Appellate court allows appeal by overturning dismissal due to failure to verify dispute initiation under EU Regulation 4/2009.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe appellate court overturned the first-instance dismissal of the alimentary support claim, ruling that the lower court failed to properly assess jurisdiction under EU law. The plaintiff argued that the defendant could choose the court, while the lower court dismissed the case because the defendant lived abroad and a curator was involved. The appellate court held that jurisdiction exists if the defendant initiates the dispute, and the lower court erred by assuming no dispute existed without attempting service or verifying the curator's appointment.
Legislator headnote
AI generatedArt. 5 Rozporządzenia Rady WE nr 4/2009; Art. 386 § 1 k.p.c.; Jurisdiction in maintenance cases is established if the defendant initiates the dispute, and courts must verify this fact rather than presuming no dispute exists due to procedural complexities.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
X CZ 134/14 POSTANOWIENIE Dnia 11 lipca 2013r Sąd Okręgowy w Bydgoszczy X Wydział Cywilny Rodzinny w składzie: Przewodniczący SSO Danuta Konopka (spr.) Sędziowie SO Hanna Nowak SO Edyta Dolińska Kryś po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lipca 2013r sprawy z powództwa M. S. przeciwko D. S. o podwyższenie alimentów po rozpoznaniu zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Bydgoszczy VI Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 18 kwietnia 2014r sygn.. akt VI RC 210/14 w przedmiocie odrzucenia pozwu postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy odrzucił pozew o uchylenie alimentów w oparciu o art. 1099 § 1k.p.c. W uzasadnieniu Sąd I instancji ustalił, iż pozwana mieszka w Irlandii i na podstawie art. 3a Rozporządzenia Rady WE nr 4/2009 z dnia 18 .12. 2008r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych może być pozwana tylko w kraju, w którym ma miejsce zamieszkania niezależnie od posiadanego obywatelstwa. Ponadto z uwagi, iż sprawa prowadzona jest z kuratorem dla pozwanej nieznanej z miejsca pobytu to trudno mówić, iż strona wdała się w spór.Brak zatem przesłanki do ustalenia jurysdykcji na podstawie art. 5 wym. wyżej rozporządzenia, a tym samym jurysdykcji sądu polskiego.
Zażalenie na powyższe orzeczenie wniósł powód podnosząc obrazę przepisów art. 27, 28, 32, 42 k.p.c. poprzez całkowite ich nieuwzględnienie, oraz błędne zastosowanie rozporządzenia Rady Europy 4/2009 z dnia 18 grudnia 2009r w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych , który zdaniem skarżącego, jednoznacznie wskazuje , iż strona wnosząca pozew może dokonać wyboru Sądu , przed którym ma być wytoczone powództwo.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie pozwanego jest zasadne. Sąd I instancji dokonał naruszenia prawa unijnego poprzez niezastosowanie art. 5 Rozporządzenia Rady WE 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U.UE L z dnia 10 stycznia 2009 r.). Ponadto w uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji błędnie wskazał nazwę rozporządzenia Rady WE 4/2009 cytując jednocześnie art. 2 Rozporządzenia Rady WE nr 44/2009 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.
Z art. 5 Rozporządzenia Rady WE 4/2009z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (Dz.U.UE L z dnia 10 stycznia 2009 r.). wynika, iż sąd państwa członkowskiego, uzyskuje jurysdykcję, jeżeli pozwany wda się w spór przed tym sądem. Sąd I instancji z góry założył, iż trudno mówić o wdaniu się w spór w sytuacji gdy sprawa musi być prowadzona z udziałem kuratora dla pozwanej nieznanej z miejsca pobytu i nie doręczył pozwu kuratorowi – tym samym nie sprawdził czy w sprawie istnieją podstawy do przyjęcia jurysdykcji w oparciu o art. 5 Rozporządzenia 4/2009.
W niniejszej sprawie nie podjęto nawet próby doręczenia pozwu na adres pozwanej podany w pozwie ani też wyznaczonemu kuratorowi. Ponadto Sąd I instancji powinien prawidłowo zbadać przesłanki wyznaczenia kuratora do doręczeń bowiem wydane w tym przedmiocie zarządzenie nie zostało poprzedzone złożeniem wniosku przez powoda ani takimi czynnościami jak ustalenie osób bliskich pozwanej i uzyskaniem od nich przynajmniej informacji czy znają jej adres. Z pozwu wynika, iż w kraju zamieszkują dziadkowie pozwanej, z którymi utrzymuje ona kontakt.
Ponadto kuratorem wyznaczono pracownika sekretariatu co z uwagi na zależność służbową od sędziego budzi zastrzeżenia. Odnosząc się do zarzutów obrazy przepisów art. 27, 28, 32, 42 k.p.c. należy zauważyć iż z uwagi na prymat prawa unijnego nad krajowym przepisy te nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie . Z powyższych względów na podstawie art. 386 § 1k.p.c. i 397§2 k.p.c. Sąd Okręgowy uchylił zaskarżone postanowienie.