Court quashes traffic court verdict for driving instructor who allegedly hindered traffic by parking improperly.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Bydgoszcz quashed the first-instance verdict acquitting a driving instructor of hindering traffic charges. The prosecutor argued the instructor's parking maneuver unnecessarily obstructed another vehicle, while the lower court had focused solely on the lack of direct intent to hinder. The appellate court found the first-instance judgment flawed due to incomplete factual assessment and failure to consider expert opinions on traffic safety, necessitating a retrial.
Legislator headnote
AI generatedArt. 90 § 2 k.w.; Art. 46 ust. 1 Prawo o Ruchu Drogowym; Art. 7 k.p.k.; Art. 424 k.p.k.; Art. 49 ust. 2 Prawo o Ruchu Drogowym: A court must conduct a comprehensive evaluation of evidence regarding the subjective element of a hindering traffic offense, considering expert opinions and all relevant circumstances, rather than relying on a single aspect of intent.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt IV Ka 937/25
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 maja 2026 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: sędzia Sądu Okręgowego Mirosław Kędzierski Protokolant: stażysta Szymon Guza przy udziale ---- po rozpoznaniu w dniach 5 marca 2026 i 29 maja 2026 r. sprawy D. C. s. S. (...) R. ur. (...) w L. obwinionego z art. 90 § 2 kw w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym, art. 97 kw w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy Prawo o Ruchu Drogowym na skutek apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 2 lipca 2025 r. sygn. akt XI W 23/25 uchyla zaskarżony wyrok w punkcie 1 i w tym zakresie sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 2 lipca 2025 roku w sprawie XI W 23/25 Sąd Rejonowy w Bydgoszczy uznał D. C., za winnego tego, że w dniu 13.06.2024 r. około godz. 17:40 w L. na ulicy (...) (skrzyżowanie z ulicą (...)) jako pieszy wbrew obowiązkowi nie korzystał z chodnika, idąc po jezdni, tj. wykroczenia z art. 97 k.w. w zw. z art. 11 ust. 1 Ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i za to na podstawie art. 97 k.w. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 300 złotych oraz uniewinnił go od zarzutu, że w dniu 13.06.2024r. o godz. 17:37 w L. na ulicy (...), kierując samochodem marki F. (...) o nr rejestracyjnym (...) jako instruktor nauki jazdy zatrzymał pojazd na jezdni, czym utrudnił przejazd innemu uczestnikowi ruchu drogowego na drodze publicznej, tj. od popełnienia czynu z art. 90 § 2 k.w.
Nadto zwolnił obwinionego od zryczałtowanych wydatków postępowania, wydatkami obciążył Skarb Państwa i wymierzył obwinionemu opłatę w kwocie 30 złotych. Apelację od powyższego wyroku w części uniewinniającej wniósł pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, zaskarżonemu wyrokowi zarzucając : - obrazę przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.k. w zw. z w zw. z art. 8 kpw.i art. 410 k.p.k. w zw. z 82 § 1 kpw poprzez dokonanie przez Sąd I Instancji dowolnej oceny dowodów, w tym dowodu z nagrania na płycie CD, zeznań obwinionego podczas, gdy właściwa ocena dowód, a tym samym prawidłowo ustalony stan faktycznego przedmiotowej sprawy powinna prowadzić do wniosku, że zachowanie D.
C. polegające na tym, iż w dniu 13.06.2024 r. o godz. 17-37 w L. na ulicy (...), kierując samochodem marki F. (...) o numerach (...) jako instruktor nauki jazdy zatrzymał pojazd na jezdni i utrudnił przejazd innemu uczestnikowi ruchu drogowego na drodze publicznej wypełniało znamiona wykroczenia z art. 90 § 2 kw w zw. z art 46 ust 1 Prawo o ruchu drogowym, - błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść, a polegający na błędnym uznaniu, że: zachowanie D. C. polegające na tym, iż w dniu 13.06.2024 r. , godz. 17-3w L. na ulicy (...), kierując samochodem marki F. (...) o numerach (...) jako instruktor nauki jazdy zatrzymał pojazd na jezdni na drodze publicznej, czym utrudnił przejazd innemu uczestnikowi ruchu drogowego nie było celowe, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż obwiniony zatrzymał się na drodze publiczne, aż dwa razu w ciągu ok. 4 minut, zachowanie obwinionego nie było właściwe, próbował jak instruktor jazdy zaparkować wzdłuż jezdni cofając na drodze jednokierunkowej, czym celowo utrudnił przejazd innemu uczestnikowi ruchu drogowego - pokrzywdzonemu.
Mając na uwadze powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje :
Apelacja wniesiona przez pełnomocnika oskarżyciela zasługuje na uwzględnienie albowiem w znacznej części zarzutom i argumentom w niej zawartym nie można odmówić słuszności. Ocena ta jest konsekwencją ujawnienia w wyniku kontroli instancyjnej, błędów Sądu zawartych w części motywacyjnej wyroku, pominięcia niektórych aspektów faktycznych sprawy oraz uzupełnienia postepowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym o opinię biegłego z zakresu ruchu drogowego, które mogły mieć wpływ na poczynione ustalenia i w efekcie treść zaskarżonego wyroku.
W szczególności zaskarżone orzeczenie ostać się nie może, ze względów następujących: - według biegłego sądowego o specjalności ruch drogowy i bezpieczeństwo ruchu drogowego, zachowanie obwinionego instruktora nauki jazdy było nieprawidłowe i to w wielu aspektach sprawy: - w sytuacji drogowej nie powinien dać polecenia parkowania tyłem przy krawężniku, zadania nie można było wykonać bez utrudnienia komukolwiek ruchu; w sytuacji braku możliwości wykonania zadania szkoleniowego, należy niezwłocznie kontynuować jazdę a nie dyskutować na drodze, - wybrał złe miejsce do parkowania (brama wyjazdowa z posesji), co naruszało art. 49 ust. 2 ustawy prawo o ruchu drogowym, - miało miejsce faktyczne utrudnienie ruchu ( pojazd jadący za pojazdem szkoleniowym F. musiał oczekiwać na przejazd łącznie ok. 1 min 20 sek ).
Nadto: - według zgodnych poglądów doktryny strona podmiotowa wykroczenia z art. 90 k.w. obejmuje w zasadzie umyślność ale możliwe jest nawet zachowanie nacechowane nieumyślnością; zgodnie z brzmieniem art. 6 § 1 k.w. wykroczenie umyślne zachodzi wtedy, gdy sprawca ma zamiar popełnienia czynu zabronionego, to jest chce go popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia na to się godzi; - w niniejszej sprawie sąd w swoim uzasadnieniu właściwie ograniczył się do rozważenia wyłącznie jednego aspektu strony podmiotowej wykroczenia utrudniania ruchu a mianowicie braku zamiaru jego popełnienia przez obwinionego ( czyli braku zamiaru bezpośredniego ), zupełnie pomijając pozostałe możliwości ewentualnego zawinienia; o powyższym przekonują sformułowania sądu „… cały przebieg zajścia wskazuje niewątpliwie, iż zamiarem obwinionego nie było tamowanie, czy utrudnianie ruchu …..świadczy o tym fakt, że zaraz po wymianie zdań z pokrzywdzonymi, pojazd obwinionego odjechał….takie działanie wskazuje, że jego celem nie było utrudnienie czy tamowanie ruchu jadącemu za nim pojazdowi….. celem obwinionego było umożliwienie kursantowi wykonania manewru parkowania…”; w konsekwencji Sąd uznał, że zachowanie obwinionego nie wypełniło znamion czynu z art. 90 § 2 k.w.
Sąd Rejonowy zatem winien ponownie przeprowadzić postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie, uwzględniając poglądy i wskazania jakie zostały zawarte w niniejszym orzeczeniu Sądu Okręgowego. Po jego przeprowadzeniu winien ocenić czy zebrane dowody pozwalają na przypisanie obwinionemu zarzucanego mu wykroczenia. Przy tym ocena zebranych dowodów w ewentualnie sporządzonym uzasadnieniu zapadłego wyroku winna pozostawać w zgodzie z wymogami art.7 k.p.k. oraz uwzględniać wymogi przewidziane w art.424 k.p.k. Mając na uwadze powyższą argumentację, orzeczono jak w sentencji wyroku.