Bank dismissed claim due to lack of evidence proving loan contract and electronic signature validity.

Sygn. akt: I C 359/25 upr WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 lutego 2026 roku Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Anna Wołujewicz Protokolant: p.o. protokolanta sądowego Alicja Sas po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 roku w Człuchowie na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w E. przeciwko G. G. (2) o zapłatę oddala powództwo Sygn. Akt I C 359/25

UZASADNIENIE

Powód (...) S.A. z siedzibą w E., reprezentowany przez adwokata, wniósł przeciwko G. G. (2) pozew o zapłatę kwoty 980,68 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu w elektronicznym postępowaniu upominawczym tj. od dnia 1 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwu wskazał, iż w dniu 3 listopada 2021 r. strony zawarły umowę karty kredytowej i limitu kredytowego w rachunku karty nr (...). Na podstawie umowy powód udostępnił pozwanej kwotę kredytu w wysokości 1 000,00 zł.

Pozwana zobowiązała się do terminowej spłaty kredytu, zgodnie z postanowieniami umowy. Wobec opóźnienia w spłacie kredytu, powód zgodnie z art. 75c ust. 1 i 2 prawa bankowego skierował do pozwanej ostateczne wezwanie do zapłaty przed wypowiedzeniem umowy z dnia 4 listopada 2024 r., w którym wezwał pozwaną do zapłaty zaległości w terminie 14 dni roboczych i poinformował o możliwości złożenia w tym terminie wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Z uwagi na niedotrzymanie warunków umowy i nieuregulowanie zaległości, pomimo wezwania do zapłaty, powód pismem z dnia 14 grudnia 2024 r. skierował wobec pozwanej oświadczenie o wypowiedzeniu umowy, z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia.

Powód wskazał, że na kwotę objętą pozwem składa się: niespłacony kapitał w kwocie 894,80 zł, odsetki umowne w kwocie 37,50 zł, odsetki umowne za opóźnienie w kwocie 11,00 zł, opłaty umowne w kwocie 37,38 zł. Pozwana G. G. (1) nie złożyła odpowiedzi na pozew, pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niestawiennictwa, nie stawiła się na rozprawie wyznaczonej na dzień 11 lutego 2026 r., nie złożyła w niniejszej sprawie żadnych wyjaśnień ani nie żądała przeprowadzenia rozprawy pod swoją nieobecność. W dniu 11 lutego 2026 roku Sąd wydał w sprawie wyrok zaoczny oddalający powództwo.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 28 lipca 2025 roku powód (...) S.A. z siedzibą w E. wystawił wyciąg z ksiąg rachunkowych (...) S.A. z dnia 01.04.2024 nr (...). W treści dokumentu zawarto stwierdzenie, że w księgach (...) S.A. pozwana G. G. (1) posiada wymagalne zadłużenie w wysokości 980,68 zł z tytułu umowy karty kredytowej i limitu kredytowego w (...) nr (...) z dnia 03.11.2021. W wyciągu tym wskazano, że na kwotę wymagalnego zadłużenia składają się: niespłacony kapitał w kwocie 894,80 zł, odsetki umowne w kwocie 37,50 zł, odsetki umowne za opóźnienie w kwocie 11,00 zł oraz opłaty umowne w kwocie 37,38 zł. dowód: wyciąg z ksiąg banku k. 7

Sąd zważył co następuje:

Powództwo w niniejszej sprawie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zaznaczyć należy, że jeżeli pozwany nie stawi się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd na mocy art. 339 § 1 k.p.c. wyda wyrok zaoczny, przyjmując za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W judykaturze utrwalony został pogląd, który nie jest kwestionowany również w nauce, iż przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych i nie zwalnia Sądu orzekającego od obowiązku rozważenia, czy oświadczenia te uzasadniają należycie w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów.

Przepis art. 339 § 2 k.p.c. ustanawia domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczących okoliczności faktycznych w wypadku bezczynności pozwanego, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Domniemanie to dotyczy wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Domniemanie to zastępuje jedynie postępowanie dowodowe. Ten wyjątkowy przepis nie może być wykładany rozszerzająco. Zatem sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa materialnego, twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu, w zakresie tym bowiem nie obowiązuje domniemanie z art. 339 § 2 k.p.c. Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach.

Negatywny wynik takich rozważań powoduje wydanie wyroku zaocznego, oddalającego powództwo (porównaj: wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 07.06.1972 r. III CRN 30/72, 31.03.1999 r., I CKU 176/97, 06.06.1997 r., I CKU 87/97, 15.03.1996 r., I CRN 26/96, 15.09.1967 r., III CRN 175/67, 18.02.1972 r., III CRN 539/71, Legalis). Sąd nie może również przyjąć za prawdziwe twierdzeń powoda, jeżeli budzą one wątpliwości. W sformułowaniu art. 339 § 2 k.p.c. mowa jest o przyjęciu za prawdziwe twierdzeń powoda, jeżeli „nie budzą one uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z prawdziwym stanem rzeczy”.

Uzasadnione wątpliwości mogą powstać w wypadku, kiedy twierdzenia powoda zawarte w pozwie odnośnie stanu faktycznego sprawy, są ze sobą sprzeczne, nie zawierają pełnego stanu faktycznego pozwalającego na rozstrzygnięcie sprawy, wskazują na brak legitymacji procesowej powoda lub pozwanego itp. (porównaj: komentarz do art. 339 k.p.c. pod redakcją Zieliński – system Legalis). Ocena zgodności z prawdą twierdzeń powoda następuje na podstawie materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. Nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem strony powodowej jest dołączenie do pozwu dowodów, które umożliwią Sądowi weryfikację twierdzeń pozwu pod kątem spełnienia przesłanek z art. 339 k.p.c. Z treści art. 3 k.p.c. wynika obowiązek stron i ich pełnomocników do przedstawiania dowodów istotnych w sprawie.

Podkreślenia wymaga fakt, iż to strona powodowa powinna udowodnić, że określona wierzytelność jej przysługuje, tym bardziej, że jako wierzyciel dochodzący zaspokojenia wierzytelności, powinien wykazać podstawę (źródło) zobowiązania pozwanego, jak i jego wysokość. Zgodnie bowiem z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów. Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Zgodnie bowiem z przyjętą linią orzecznictwa obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24.10.1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29).

Zdaniem Sądu brak było podstaw do ustalenia stanu faktycznego jedynie w oparciu o twierdzenia, które zostały zawarte w uzasadnieniu pozwu. Przedmiotem powództwa było roszczenie wynikające z umowy o kartę kredytową, która została zawarta przez pozwanego występującego jako konsument. Podkreślić należy, że zgodnie z prawem unijnym TSUE (por. wyr. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 września 2018 r. (C-176/17), Sąd ma obowiązek zbadać czy w umowach z konsumentami nie występują niedozwolone klauzule umowne lub inne postanowienia naruszające prawa konsumentów.

Ponadto powód przedstawiając stan faktyczny sprawy, powołał się na umowę o wydanie karty kredytowej wskazując datę zawarcia umowy i numer tej umowy. Powołano się również na okoliczność, że w związku z brakiem spłaty, przedmiotowa umowa została wypowiedziana. Wyjaśniono również, że na dochodzoną pozwem kwotę składa się należność z tytułu niespłaconego kapitału 894,80 zł, odsetek umownych 37,50 zł, odsetek umownych za opóźnienie w kwocie 11,00 zł, opłat umownych 37,38 zł. Brak było informacji, czy kwota niespłaconego kapitału stanowi kwotę udzielonego kredytu, czy obejmuje również inne obciążenia z tytułu zawartej umowy.

Biorąc pod uwagę, że pozwana występowała w niniejszej sprawie jako konsument oraz określony w sposób wybiórczy i lakoniczny stan faktyczny wywołał wątpliwości co do stanu fatycznego sprawy, w związku z czym powyższe wymuszało przeprowadzenie postępowania dowodowego. Wskazać należy, że umowa o wydanie karty kredytowej, na którą powołała się strona powodowa jest rodzajem umowy bankowej, która łączy w sobie elementy umowy kredytowej oraz umowy o świadczenie usług płatniczych. Podstawą prawną dla jej zawarcia i funkcjonowania są przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.

– Prawo bankowe m.in art. 69, który określa ogólne warunki umowy kredytu. Karta kredytowa jest formą kredytu odnawialnego (linii kredytowej). Z uwagi na fakt, że pozwana występuje w niniejszej sprawie jako konsument zastosowanie ma również ustawa z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim. Niewątpliwe to na powodzie ciążył obowiązek wykazania, że strony zawarły umowę opisaną w pozwie. Powód w celu wykazania zasadności i wysokości dochodzonego roszczenia przedłożył niepoświadczoną kserokopię umowy nr (...) datowaną na dzień 30.10.2021 r. sporządzoną na nazwisko klienta „G.

D., zam. (...), (...)-(...)”. Z treści tej umowy wynika, że umowa jest zawarta pod warunkiem zawieszającym wydania pozytywnej decyzji kredytowej poprzedzonej pełną weryfikacją i potwierdzeniem zgodności wszystkich danych zgłoszonych przy składaniu wniosku. Zgodnie z umową bank miał obowiązek poinformowania posiadacza o ostatecznej decyzji nie później niż 7 dni od dnia zawarcia umowy (par 1 pkt 2 umowy). Zgodnie z treści art. 89 k.c. z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, powstanie lub ustanie skutków czynności prawnej można uzależnić od zdarzenia przyszłego i niepewnego (warunek).

Umowa na której powód oparł swoje roszczenie została zawarta pod warunkiem zawieszającym, w związku z czym jej skutki prawne (głównie obowiązki stron) były uzależnione od wystąpienia przyszłego i niepewnego zdarzenia tj wydania pozytywnej decyzji kredytowej. Do momentu ziszczenia się ww. warunku umowa jest ważna, ale nie wywołuje skutków obligacyjnych, a jeśli warunek nigdy się nie spełni – umowa nie wywołuje skutków. Biorąc pod uwagę, że powód nie wskazał, czy taka decyzja została wydana, w związku z czym pozbawił Sąd możliwości oceny czy warunek ten został spełniony.

W umowie wskazano również, że zawarcie umowy i przyznanie limitu kredytowego nastąpiło na podstawie art. 7 ustawy Prawo bankowe tj. poprzez zaakceptowanie dokumentu w drodze złożenia przez posiadacza oświadczenia woli w postaci elektronicznej. Nie budzi wątpliwości, że obok tradycyjnie stosowanej w bankach formy pisemnej dopuszczalne jest również składanie oświadczeń woli, związanych z dokonywaniem czynności bankowych, w postaci elektronicznej. Zgodnie z treścią art. 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe oświadczenia woli związane z dokonywaniem czynności bankowych mogą być składane w postaci elektronicznej.

Dokumenty związane z czynnościami bankowymi mogą być sporządzane na informatycznych nośnikach danych, jeżeli dokumenty te będą w sposób należyty utworzone, utrwalone, przekazane, przechowywane i zabezpieczone. Usługi związane z zabezpieczeniem tych dokumentów mogą być wykonywane przez banki, spółki tworzone przez banki z innymi podmiotami, a także przedsiębiorstwa pomocniczych usług bankowych. Jeżeli ustawa zastrzega dla czynności prawnej formę pisemną, uznaje się, że czynność dokonana w formie, o której mowa w ust. 1, spełnia wymagania formy pisemnej także wtedy, gdy forma została zastrzeżona pod rygorem nieważności.

W treści ww. art. 7 ust. 1 ustawy – Prawo bankowe nie zamieszczono żadnych dodatkowych zastrzeżeń, a więc oświadczenia woli mogą być składane w dowolnej postaci elektronicznej, a nie tylko w postaci oświadczeń woli opatrzonych bezpiecznym podpisem elektronicznym, weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Treść ww. art. 7 ust. 1 jest spójna z postanowieniami art. 60 k.c. Ustawodawca zezwala na składanie oświadczeń woli w postaci elektronicznej bez względu na rodzaj podpisu elektronicznego, którym posługuje się użytkownik sieci.

W piśmiennictwie podkreśla się, że funkcją art. 7 prawa bankowego jest ułatwienie obrotu elektronicznego. W związku z powyższym, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że kredytobiorca może złożyć podpis w postaci elektronicznej. Podkreślić jednak należy, że zarówno z pozwu jak i dowodów do niego dołączonych nie wynika, czy i kiedy powyższy taki podpis został złożony. Brak jest również jakiejkolwiek informacji czy i kiedy środki finansowe zostały wypłacone pozwanej. Ponadto w umowie wskazano jako kredytobiorcę „G.

D., zam. (...), (...)-(...)”, natomiast w pozwie stronę pozwaną określono jako „G. G. (1) zam. (...), (...)-(...) J.”. Powód nie wyjaśnił również dlaczego dokonano tej zmiany. W ocenie powoda – dowodem istnienia oraz obowiązku spełnienia świadczenia ciążącego na stronie pozwanej jest także wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu. Podkreślić jednak należy, że dowód „wyciąg z ksiąg rachunkowych” zawiera jedynie oświadczenie powoda stwierdzające na podstawie jego ksiąg rachunkowych, że posiada wierzytelność wobec pozwanej, która na dzień wystawienia wyciągu stanowiła kwotę w nim wymienioną.

Jednakże zgodnie już z przyjętą i ugruntowaną linią orzecznictwa wyciąg z ksiąg rachunkowych nie jest dowodem istnienia zobowiązania pozwanego, a co najwyżej zaewidencjonowania wierzytelności przez powoda w swoich księgach rachunkowych. Dane ujmowane w księgach rachunkowych oraz wyciągu z tych ksiąg mogą stanowić dowód jedynie tego, że określonej kwoty wierzytelność jest wpisana w księgach rachunkowych względem określonego dłużnika na podstawie opisanego w tych księgach zdarzenia, (por. wyrok SN z dnia 13.06.2013 r., V CSK 329/12, LEX 1375500).

W związku z powyższym w ocenie Sądu, ww. dowód, który jest dokumentem prywatnym, stanowi co jedynie oświadczenie powoda o zaewidencjonowaniu wierzytelności, w oznaczonej wysokości. W konsekwencji Sąd nie miał możliwości zweryfikowania zasadności roszczenia dochodzone pozwem. Podkreślić należy, że powód jest podmiotem, który zawodowo zajmuje się działalnością gospodarczą i jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. W związku z powyższym, powinien wykazać że przedmiotowa umowa została zawarta między stronami.

Powód jako strona stosunku podstawowego, winien przestawić dowody dotyczące karty kredytowej, co do której dochodzi roszczenia opisanego w pozwie. Wobec powyższego, skoro powód nie wykazał w sposób, który nie budził wątpliwości, zarówno zasadności, jak i wysokości dochodzonego roszczenia określonego w pozwie, to zasadnym było, na podstawie art. 6 k.c. oddalenie powództwa.