cedenta – zbywcę. Przelew powoduje więc, że cedent przestaje być wierzycielem, a staje się nim cesjonariusz.

Dotychczasowy wierzyciel zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki go wiązał z dłużnikiem. Cesjonariusz nabywa wierzytelność w takim zakresie i stanie, w jakim znajdowała się ona w chwili dokonania przelewu. Zmienia się tylko osoba wierzyciela, czyli osoby uprawnionej do żądania spełnienia świadczenia. W wyniku przelewu w rozumieniu art. 509 k.c. przechodzi na nabywcę ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi, który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał go z dłużnikiem.

Innymi słowy, stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie, natomiast zmienia się osoba uczestnicząca w nim po stronie wierzyciela (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 września 2001 r., I CKN 379/00, LEX nr 52661). W procesie o zapłatę należności, opartym na twierdzeniu o nabyciu wierzytelności wskutek przelewu, badanie sądu obejmuje zarówno istnienie, jak i treść stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał dotychczasowego wierzyciela z dłużnikiem [por. postanowienie Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 25 października 2012 r., V ACz 810/12, LEX nr 1223197; zob. też art. 509 § 1 k.c., zgodnie z którym przelew jest bezskuteczny, wówczas gdy strony (wierzyciel i dłużnik) w umowie wyłączyły jego możliwość].

Ciężar udowodnienia faktów istotnych z punktu widzenia wymagań regulacji z art. 509 k.c., w tym i dotykających zarówno istnienia, jak i treści stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał dotychczasowego wierzyciela z dłużnikiem, spoczywał na osobie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Z procesowego punktu widzenia ciężar dowodu spoczywa na powodzie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 października 1971 r., II PR 313/69, OSN 1970, nr 9, poz. 147; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 r., II CSK 297/10 , LEX nr 970074; por. jednak wyjątek wskazany w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 2006 r., IV CSK 299/06, Lex nr 233051, a także wyjątek wskazany w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2002 r., V CKN 745/00, LEX nr 53163 – które jednak, w opinii Sądu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie znoszą konieczności zastosowania reguły wywiedzionej z przytoczonego wyżej art., 6 k.c.).

Reguły dowodzenia w procesie cywilnym zawiera art. 232 k.p.c. Stanowi on w zdaniu pierwszym, iż strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę (art. 232 zdanie drugie k.p.c.). Zdaniem Sądu (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w W. nie wykazał w niniejszym procesie wystąpienia wszystkich faktów przemawiających za słusznością dochodzonych od pozwanej pretensji. Strona powodowa nie wykazała bowiem w niniejszym procesie, do jakich świadczeń i w jakim rozmiarze jest zobowiązana M.

M. w ramach łączącego strony stosunku prawnego. W ramach zwolnienia się z obowiązku udowodnienia istnienia i zakresu finansowej powinności świadczenia przez pozwanego pełnomocnik powoda ograniczył się do powołania – jak już wyżej Sąd wskazał – dowodów z dokumentów prywatnych: kserokopii zawiadomienia o przelewie wierzytelności, wystosowanego przez (...) Spółkę z o.o. z siedzibą w W. do M. M. (k. 10), kserokopii Umowy sprzedaży wierzytelności, zawartej w dniu 4 października 2012 r. pomiędzy (...)Spółką z o.o. z siedzibą w W. a (...) S.A. z siedzibą we W. (k. 11-12 verte), kserokopii Umowy sprzedaży wierzytelności, zawartej w dniu 28 czerwca 2013 r. pomiędzy (...) S.A. z siedzibą we W. a (...)Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W. (k. 13-14), kserokopii Umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, zawartej w dniu 30 września 2009 r. pomiędzy (...) Spółką z o.o. z siedzibą w W. a M.

M. (k. 15), odpisu wyciągu z elektronicznego załącznika do Umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 28 czerwca 2013 r., zawartej pomiędzy (...) S.A. z siedzibą we W. a (...)Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W. (k. 20), kserokopii noty obciążeniowej o numerze (...), wystawionej w dniu 15 marca 2010 r. przez (...) Spółką z o.o. z siedzibą w W. (k. 21), kserokopii faktury VAT o numerze (...), wystawionej w dniu 12 stycznia 2010 r. przez (...) Spółką z o.o. z siedzibą w W. (k. 22), kserokopii faktury VAT o numerze (...), wystawionej w dniu 12 grudnia 2009 r. przez (...) Spółką z o.o. z siedzibą w W. (k. 23), i kserokopii faktury VAT o numerze (...), wystawionej w dniu 12 listopada 2009 r. przez (...) Spółką z o.o. z siedzibą w W. (k. 24); wśród załączonych do odpisu pozwu wniesionego w elektronicznym postępowaniu upominawczym dokumentów nie sposób jednak doszukać się odpisu (lub chociażby kserokopii) listy (bądź wyciągu z takiej listy) wierzytelności, stanowiącej integralną część Umowy sprzedaży wierzytelności, zawartej w dniu 4 października 2012 r. pomiędzy (...) Spółką z o.o. z siedzibą w W. a (...) S.A. z siedzibą we W..

Dokonując oceny przedłożonych przez powoda dowodów stwierdzić należy, iż złożone przez powodowy fundusz do akt sprawy dokumenty, w tym w szczególności odpis wyciągu z elektronicznego załącznika do Umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 28 czerwca 2013 r., zawartej pomiędzy (...) S.A. z siedzibą we W. a (...) Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W., nie mają charakteru dokumentu urzędowego, lecz wyłącznie dokumentu prywatnego. Stąd też nie może być owe dokumenty traktowane jako dowód istnienia i rozmiaru dochodzonej w postępowaniu sądowym należności pieniężnej.

Pogląd taki prezentuje również orzecznictwo sądowe (zob.: postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 15 lutego 2013 r., I ACz 284/13, LEX nr 1272048). Owe dokumenty mogą być bowiem postrzegane jedynie jako dokumenty prywatne (art. 245 k.c.), a więc jedynie jako dowody tego, że osoby, które je podpisały, wyraziły zawarty w nich pogląd. Ponieważ dokument prywatny nie korzysta z domniemania zgodności z prawdą zawartych w nim twierdzeń, przeto w świetle wymagań art. 6 k.c. w zw. z art. 509 k.c. i w zw. z art. 509 § 1 k.c. powództwo musiało zostać ocenione przez Sąd jako nieudowodnione (zob. nadto: wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 9 maja 2013 r., I ACa 70/13, LEX nr 1314795).

Po dokonaniu przez Sejm ustawą z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych ustaw (Dz.U. Nr 43, poz. 189) nowelizacji art. 3 k.p.c. na sądzie nie spoczywa już obowiązek prowadzenia z urzędu postępowania dowodowego [zob. również: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 października 1996 r. (III CKN 6/96, OSNC 1997, nr 3, poz. 29) – wedle którego obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża strony; sąd został wyposażony w uprawnienie (a nie obowiązek) dopuszczenia dalszych jeszcze, niewskazanych przez żadną ze stron, dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest – czy też nie jest – dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.); uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 września 1998 r., II UKN 128/98, OSNP 1999, nr 17, poz. 556; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1998 r., II UKN 244/98, OSNP 1999, nr 20, poz. 662; wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 27 maja 2008 r., V ACa 175/08, LEX nr 465069].

Tak więc nowelizacja ta wzmocniła zasadę, iż obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). W aktualnym stanie prawnym działanie sądu z urzędu i przeprowadzenie dowodu niewskazanego przez stronę jest zatem – po uchyleniu art. 3 § 2 k.p.c. – dopuszczalne tylko w wyjątkowych sytuacjach procesowych oraz musi wypływać z opartego na zobiektywizowanej ocenie przekonania o konieczności jego przeprowadzenia – działanie sądu z urzędu może bowiem prowadzić do naruszenia prawa do bezstronnego sądu i odpowiadającego mu obowiązku przestrzegania zasady równego traktowania stron (art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; zob.: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 175/00, OSP 2001, nr 7-8, poz. 116).

Dopuszczenie dowodu z urzędu nie powinno wchodzić zupełnie w grę w sytuacji, gdy strony są reprezentowane przez fachowych pełnomocników (adwokatów lub radców prawnych). Wtedy bowiem kontradyktoryjność, uwolniona od obciążeń nieudolności stron, najlepiej może służyć poznaniu prawdy materialnej (tak A. J. w artykule: „Kontradyktoryjność a poznanie prawdy w procesie cywilnym w świetle zmian kodeksu postępowania cywilnego”, Przegląd Sądowy 1998/10/63; zob. ponadto wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2010 r., II CSK 297/10, LEX nr 970074).

W ocenie Sądu powód, reprezentowany w niniejszym procesie przez wykwalifikowanego pełnomocnika, wymaganiom stawianym przez przepisy zamieszczone w przytoczonych wyżej artykułach procedury cywilnej i kodeksu cywilnego nie sprostał. Dochodząc od swego przeciwnika procesowego należności pieniężnej, powodowy fundusz powinien, w opinii Sądu, dla wykazania zasadności powództwa przedłożyć przede wszystkim – obok Umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, zawartej przez (...) Spółkę z o.o. z siedzibą w W. z M. M., Umowy sprzedaży wierzytelności, zawartej w dniu 4 października 2012 r. pomiędzy (...) Spółką z o.o. z siedzibą w W. a (...) S.A. z siedzibą we W., i Umowy sprzedaży wierzytelności, zawartej w dniu 28 czerwca 2013 r. pomiędzy (...) S.A. z siedzibą we W. a (...) Niestandaryzowanym Sekurytyzacyjnym Funduszem Inwestycyjnym Zamkniętym z siedzibą w W.

– dowody z dokumentów potwierdzające istnienie zobowiązania pozwanej i wysokość dochodzonej należności (w tym w szczególności dowody pozwalające na poczynienie ustalenia co do istnienia podstawy do wystawienia w dniu 15 marca 2010 r. przez (...) Spółką z o.o. z siedzibą w W. noty obciążeniowej o numerze (...)), w końcu zaś dowód potwierdzający, iż dochodzone od pozwanej M. M. w niniejszym procesie należności były przedmiotem Umowy sprzedaży wierzytelności, zawartej w dniu 4 października 2012 r. pomiędzy (...)Spółką z o.o. z siedzibą w W. a (...) S.A. z siedzibą we W.

– czego jednak nie uczynił. W przypadku istnienia przesłanek wydania wyroku zaocznego sąd wydaje go z urzędu (art. 339 § 1 k.p.c.). Rozstrzygnięcie sprawy wyrokiem zaocznym ma dla pozwanego niekorzystne implikacje. Przede wszystkim w tym przypadku, przy spełnieniu pewnych przesłanek, sąd może przyjąć za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych (art. 339 § 2 k.p.c.). Przyjęcie przez sąd przy wydaniu wyroku zaocznego za prawdziwe twierdzeń powoda o okolicznościach faktycznych jest dopuszczalne, jeżeli twierdzenia te zostały przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

Sąd nie może przyjąć za prawdziwe twierdzeń powoda przedstawionych dopiero na rozprawie albo w pismach, które nie zostały doręczone pozwanemu. W art. 339 § 2 k.p.c. nie chodzi jednak o prawne domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda, gdyż domniemania prawne wiążą sąd (art. 234 k.p.c.), natomiast w omawianym przypadku związanie nie zachodzi, skoro sąd ocenia, czy okoliczności nie budzą uzasadnionych wątpliwości albo nie zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Chodzi tu raczej o fikcję (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 1958 r., 3 CR 448/58, RPEiS 1959, z. 3, s. 346) albo domniemanie przyznania okoliczności faktycznych przez pozwanego.

Utrwalony w judykaturze i niekwestionowany w nauce jest pogląd, że przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych i nie zwalnia sądu orzekającego od obowiązku rozważenia, czy oświadczenia te uzasadniają należycie i w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach (orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1958 r., 1 CR 969/57, OSNC 1960, nr 1, poz. 14; wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 15 września 1967 r., III CRN 175/67, OSNC 1968, nr 8-9, poz. 142; z dnia 15 marca 1996 r., I CRN 26/96, OSNC 1996, nr 7-8, poz. 108; z dnia 6 czerwca 1997 r., I CKU 87/97, Prok. i Pr. - wkładka 1997, nr 10, s. 44; z dnia 31 marca 1999 r., I CKU 176/97, Prok. i Pr. 1999, nr 9, s. 30).

Jeżeli zatem w świetle przytoczonych przez powoda okoliczności brak podstaw do uwzględnienia żądania pozwu, sąd wyrokiem zaocznym oddala powództwo (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 1972 r., III CRN 30/72, Biul. SN 1972, nr 10, poz. 178, LEX nr 7094). Zaprezentowane wyżej przez Sąd ustalenia i oceny skutkować musiały oddaleniem powództwa, co też i Sąd na podstawie przywołanego już wyżej przepisu z art. 6 k.c. uczynił._