Criminal appeal dismissed; court upheld lower court's refusal to suspend proceedings due to lack of constitutional doubts.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Siedlce dismissed the defense's appeal against its refusal to suspend criminal proceedings. The defense argued that the lower court incorrectly failed to suspend the case because it did not question the constitutionality of gambling laws linked to an EU directive. The appellate court rejected this, ruling that the lower court had no reason to suspend since it found no doubts regarding the validity of the relevant statutes.
Legislator headnote
AI generatedArt. 22 § 1 k.p.k.; Art. 8 § 1 k.p.k.; The court must independently decide on procedural suspensions and is not obligated to suspend proceedings unless it genuinely perceives a defect in legislative procedure requiring a constitutional complaint.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II Kz 226/14 POSTANOWIENIE Dnia 27 sierpnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Siedlcach w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący- Sędzia SO Grażyna Jaszczuk /spr./ Sędziowie: SO Dariusz Półtorak SO Teresa Zawiślak Protokolant: st. sekr. sąd. Agata Polkowska przy udziale prokuratora Anny Olech - Maciąg po rozpoznaniu w sprawie E. P. oskarżonej o przestępstwo skarbowe z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 1 k.k.s. zażalenia obrońcy oskarżonej na postanowienie Sądu Rejonowego w Siedlcach z dnia 16 lipca 2014 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania karnego na podstawie art. 113 § 1 k.k.s. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k. postanawia zaskarżone postanowienie utrzymać w mocy.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt VII K 447/13, Sąd Rejonowy w Siedlcach, na podstawie art. 22 § 1 k.p.k., nie uwzględnił wniosku obrońców oskarżonej o zawieszenie postępowania i zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym w trybie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. Zażalenie na przedstawione wyżej postanowienie wniósł obrońca E. P., zaskarżając je w całości i zarzucając mu obrazę przepisów prawa procesowego, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 22 § 1 k.p.k. poprzez niezasadne nie zawieszenie postępowania i przyjęcie, że odpowiedzialność karna oskarżonej nie zależy od rozstrzygnięcia skierowanych przez sądy powszechne i Naczelny Sąd Administracyjny pytań prawnych dotyczących oceny kwestii konstytucyjności wprowadzenia przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, w sytuacji gdy art. 107 k.k.s. jest przepisem o charakterze blankietowym, a zatem dla ustalenia hipotezy statuowanej nim normy prawnej niezbędne jest odwołanie do przepisów tejże ustawy.
W następstwie tak sformułowanego zarzutu odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zawieszenie postępowania karnego toczącego się przed Sądem Rejonowym w Siedlcach VII Wydział Karny (sygn. akt VII K 447/13).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie nie jest zasadne i jako takie na uwzględnienie nie zasługuje. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w myśl art. 8 § 1 k.p.k. sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne, a zatem również kwestię konieczności zawieszenia postępowania w sprawie. Zaakcentować również należy, że Sąd Odwoławczy w zupełności podziela zapatrywanie wyrażone wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2014 r., IV KK 183/13, LEX nr 1409532, zgodnie z którym sygnalizowane przez żalącego się naruszenie wynikającego z dyrektywy 98/34/WE obowiązku notyfikacji przepisów technicznych ma charakter naruszenia trybu ustawodawczego, którego konstytucyjność może być badana wyłącznie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym.
Podkreślić jednakże trzeba, że zaznaczana przez Sąd Najwyższy konieczność zawieszenia postępowania w sprawie w takiej sytuacji występuje jedynie w razie powzięcia przez sąd w konkretnym postępowaniu przekonania o wystąpieniu wskazanej wyżej wadliwości trybu ustawodawczego i podjęcia, będącej następstwem tego przekonania, decyzji o wystąpieniu ze stosownym wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego bądź decyzji o konieczności oczekiwania na rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego. Z powyższego wynika w sposób niewątpliwy, że w razie braku wątpliwości w zakresie obowiązywania przepisów prawnych powiązanych z dyrektywą 98/34/WE sąd nie jest zobligowany do zawieszenia postępowania w oparciu o przepis art. 22 k.p.k.
Lektura uzasadnia zaskarżonego postanowienia wskazuje, że Sąd Rejonowy nie powziął jakichkolwiek wątpliwości w zakresie mocy wiążącej przepisów ustawy z dnia z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), w efekcie czego słusznie stwierdził, iż brak podstaw dla uwzględnienia wniosków obrońców oskarżonej. Z tych wszystkich względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 113 § 1 k.k.s. w zw. z art. 437 § 1 k.p.k., postanowił jak w części dyspozytywnej.