Court allows fine for drug offense by adding general code provision as legal basis.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court modified the first-instance judgment to include Article 58 § 3 of the Criminal Code as the legal basis for imposing a fine. The prosecutor appealed, arguing that the specific drug statute only authorized deprivation of liberty, not fines, and thus the lower court erred by applying a fine without the general code provision. The court ruled that while the specific law mandates imprisonment, a fine can be imposed if supported by the general code's provision allowing fines for crimes punishable by imprisonment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 63 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii; Art. 58 § 3 kk: Although a specific statute may prescribe only deprivation of liberty, a fine may be imposed as a separate penalty if the general code provides for it.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygnatura akt IV Ka 315/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 czerwca 2014 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Mariusz Górski Protokolant : Marta Synowiec przy udziale Julity Podlewskiej Prokuratora Prokuratury Okręgowej, rozpoznawał sprawę T. Z. oskarżonego z art. 63 ust.1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii, art. 62 ust.1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 13 lutego 2014 roku , sygnatura akt VI K 929/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że do podstawy prawnej skazania oskarżonego za czyn z art. 63 ust.1 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii przyjmuje nadto art. 58 § 3 kk; II. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV Ka 315/14
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem T. Z. uznany został za winnego, że w dniu 13 lipca 2013 roku w D. w woj. (...) wbrew przepisom ustawy uprawiał 13 sztuk konopi innych niż włókniste, tj. za winnego popełnienia czynu z art. 63 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to, na mocy tego przepisu wymierzono oskarżonemu karę 60 stawek dziennych grzywny, po ustaleniu wysokości jednej stawki na 15 złotych. Nadto T. Z. uznany został za winnego, iż w dniu 13 lipca 2013 roku w D. w woj. (...) wbrew przepisom ustawy posiadał środek odurzający w postaci 0,85 grama marihuany, to jest za winnego popełnienia występku z art. 62 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to, na mocy tego przepisu, przy zastosowaniu art. 58 § 3 kk wymierzono sprawcy karę 60 stawek dziennych grzywny, po ustaleniu wysokości jednej stawki na 15 złotych.
Zgodnie z treścią art. 85 kk i art. 86 § 1 i 2 kk wymierzono T. Z. karę łączną 70 stawek dziennych grzywny, po ustawaniu wysokości jednej stawki na 15 złotych. Poza tym wydano rozstrzygnięcie w oparciu o art. 70 ust 1 i 2 wskazanej wyżej ustawy z 29 lipca 2005 roku oraz o art. 63 § 1 kk. Wyrok powyższy zaskarżył prokurator zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, to jest art. 58 § 3 kk poprzez jego niezastosowanie i orzeczenie wobec T. Z. za czyn z art. 63 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii kary grzywny, podczas gdy przepis art. 63 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii przewiduje jedynie wymierzenie na jego podstawie kary pozbawienia.
Tym samym apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez przyjęcie jako podstawy wymierzonej T. Z. kary grzywny za czyn polegający na uprawie wbrew przepisom ustawy konopi innych niż włókniste art. 63 ust 1 cytowanej ustawy przy zastosowaniu art. 58 § 3 kk. Sad Okręgowy zważył: Apelacja jest oczywiście trafna. W sytuacji, gdy czyn zagrożony jest wyłącznie karą pozbawienia wolności (a tylko taka kara wskazana jest w art. 63 ust 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii) – to oczywiście możliwe jest wymierzenie samoistnej kary grzywny, lecz jedynie wówczas, gdy do podstawy wymiaru takiej kary powołany zostanie stosowny przepis z części ogólnej kodeksu karnego.
Takim jest choćby art. 58 § 3 kk. Skoro zatem Sąd I instancji wymierzając oskarżonemu wyłącznie karę grzywny także za czyn z art. 63 ust 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku, nie powołuje do podstawy wymiaru kary także właśnie art. 58 § 3 kk, to uchybienie powyższe zmuszony był usunąć Sąd II instancji i dlatego zdecydowano jak w wyroku. Już tylko na marginesie należy wskazać na oczywisty błąd zawarty we wniosku T. Z. o skazanie bez przeprowadzenia rozprawy (k.73). Tam oskarżony wniósł m.in. o wymierzenie kary łącznej 1050 złotych grzywny, tj. 60 stawek dziennych w wysokości 15 złotych każda.
Oczywistym jest, że owe 1050 złotych przy określeniu jednej stawki na 15 złotych – prowadzi w wyniku prostego rachunku matematycznego do wniosku, iż kara postulowana jako kara łączna, to nie 60, lecz 70 stawek dziennych grzywny.