Appeal dismissed for non-payment; fee waiver request rejected; appeal rejected due to lack of payment notice.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe appellate court partially overturned the first-instance decision regarding the appellant's appeal while dismissing the challenge to the fee waiver order. The lower court had rejected the appellant's appeal because the legal representative failed to pay the required fee, relying on an analogy to fee waiver rules that did not apply. The court ruled that the first instance judge erred by immediately rejecting the appeal without first ordering the representative to pay the fee within a set deadline.
Legislator headnote
AI generatedArt. 370 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.; Art. 386 § 1 k.p.c.; Art. 102 ust. 4 u.k.s.c.; Art. 112 ust. 3 u.k.s.c.: When a party's fee waiver request is granted, the court must order the legal representative to pay the appeal fee within a specified period before rejecting the appeal; immediate rejection without such a warning violates procedural requirements.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II Cz 707/13 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2013 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Piotr StarostaSędziowie: SO Wojciech Borodziuk SO Tomasz Adamski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2013 roku w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa G. D. i D. D. przeciwko L. C. o zapłatę na skutek zażalenia pozwanego na postanowienie Sądu Rejonowego w Szubinie z dnia 24 lipca 2013 roku sygn. akt I C 43/13 postanawia:
1. odrzucić zażalenie co do punktu I zaskarżonego postanowienia;
2. uchylić zaskarżone postanowienie w punkcie II. Na oryginale właściwe podpisy. II Cz 707/13
UZASADNIENIE
Postanowieniem Sądu Rejonowego w Szubinie z dnia 24 lipca 2013 roku zarządzono zwrot wniosku pozwanego o zwolnienie od kosztów sądowych (punkt I) oraz odrzucono apelację pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Szubinie z dnia 31 maja 2013 roku. Sąd I instancji wskazał, że wniesiona przez pełnomocnika pozwanego apelacja nie została opłacona, co skutkować musiało jej odrzuceniem na podstawie art. 370 kpc. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł pozwany skarżąc postanowienie w całości i domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Skarżący podnosił, że sąd winien po dokonaniu zwrotu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych wezwać pełnomocnika do uiszczenia opłaty od apelacji, a dopiero w razie bezskutecznego upływu do wniesienia opłaty, mógł odrzucić apelację zgodnie z regulacją art. 370 kpc w zw. z art. 130 2§2 kpc. Dodał, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania regulacja opisana w art. 112 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, gdyż dotyczy on sytuacji gdy wniosek o zwolnienie od kosztów został oddalony, nie zaś zwrócony jak w niniejszej sprawie.
Powodowie wnieśli o oddalenie zażalenia.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie jest zasadne w części - co do punktu II zaskarżonego postanowienia, niedopuszczalne jest co do rozstrzygnięcia sądu zawartego w punkcie I. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sąd I instancji prawidłowo zwrócił na podstawie art. 102 ust.4 ustawy o kosztach sądowych w sprawach 2 cywilnych wniosek o zwolnienie pozwanego od kosztów sądowych, skoro wniosek taki został złożony przez jego pełnomocnika będącego radcą prawnym, a do wniosku nie zostało dołączone oświadczenie o stanie majątkowym pozwanego. Zażalenie na postanowienie sądu o zwrocie pisma zawierającego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych nie przysługuje, zatem - jako niedopuszczalne - zażalenie w tej części podlegało odrzuceniu (art. 370 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc).
Nie jest natomiast trafne orzeczenie sadu I instancji w części w której dokonano odrzucenia apelacji pozwanego. W niniejszej sprawie sąd I instancji - jak należy domniemywać, gdyż sąd nie przedstawił bliżej wywodu prawnego - zastosował w drodze analogii przepis art. 112 ust. 3 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych stwierdzając, że pełnomocnik w każdej sprawie, gdy nie wniósł skutecznego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych winien uiścić samodzielnie obliczoną opłatę od apelacji, gdyż w przeciwnym razie naraża się na jej odrzucenie.
Stanowisko to nie znajduje żadnego uzasadnienie w obowiązującym stanie prawnym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 2012 roku, If CZ 12/12), tym bardziej, że w niniejszej sprawie po dokonaniu zwrotu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych sąd nie umożliwił pełnomocnikowi pozwanego w tygodniowym terminie od dnia doręczenia takiego zarządzenia uiszczenia samodzielnie obliczonej opłaty od apelacji, tylko niezwłocznie apelację odrzucił jako nieopłaconą co skutkować musiało uchyleniem zaskarżonego orzeczenia w punkcie II na podstawie przepisów art. 386 § 1 kpc w zw. z art. 397 § 2 kpc.
Sąd odwoławczy wskazuje, że sąd I instancji winien w sytuacji, gdy w sprawie nie złożono skutecznie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych wezwać pełnomocnika apelującego do uiszczenia opłaty od apelacji w zakreślonym terminie, a następnie rozstrzygnąć w przedmiocie dopuszczalności apelacji.