Appeal dismissed; default judgment not enforceable due to ineffective service on sole proprietor's actual residence.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the Regional Court's decision to revoke the enforceability clause of a default judgment. The Regional Court found that the defendants, who had sold their home and moved, had not been effectively served with the judgment or the complaint. The appellate court upheld this ruling, clarifying that service on a sole proprietor must occur at their actual residence rather than their business address in the commercial register. Consequently, the defendants retained the right to object to the default judgment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 133 § 1 k.p.c.; Art. 359 § 1 k.p.c.; Art. 385 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c.: A default judgment against a sole proprietor is not enforceable if service was not made at their actual residence, as business registration addresses do not apply to individuals conducting business as sole proprietors.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn.akt II Cz 388/14 POSTANOWIENIE Dnia 21ipca2014r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy II Wydział Cywilny - Odwoławczy w składzie: Przewodniczący - SSO Piotr Starosta Sędziowie SO Irena Dobosiewicz/ spr./ SO Wojciech Borodziuk po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 20l4r. w Bydgoszczy na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa E. C. przeciwko J. W., B. W. o zapłatę na skutek zażlenia powódki od punktu l/pierwszego/ postanowienia Sądu Rejonowego w Bydgoszczyz dnia 3 marca 2014r. sygn. akt IC 5420/12 postanawia: oddalić zażalenie. Sygn. akt II Cz 388/14
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 3 marca 2014 r. w sprawie z powództwaE. C.przeciwko J. W. i B. W. o zapłatę, sygn. akt I C 5420/12, Sąd Rejonowy w Bydgoszczy, na podstawie art. 359 § 1 k.p.c, uchylił postanowienie z dnia 2 października 2013 r. o nadaniu klauzuli wykonalności wyrokowi zaocznemu z dnia 17 maja 2013 r. (pkt 1) oraz oddalił wniosek o wydanie zaświadczenia zawierającego informację, że wyrok zaoczny został uznany za doręczony na adres: ul (...) w B. (pkt 2). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pozwanym J. W. i B. W. nie został skutecznie doręczony wyrok zaoczny z pouczeniami oraz wcześniej odpis pozwu z odpisami załączników, albowiem jak wynika z zaświadczenia o wymeldowaniu z pobytu stałego z 25 września 2012 r. oraz aktu notarialnego umowy sprzedaży spółdzielczego prawa do lokalu mieszkaniowego z 24 marca 2010 r., pozwani sprzedali 24 marca 2010 r. lokal znajdujący się pod adresem wskazanym w pozwie jako adres zamieszkania pozwanych, a następnie wymeldowali się 1 czerwca 2010 r. z tego adresu i od tego czasu ich miejscem zamieszkania jest ul. (...) w O..
W tej sytuacji, wobec nierozpoczęcia biegu terminu do wniesienia sprzeciwu od wyroku zaocznego, który jest liczony od dnia prawidłowego doręczenia stronie wyroku zaocznego, pozwani mają możliwość skutecznego złożenia sprzeciwu. W razie uprawomocnienia się niniejszego postanowienia stanowić ono będzie podstawę do ewentualnego umorzenia egzekucji wszczętej na podstawie przedmiotowego nakazu zapłaty (art. 776 zd. 1 k.p.c.), Zażalenie na postanowienie w zakresie punktu 1 złożyła powódka i domagała się jego uchylenia, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Rejonowy i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.
Jednocześnie wniosła o przeprowadzenie dowodu z wydruku Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej. Rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego skarżąca zarzuciła naruszenie art. 33 w zw. z art. 30 pkt 1 i art. 25 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 672 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że prowadzenie przez pozwanego J. W. działalności gospodarczej w dacie wniesienia pozwu nie miało znaczenia dla prawidłowości doręczenia pism w postępowaniu i skutkował brakiem skutecznego doręczenia wyroku zaocznego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy wydał prawidłowe rozstrzygnięcie w przedmiocie uchylenia klauzuli wykonalności wyrokowi zaocznemu z dnia 17 maja 2013 r. Zgodnie z art. 133 § 1 k.p.c, jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście, a gdy nie ma ona zdolności procesowej - jej przedstawicielowi ustawowemu. W ocenie Sądu Okręgowego nie budzi wątpliwości, że pozwany J. W. zawierając umowę kupna - sprzedaży z powódką prowadził działalność gospodarczą jako osoba fizyczna, stąd też wpisany był do rejestru przeznaczonego dla tego rodzaju podmiotów, tj.
Centralnej Ewidencji i Informacji Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej. Błędnie zatem skarżąca wywodzi, że korespondencja winna być doręczana na adres pozwanego wskazany w tym rejestrze. Pozwany prowadził działalność w formie przedsiębiorstwa, które nie podlega rejestrowi w Krajowym Rejestrze Sądowym. Przesyłki sądowe winny być mu zatem doręczane według zasad określonych w § 1 art. 133 k.p.c, a nie w J ego § 2a, który dotyczy wyłącznie przedsiębiorców i wspólników spółek handlowych, wpisanych do rejestru sądowego.
Pisma sądowe dla przedsiębiorców będących osobami fizycznymi doręcza się według zasad przewidzianych dla osoby fizycznej, a więc doręczenia -w myśl art,-4-35 § 1 k.p.c. - dokonuje się w mieszkaniu, miejscu pracy lub tam, gdzie się adresata zastanie (yide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2012 r., I ACa 1046/12). Tym samy Sąd Rejonowy nie dopuścił się do naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w zażaleniu. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy oddalił zażalenie jako niezasadne na mocy art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. 1