Court partially allows appeal, dismissing one defendant's appeal due to potential criminal charge while remanding the other for traffic offense trial.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe appellate court partially upheld the first-instance judgment, dismissing the proceedings against Ł. B. while remanding the case against J. S. for retrial. Ł. B. appealed the dismissal of his traffic offense charge, arguing it should be tried as a criminal matter due to medical evidence of injuries exceeding seven days. The court found that while the evidence suggested a potential crime under Article 177 of the Penal Code, the public prosecutor might later downgrade it to a traffic offense, making immediate dismissal inappropriate. Conversely, for J. S., the court determined there was no evidence of criminal injury, necessitating a trial on the traffic offense charge under Article 86 of the Traffic Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 62 § 2 k.p.w.; Art. 177 § 1 k.k.; Art. 86 § 1 k.w. - The court may dismiss proceedings for a traffic offense if evidence indicates a potential criminal act, reserving the right to transfer the case later, but must remand cases where the criminal threshold is not met to ensure proper adjudication of the specific charge.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygnatura akt IV Ka 538/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 sierpnia 2014 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Mariusz Górski Protokolant : Ewa Ślemp po rozpoznaniu dnia 20 sierpnia 2014 roku sprawy:
1. Ł. B. syna M. i I. z domu P. urodzonego (...) w W. obwinionego z art. 86 § 1 k.w.
2. J. S. córki S. i M. z domu J. urodzonej (...) w G. obwinionej z art. 86 § 1 k.w. na skutek apelacji wniesionej przez obwinionego Ł. B. od wyroku Sądu Rejonowego w Kłodzku z dnia 14 kwietnia 2014 roku, sygnatura akt II W 402/13 I. uchyla zaskarżony wyrok w stosunku do J. S. i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania; II. w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, zaliczając związane z tym wydatki na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV Ka 538/14
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem umorzono w oparciu o art. 62 § 2 kpw postępowanie wobec Ł. B. obwinionego o to, że w dniu 17 stycznia 2013 roku około godziny 17.35 w miejscowości G., na drodze (...) skrzyżowanie z ulicą (...) , kierując samochodem marki M. o numerach rejestracyjnych (...) z przyczepą o numerach rejestracyjnych (...) i podczas wyjazdu z ulicy (...) naruszył zasadę szczególnej ostrożności oraz naruszył dyspozycje znaku drogowego A-7 „ustąp pierwszeństwa” w wyniku czego doprowadził do zdarzenia z samochodem marki F. (...) o numerach rejestracyjnych (...) powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, to jest o wykroczenie z art. 86 § 1 kw.
Tymże wyrokiem na mocy art. 62 § 2 kpw umorzono postępowanie co do J. S. o to, że w dniu 17 stycznia 2013 roku około godziny 17.25 w miejscowości G. na drodze (...) skrzyżowanie z ulicą (...) kierując samochodem marki F. (...) o numerach rejestracyjnych (...) naruszyła zasadę szczególnej ostrożności wynikającej ze znaku drogowego ostrzegawczego A-6B „skrzyżowanie z drogą podporządkowaną”, w wyniku czego uderzyła w bok przyczepy o numerach rejestracyjnych (...), która była podpięta do samochodu marki M. o numerach rejestracyjnych (...) powodując zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, to jest o wykroczenie z art. 86 § 1 kw.
Wyrok powyższy zaskarżył Ł. B., a z treści jego osobistej apelacji wynika zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, przejawiający się w umorzeniu postępowania, podczas gdy sprawa winna być rozpoznana przez Sąd I instancji o wykroczenia z art. 86 § 1 kw. Tym samym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu celem kontynuowania postępowania „wykroczeniowego”. Sąd Okręgowy zważył: Apelacja zasługuje na częściowe uwzględnienie. I tak, w sprawie omawianej istnieją opinie lekarskie dotyczące obrażenia jakich doznała w wyniku zdarzenia J.
S.. Pierwotnie stwierdzono naruszenie czynności narządów ciała na czas poniżej dni 7, a następnie na okres przekraczający dni 7. W tej sytuacji Sąd I instancji doszedł do słusznego wniosku, iż nie jest uprawnionym do prowadzenia postępowania wobec Ł. B. o czyn z art. 86 § 1 kw, bowiem dotychczasowe dowody zdają się wskazywać, iż obwiniony dopuścił się przestępstwa z art. 177 § 1 kk. Oczywistym przy tym jest, iż być może oskarżyciel publiczny po przeprowadzeniu postępowania przygotowawczego dojdzie do wniosku, iż sprawca dopuścił się jednak nie przestępstwa, lecz wykroczenia i odmówi sporządzenia aktu oskarżenia.
Nie można też wykluczyć, że Sąd Rejonowy rozpatrując już sprawę o występek z art. 177 § 1 kk dojdzie do przekonania, iż zaistniało „tylko” wykroczenie z art. 86 § 1 kw i w tej sytuacji skarze Ł. B. za taki właśnie czyn. Być może konieczne będzie także wydanie wyroku uniewinniającego, lecz to jest obecnie zagadnieniem przedwczesnym. Z uwagi na powyższe zdecydowano jak w pkt II wyroku. Racje ma natomiast skarżący, iż nie sposób obecnie rozpatrywać czynu obwinionej w kontekście art. 177 § 1 kk. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika w żaden sposób, by miała ona swym zachowaniem spowodować u kogokolwiek (z wyjątkiem siebie) obrażenia o jakich mowa w art. 177 § 1 lub 2 kk.
Tym samym, powinnością Sądu I instancji jest przeprowadzenie postępowania wobec J. S. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw i wydanie wyroku skazującego lub uniewinniającego obwinioną. Z uwagi na powyższe – zdecydowano jak w pkt. I wyroku. ap