Legislator Case Law & Legislation
XII Ga 177/25 AI generated

Court dismisses appeal against subvention recovery ruling, upholding first instance decision on contract termination and statute of limitations.

Case Number XII Ga 177/25
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the appellant's appeal, upholding the first instance judgment that rejected the claim for subvention recovery. The appellant argued that the contract remained valid and the statute of limitations had not expired, while the respondent maintained that the contract terminated upon the grantor's decision to waive repayment. The court ruled that the grantor, as the professional party managing the program, unilaterally terminated the contract and waived the debt, rendering the subsequent claim inadmissible.

Legislator headnote

AI generated

Art. 385 k.p.c.; Art. 98 k.p.c. in conjunction with Art. 108 § 1 k.p.c.: The court dismissed the appeal because the first instance court correctly found that the grantor, as the professional party, unilaterally terminated the contract and waived the debt, thereby precluding the beneficiary's claim for recovery.

Keywords

AI generated
subvention recovery contract termination statute of limitations professional party waiver of debt appellate dismissal public funds discipline

Cited Legislation

AI generated
Art. 385 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w pkt I wyroku (art. 385 kpc).
Art. 98 k.p.c.
O kosztach procesu orzekł sąd w oparciu o zasadę wynikającą z art. 98 kpc .
Art. 108 § 1 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt XII Ga 177/25

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 maja 2025 r. Sąd Okręgowy w Krakowie XII Wydział Gospodarczy – Odwoławczy w następującym składzie: Przewodniczący: SSO Janusz Beim Protokolant: osobiście po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2025 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) spółki akcyjnej w W. przeciwko M. B. ( B. ) o zapłatę na skutek apelacji strony powodowej od wyroku Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie z dnia 19 grudnia 2024 r. sygn. akt IV GC 763/24/S I. oddala apelację II. zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 2.700 zł ( dwa tysiące siedemset złotych ) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego od dnia uprawomocnienia się postanowienia do dnia zapłaty SSO Janusz Beim Sygn. XII Ga 177/25

UZASADNIENIE

WYROKU Z DNIA 27 MAJA 2025 r. Strona powodowa (...) spółka akcyjna w W. wniosła o zasądzenie od pozwanego M. B. kwoty 54.332,88 zł wraz z należnymi odsetkami i kosztami procesu. Uzasadniając swoje żądanie strona powodowa w szczególności wskazała na udzielenia pozwanemu subwencji w ramach programu rządowego (...) .Wskazując na postanowienia zawarte w umowie i regulaminie ubiegania się o udział w programie , strona powodowa podała, że pozwany zobowiązany jest do zwrotu dochodzonej pozwem kwoty , albowiem z uwagi na korekty dokonane w rejestrze Ministerstwa Finansów ( w zakresie wysokości przychodów pozwanego ) strona powodowa ustaliła, że wypłaciła subwencje w zawyżonej wysokości.

Mimo wezwania do zwrotu, pozwany powyższej kwoty nie zwrócił , zatem powództwo stało się konieczne. Pozwany w odpowiedzi na pozew wniósł o oddalenie powództwa i zasądzenie na jego rzecz należnych kosztów procesu. Uzasadniając swoje stanowisko pozwany w szczególności podał, że nie naruszył żadnych postanowień umowy łączącej strony . Natomiast strona powodowa utraciła prawo domagania się zwrotu jakiejkolwiek części subwencji z dniem 18 czerwca 2021 r. tj. z chwilą wygaśnięcia umowy . Nadto pozwany zarzucił przedawnienie roszczenia.

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2024 r. Sąd Rejonowy dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie oddalił powództwo (pkt I wyroku) oraz zasądził od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 5.417 zł tytułem kosztów procesu (pkt II wyroku). Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie sąd pierwszej instancji wskazał na stanowiska stron prezentowane w pozwie i odpowiedzi na pozew. Nadto sąd wskazał na bezsporne okoliczności związane m.in. z udzieleniem subwencji , warunkami, jakie należało spełnić , treścią umowy o udzielenie subwencji, faktem udzielenia subwencji w kwocie 162.000 zł , faktem wydania przez stronę powodową w dniu 18 czerwca 2021 r. decyzji w sprawie zwolnienia pozwanego z obowiązku zwrotu subwencji finansowej ( decyzja opiewała na zwolnienie z obowiązku zwrotu całej przyznanej kwoty subwencji ).

Nadto sąd pierwszej instancji wskazał na własne ustalenia faktyczne , a to w szczególności na treść § 13 ust. 15 umowy, zgodnie z którym umowa wygasała, w szczególności w przypadku całkowitego wykonania jej przez stronę powodową i beneficjenta. Sąd ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy podkreślając w szczególności , że nie ma podstaw do przyjęcia , aby kolejne wersje regulaminu obowiązywały pozwanego. Podkreślił zarazem, że strona powodowa nie sprostała obowiązkom dowodowym i nie przedłożyła odpowiednich informacji z Krajowej Administracji Skarbowej.

Stwierdził zarazem sąd ,że powyższe informacje i tak nie maiły znaczenia dla rozstrzygnięcia. W swoich rozważaniach prawnych sąd pierwszej instancji wskazał na postanowienia zawarte w umowie o udzieleniu subwencji podkreślając ,że zgodnie z nimi, strona powodowa miała ograniczony termin do dokonywania weryfikacji prawdziwości przekazanych przez beneficjenta danych. Za kluczową w tym przypadku uznał sąd datę 18 czerwca 2021 r. kiedy to pozwany został zwolniony z obowiązku zwrotu kwoty subwencji ( w całości ). Natomiast próba weryfikacji powyższych danych podjęta w październiku 2023 r. nie miała już żadnych podstaw.

Na marginesie sąd podkreślił, że strona powodowa nawet nie wykazała na jakiej podstawie wyliczyła wysokość żądanej od pozwanego kwoty . O kosztach procesu orzekł sąd w oparciu o zasadę wynikającą z art. 98 kpc . Strona powodowa w apelacji od wyroku (w całości) zarzuciła; - naruszenie art. 233 § 1 w zw. z art. 232 zd. 1 kpc ( i § 15 ust.1 – 3 regulaminu ubiegania się o udział w programie ) poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiały dowodowego, pominięcia twierdzeń strony powodowej , nieobiektywnym uznaniu twierdzeń pozwanego, nieuwzględnieniu faktu związania pozwanego zmianami w treści regulaminu - naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zw. z § 13 ust. 7, 11, 15 – 16, 18 regulaminu ubiegania się o udział w programie poprzez błędne uznanie ,że strona powodowa utraciła prawo do weryfikacji prawdziwości danych wskazanych przez pozwanego Podnosząc powyższe zarzuty strona powodowa wniosła o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie należnych kosztów procesu za obie instancje.

Ewentualnie strona powodowa wniosła o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy sądowi rejonowemu do ponownego rozpoznania i orzeczenie o kosztach procesu za obie instancje. Nadto , na zasadzenie art. 368 § 1pkt 4 oraz art. 380 i 381 w zw. z art. 248 § 1 kpc wniosła o zobowiązanie Krajowej Administracji Skarbowej do przedłożenia dokumentów wykazujących dane finansowe pozwanego dotyczące sprzedaży w kwietniu 2019 r i w kwietniu 2020 r. W uzasadnieniu swojej apelacji strona powodowa w szczególności przyznała ,że treść umowy o udzielenie subwencji nie budzi żadnych wątpliwości.

Podkreśliła przy tym ,że po wydaniu decyzji z dnia 18 czerwca 2021 r. o zwolnieniu z obowiązku zwrotu subwencji ( w oznaczonej kwocie ) odbyła się dalsza weryfikacja danych podanych prze pozwanego. W ocenie strony powodowej możliwość dalszej weryfikacji danych składanych przez beneficjentów ograniczona była jedynie upływem terminy przedawnienia roszczenia. Przedstawiła zarazem w uzasadnieniu swojej apelacji strona powodowa sposób wyliczenia żądanej od pozwanego kwoty. Pozwany w odpowiedzi na apelację wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz należnych kosztów postępowania apelacyjnego.

Po rozpoznaniu apelacji Sąd Okręgowy zważył co następuje; Apelacja jest nieuzasadniona. Przede wszystkim nietrafny jest zarzut naruszenia zasady wynikającej z art. 233 § 1 kpc (również w powiązaniu z innymi regulacjami kpc). Podkreślenia wymaga, że skuteczne postawienie powyższego zarzutu wymaga wykazania, że sąd pierwszej instancji, oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy tak dalece naruszył zasady logiki formalnej, tak dalece naruszył zasady doświadczenia życiowego ,że powyższe naruszenia doprowadziły do wydania wadliwego rozstrzygnięcia .

Nie jest wystarczającym dla wykazania skuteczności powyższego zarzutu ,jeżeli strona apelująca przedstawi własną , alternatywną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nie jest wystarczającym, jeżeli strona apelująca podejmie polemikę z oceną przedstawioną prze sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wreszcie nie jest wystarczające , jeżeli strona apelująca nada odmienną doniosłość (odmienne znaczenie ) poszczególnym dowodom lub poszczególnym twierdzeniom ( por. np. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 listopada 2002 r. sygn.

V CKN 1357/00 , z dnia 7 lutego 2002 r. sygn. II UKN 43/01, z dnia 20 kwietnia 2005r. sygn. III CK 407/04, uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2014 r. sygn. I ACa 839/14, uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 21 maja 2008 r. sygn. I ACa 953/07 ). W żadnym wypadku nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony apelującej ,że sąd pierwszej instancji w jakimkolwiek stopniu naruszył powyższe zasady. Podkreślenia wymaga ,że to strona powodowa jest podmiotem profesjonalnym , który kształtował teść umowy o udzielenie subwencji jak i treść regulaminów z tym związanych .

To strona powodowa wydała decyzję z dnia 18 czerwca 2021 r. zwalniającą z obowiązku zwrotu jakiekolwiek części udzielonej subwencji . Ta decyzja ,zgodnie z postanowieniami zawartymi w umowie prowadziła zarazem do wygaśnięcia samej umowy. Nie można zaakceptować stanowiska strony powodowej ,że jedynie okres przedawnienia stanowił cezurę czasową do weryfikacji danych przedstawianych przez beneficjentów w celu udziału w programie rządowym. Zatem przedstawiony przez stronę powodową materiał dowodowy został oceniony przez sąd pierwszej instancji wszechstronnie , obiektywnie , zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego , a przede wszystkim zgodnie z regułami prawa.

Sąd pierwszej instancji nie negował ,że kolejne wersje regulaminu ubiegania się o udział w programie, zawierały postanowienia dotyczące możliwości weryfikacji danych. Sąd jedynie prawidłowo stwierdził (prawidłowo ustali ) ,że strona powodowa w żadnym wypadku nie wykazała ,że kolejne wersje regulaminu wiązały pozwanego z niniejszego sporu. Z samego zastrzeżenia możliwości modyfikacji treści regulaminu nie wynika, że te modyfikacje zostały pozwanemu przedstawione w sposób wiążący. Ponownie należy podkreślić , że to strona powodowa miała za zadnia prowadzenie profesjonalnej obsługi programu rządowego .

To strona powodowa wydała decyzję zwalniającą pozwanego z obowiązku jakiegokolwiek zwrotu kwot subwencji. Nie ma powodu , aby po takim swoistym skwitowaniu pozwanego , po upływie kolejnych 2 lat wysuwać wobec pozwanego skuteczne żądanie do zwrotu określonych kwot. Ma racje sąd pierwszej instancji, że w tych okolicznościach nie miały już w istocie znaczenia dla rozstrzygnięcia ewentualne, dalsze weryfikacje i dokumenty z tym związane . Nie było zatem potrzeby aby w tym kierunku kontynuowane było postępowanie dowodowe przed sądem drugiej instancji.

Oczywiści nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Nie wymaga szerszego uzasadnienia ,że sąd pierwszej instancji, wydając rozstrzygnięcie w sporze pomiędzy stroną powodową, a pozwanym samym orzeczeniem takiej dyscypliny naruszyć nie mógł. W tym kontekście należy jedynie zasygnalizować ,że to stronie powodowej umyka z pola widzenia jej rola w obsłudze programu rządowego. Trafnie przy tym pozwany w odpowiedzi na apelacje wskazuje na stanowiska prezentowane w uzasadnieniach orzeczeń sądów powszechnych.

Zbędnym jest powtarzanie tej trafnej argumentacji. Dlatego też apelacja, jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu w całości. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w pkt I wyroku (art. 385 kpc). O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono zgodnie z zasadą wynikającą z art. 98 w zw. z art 108 § 1 kpc (pkt II wyroku). SSO Janusz Beim