Legislator Case Law & Legislation
IX C 1995/13 AI generated

Civil court dismisses claim against telecom debtor due to plaintiff's failure to prove standing and debt existence.

Case Number IX C 1995/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The civil court dismissed the plaintiff's claim for payment against the defendant, who did not appear at the hearing. The plaintiff sought to enforce a debt transferred via assignment agreement but failed to prove their active standing or the underlying obligation. The court ruled that the assignment contract was conditional on payment and lacked specificity, while the plaintiff also failed to meet their burden of proof regarding the debt's existence.

Legislator headnote

AI generated

Art. 232 k.p.c.; Art. 6 k.c.: A plaintiff must prove active standing and the substantive basis of the claim; failure to demonstrate the validity of an assignment contract or the existence of the underlying debt results in the dismissal of the action.

Keywords

AI generated
active standing assignment of claims burden of proof conditional assignment dismissal of action telecommunications debt court duty

Cited Legislation

AI generated
Art. 6 k.c.
Niewątpliwie natomiast to na powodzie spoczywa w tym zakresie ciężar dowodowy wyrażony w treści art. 6 k.c. i jej formalno – procesowym odpowiedniku zawartym w art.
Art. 232 k.p.c.
i jej formalno – procesowym odpowiedniku zawartym w art. 232 k.p.c.
Art. 339 § 2 k.p.c.
Należy bowiem podkreślić, iż niezależnie od wynikającego z art. 339 § 2 k.p.c. domniemania prawdziwości twierdzeń powoda o rzeczywistym stanie rzeczy, sąd ma każdorazowo obowiązek krytycznego ustosunkowania się do twierdzeń powoda z punktu widzenia ich ewentualnej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy.
art. 6 k.c
Niewątpliwie natomiast to na powodzie spoczywa w tym zakresie ciężar dowodowy wyrażony w treści art. 6 k.c.
art. 232 k.p.c
i jej formalno – procesowym odpowiedniku zawartym w art. 232 k.p.c.
art. 339 § 2 k.p.c
Należy bowiem podkreślić, iż niezależnie od wynikającego z art. 339 § 2 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
wyrok S.N. z 20.10.1998r. I CKU 85/98
wyrok S.N. z 20.10.1998r. I CKU 85/98; Wyrok S.N.
Wyrok S.N. z dnia 15.03.1996r. ICRN 26/96
I CKU 85/98; Wyrok S.N. z dnia 15.03.1996r. ICRN 26/96).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt IX C upr 1995/13 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ W., dnia 06-03-2014 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IX Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący:SSR Beata Wójtowicz-Woźniczka Protokolant:Anna Torończak po rozpoznaniu w dniu 06-03-2014 r. w we W. sprawy z powództwa (...) Finanse S.A. z siedzibą we W. przeciwko J. W. - o zapłatę oddala powództwo. Sygnatura akt IX Cupr 1995/13

UZASADNIENIE

Strona powodowa (...) Finanse SA we W. wniosła o zasądzenie od pozwanego J. W. kwoty 1.097,79 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wniesienia pozwu tj. od dnia 24.10.2013r. do dnia zapłaty. Ponadto wniosła o zasądzenie od pozwanego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. Uzasadniając żądanie wskazała, iż na podstawie umowy cesji wierzytelności nabyła od firmy (...) SA w G. prawa do wierzytelności z tytułu świadczenia usług związanych z zawartą umową o świadczenie usług telekomunikacyjnych . Wysokość zobowiązania pozwanej to kwota dochodzona pozwem.

Postanowieniem z dnia 26.11.2013r. Sąd Rejonowy Lublin Zachód w Lublinie w VI Wydziale Cywilnym stwierdził brak podstaw do wydania nakazu zapłaty oraz przekazał rozpoznanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu. Pozwany nie zajął stanowiska w sprawie , nie stawił się też na posiedzenie Sądu wyznaczone celem przeprowadzenia rozprawy. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 30.09.2013r. strona powodowa zawarła z (...) SA w G. umowę sprzedaży wierzytelności. W § 1 pkt 2 umowy strony postanowiły, iż przekazanie wierzytelności odbędzie się po dokonaniu przelewu na rachunek bankowy zbywcy kwoty określonej w § 3 ust. 1 umowy ale nie później niż w terminie 3 dni roboczych liczonych od dnia dokonanego przez nabywcę tego przelewu. (dowód umowa przelewu wierzytelności k.

13)

Sąd zważył co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. W niniejszej sprawie strona powodowa (...) Finanse SA we W. wniosła o zasądzenie od pozwanego J. W. kwoty 1097,79 zł wraz z odsetkami ustawowymi tytułem zobowiązań wynikających z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, zawartej przez pozwanego z (...) SA w G.. . W pierwszej kolejności podnieść należy iż zasadnicze wątpliwości Sądu budziła legitymacja czynna strony powodowej, która to okoliczność badana jest przez orzekający w sprawie Sąd z urzędu. W świetle powyższego dla oceny zasadności żądania koniecznym było zatem ustalenie czy w istocie strona powodowa jest uprawniona do wytoczenia powództwa przeciwko pozwanemu tj. czy w istocie legitymacją procesową dysponuje, w dalszej natomiast kolejności ocena merytoryczna zgłoszonego żądania pod względem stricte materialno - prawnym.

Strona powodowa wywodziła swoje roszczenie przeciwko pozwanemu na podstawie umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 30.09.2013r. Na podstawie dołączonej do pozwu umowy nie sposób przyjąć, by strona powodowa w sposób należyty wykazała swą legitymację czynną. W pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę na wybiórczo przedstawiony dokument , który zawiera luki w jego treści, a zatem niemożliwym jest zweryfikowanie dokumentu w całości, tak by móc wysnuć określone skutki prawne. Istotnym jest wreszcie iż umowa ma charakter warunkowy , bowiem przejście wierzytelności na nabywcę uwarunkowane jest koniecznością zapłaty.

Strona powodowa nie przedłożyła dokumentu który tę okoliczność by potwierdzał, a zatem nie wykazała swych uprawnień do dochodzonej pozwem wierzytelności. Nadto umowa nie precyzuje jakie wierzytelności przejdą na nabywcę, tym samym strona powodowa nie wykazała by w istocie mocą umowy z dnia 30.09.2013r. miała nabyć wierzytelność względem pozwanego. W świetle powyższego, nie sposób zatem uznać, że strona powodowa skutecznie nabyła rzeczoną wierzytelność a tym samym by wykazała swą legitymację procesową. Legitymacja procesowa bowiem to uprawnienie wypływające z prawa materialnego (konkretnego stosunku prawnego) do występowania z konkretnym roszczeniem przeciwko innemu konkretnemu podmiotowi.

Podkreślić także należy, iż Sąd zobowiązany jest oceniać istnienie legitymacji procesowej z urzędu orzekając co do istoty sprawy. Nieistnienie natomiast legitymacji procesowej prowadzi do oddalenia powództwa, co też orzeczono w niniejszej sprawie. Ponadto podnieść należy iż strona powodowa nie wykazała słuszności dochodzonego roszczenia zarówno co do zasady jak i wysokości. Nie zostały bowiem przedstawione żadne dokumentu świadczące o fakcie istnienia zobowiązania pozwanego względem poprzednika prawnego powoda (...) SA .

Niewątpliwie natomiast to na powodzie spoczywa w tym zakresie ciężar dowodowy wyrażony w treści art. 6 k.c. i jej formalno – procesowym odpowiedniku zawartym w art. 232 k.p.c. Wprawdzie strona powodowa złożyła wniosek o przedłużenie terminu do przedłożenia dokumentów które miałyby uzasadniać roszczenie, o tyle sąd nie znalazł ku temu podstaw, albowiem strona powodowa winna w sposób należyty przygotować się do wywiedzenia roszczeń na drogę sądową, a nie grupować materiał dowodowy dopiero na etapie jego trwania. Stąd też brak było podstaw do uwzględnienia rzeczonego wniosku, zwłaszcza że został on zgłoszony pismem z dnia 23.01.2014r. i do daty rozprawy 06.03.2014r. stosowne dokumenty nie zostały przedłożone.

Nadto powyższe było zbędne wobec nie wykazania legitymacji czynnej procesowej w sprawie. Powyższe skutkowało tym, iż Sąd powziął uzasadnione wątpliwości co do prawdziwości twierdzeń strony powodowej zawartych w pozwie, czego konsekwencją było oddalenie powództwa w całości. Należy bowiem podkreślić, iż niezależnie od wynikającego z art. 339 § 2 k.p.c. domniemania prawdziwości twierdzeń powoda o rzeczywistym stanie rzeczy, sąd ma każdorazowo obowiązek krytycznego ustosunkowania się do twierdzeń powoda z punktu widzenia ich ewentualnej zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy.

W przypadku wątpliwości w tym przedmiocie , sąd ma obowiązek przeprowadzić postępowanie dowodowe z urzędu ( por. wyrok S.N. z 20.10.1998r. I CKU 85/98; Wyrok S.N. z dnia 15.03.1996r. ICRN 26/96). Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, Sąd oddalił powództwo, co orzeczono w sentencji.