Legislator Case Law & Legislation
VII Ka 226/14 AI generated

Court suspended prison sentence for minor under 20 due to special circumstances despite public disorder offense.

Case Number VII Ka 226/14
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court suspended the defendant's prison sentence for four years and placed him under court supervision, while upholding the conviction for public disorder and property damage. The defendant, a minor at the time of the offense, was found guilty of beating a victim and damaging a car, but the court deemed a full prison term excessively harsh given his age and lack of prior record. Consequently, the court applied special circumstances to mitigate the penalty, balancing the need for punishment with the principle of proportionality for young offenders.

Legislator headnote

AI generated

Art. 69 § 1, 4 k.k.; Art. 70 § 2 k.k.; Art. 73 § 2 k.k.: For a minor offender who has not been previously punished, the court may consider special circumstances to suspend the execution of a prison sentence if a full term would be excessively harsh.

Keywords

AI generated
suspended sentence minor offender public disorder proportionality principle court supervision no prior record appellate review

Cited Legislation

AI generated
Art. 69 § 1, 4 k.k.
akt XII K 477/13 I zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że na podstawie art. 69 § 1 i 4 k.k., art.
Art. 70 § 2 k.k.
69 § 1 i 4 k.k., art. 70 §.
Art. 73 § 2 k.k.
i art. 73 § 2 k.k. wykonanie orzeczonej wobec J.
Art. 437 § 2 k.p.k.
Art. 624 § k.p.k.
o opłatach w sprawach karnych oraz art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych.
Art. 635 k.p.k.
z art. 635 kpk zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.
art. 73 § 2 k.k
art. 4 k.p.k
Dokonana przez ten Sąd analiza materiału dowodowego jest wnikliwa i jasna, odpowiada dyrektywom określonym w art. 4 k.p.k., a wysunięte wnioski są logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art.
art. 7 k.p.k
4 k.p.k., a wysunięte wnioski są logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 k.p.k.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VII Ka 226/14

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 maja 2014 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Zbigniew Paturalski Sędziowie SSO Andrzej Żurawski SSO Piotr Mądry (spr.) Protokolant sekr. sąd. Jolanta Jankowska, przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej Małgorzaty Stypułkowskiej po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2014r. sprawy J. C. oskarżonego o przestępstwo z art. 158§1kk w zw. z art. 57a§1kk, art. 288§1kk w zw. z art. 57a§1kk i art. 217§1kk w zw. z art. 57a§1kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie XII Zamiejscowego Wydziału Karnego z/s w Nidzicy z dnia 21 stycznia 2014 r. sygn. akt XII K 477/13 I zaskarżony wyrok zmienia w ten sposób, że na podstawie art. 69 § 1 i 4 k.k., art. 70 §. 2 k.k. i art. 73 § 2 k.k. wykonanie orzeczonej wobec J.

C. kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza tytułem próby na okres 4 (czterech lat) oddając go w tym okresie czasu pod dozór kuratora sądowego, II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, III zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych postępowania odwoławczego, Sygn. akt VII Ka 226/14

UZASADNIENIE

J. C. został oskarżony o to, że:

1. w dniu 29 lipca 2013 roku około godziny 20.40 w miejscowości R. gm. N. woj. (...) rzucając szklaną butelką z piwem w okolice lewego oczodołu pokrzywdzonego, a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z P. C. wziął udział w pobiciu Z. O. w ten sposób, że uderzał go pięściami po głowie, kopał w okolice lewego boku czym naraził pokrzywdzonego na wystąpienie skutku określonego w art. 157 § 1 kk, przy czym czynu tego dopuścił się publicznie z oczywiście błahego powodu okazując w ten sposób rażące lekceważenie porządku prawnego, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 158 § 1 kk w zw. z art. 57a § 1 kk, 2. w dniu 29 lipca 2013 roku w miejscowości R. gm.

N. woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z P. C. w obecności innych osób, kopiąc w lewe przednie drzwi i uderzając pięścią w przednią maskę dokonali zniszczenia mienia w samochodzie marki S. (...) o nr rej. (...) powodując straty w wysokości 700 zł, na szkodę Z. O., przy czym czynu tego dopuścili się publicznie z oczywiście błahego powodu okazując w ten sposób rażące lekceważenie porządku prawnego, tj. o popełnienie przestępstwa z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 57a § 1 kk. Sąd Rejonowy w Olsztynie XII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w Nidzicy wyrokiem z dnia 21 stycznia 2014 roku, o sygn. akt XII K 477/13 uznał oskarżonego J.

C. za winnego tego, że:

1. w dniu 29 lipca 2013 roku około godziny 20.40 w miejscowości R. gm. N. woj. (...), po uderzeniu przez J. C. szklaną butelką z piwem w okolice lewego oczodołu Z. O., a następnie działając wspólnie i w porozumieniu z P. C. wziął udział w pobiciu pokrzywdzonego w ten sposób, że uderzali go pięściami po głowie, kopali w okolice lewego boku narażając wymienionego na wystąpienie skutku określonego w art. 157 § 1 kk, , tj. o popełnienie przestępstwa z art. 158 § 1 kk i za to na podstawie art. 158 § 1 kk skazał go i wymierzył mu karę 9 (dziewięciu) miesięcy pozbawienia wolności, 2. w dniu 29 lipca 2013 roku w miejscowości R. gm.

N. woj. (...), działając wspólnie i w porozumieniu z P. C. w obecności innych osób, dokonali uszkodzenia samochodu marki S. (...) o nr rej. (...) w ten sposób, że kopali w lewe przednie drzwi pojazdu i uderzali pięścią w przednią maskę powodując straty w wysokości 700 złotych na szkodę Z. O., przy czym czynu tego dopuścili się publicznie z oczywiście błahego powodu okazując w ten sposób rażące lekceważenie porządku prawnego, tj. popełnienia przestępstwa z art. 288 § 1 kk w zw. z art. 57a § 1 kk i za to z mocy tych przepisów skazał go i wymierzył karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawiania wolności, 3. w dniu 29 lipca 2013 roku w miejscowości R. gm.

N. woj. (...) szarpiąc za ubranie oraz uderzając pięścią w klatkę piersiową i lewą część twarzy małoletniego K. O. naruszył jego nietykalność cielesną, przy czym czynu tego dopuścił się publicznie z oczywiście błahego powodu okazując w ten sposób rażące lekceważenie porządku prawnego, tj. popełnienia przestępstwa z art. 217 § 1 kk w zw. z art. 57a § 1 kk i za to z mocy tych przepisów skazał go i wymierzył karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności, 4. na mocy art. 85 kk i art. 86 § 1 kk wymierzył oskarżonemu karę łączną 1 (jednego) roku i 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności , 5. na podstawie art. 46 § 1 kk orzekł solidarnie wobec oskarżonego środek karny, obowiązek naprawienia szkody w kwocie 700 złotych na rzecz pokrzywdzonego Z.

O., 6. na zasadzie art. 57a § 2 kk orzekł wobec oskarżonego zawiązkiem w kwocie 500 złotych na rzecz małoletniego pokrzywdzonego K. O. płatną do rąk przedstawiciela ustawowego Z. O., 7. na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz art. 624 § 1 kpk zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych. Apelację od wyroku Sądu Rejonowego wywiódł obrońca oskarżonego zaskarżając wyrok w całości na korzyść oskarżonego, zarzucając mu:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na przyjęciu, iż oskarżony J. C. wspólnie i w porozumieniu z P. C. wziął udział w pobiciu Z. O. oraz wspólnie i w porozumieniu dokonali zniszczenia mienia w postaci samochodu S. (...), podczas, gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego nie można wyprowadzić takich wniosków, co miało wpływ na treść wyroku, 2. naruszenia przepisów postępowania, a mianowicie art. 391 kpk przez ograniczenie przewodu sądowego z przesłuchania świadka M. O. jedynie do odczytania na rozprawie zeznań złożonych przez świadka w postępowaniu przygotowawczym podczas, gdy posiadał on wiedzę o zderzaniu z 29 lipca 2013 roku i mógł przyczynić się do wyjaśnienia istotnych wątpliwości co do jego przebiegu, co miało wpływ na treść wyroku, 3. naruszenie przepisów postępowania mianowicie art. 4 kpk przez niezbadanie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego a konkretnie niedopuszczeniu dowodu z przesłuchania M.

G., która miała według oskarżonego P. C. informacje o zderzaniu oraz matki oskarżonego J. C., która także była na miejscu zderzania, co miało wpływ na treść wyroku. W oparciu o powyższe zarzuty obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie powyższego wyroku do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu. Nadto obrońca wniósł o dopuszczenie dowodu z historii choroby J. C. z (...) Zakładu (...) i (...) oraz zaświadczenia lekarskiego z Poradni (...) Zespołu (...) w N. na okoliczność obrażeń doznanych przez oskarżonego w wyniku zdarzenia z dnia 29 lipca 2013 roku, które załączył do akta sprawy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja obrońcy oskarżonego w zakresie podniesionych w niej zarzutów nie jest zasadna i na uwzględnienie nie zasługuje. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów podniesionych przez autora apelacji, a dotyczących niewłaściwej oceny materiału dowodowego dokonanej przez sąd I instancji, stwierdzić należy, że nie sposób dopatrzeć się uchybień wskazanych przez skarżącego. Na wstępie należy podnieść, że Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w aspekcie okoliczności stanu faktycznego. Dokonana przez ten Sąd analiza materiału dowodowego jest wnikliwa i jasna, odpowiada dyrektywom określonym w art. 4 k.p.k., a wysunięte wnioski są logiczne, zgodne z przesłankami wynikającymi z art. 7 k.p.k. i przekonywująco uzasadnione.

Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd Rejonowy odniósł się do wszystkich dowodów w tym również do korzystnych dla oskarżonego, choć tych było stosunkowo niewiele. Natomiast analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd ten wykorzystał w toku rozprawy głównej wszystkie możliwości dowodowej weryfikacji zarówno tezy aktu oskarżenia, jak i obrony, oczywiście w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia winy, kwalifikacji prawnej przypisanego czynu i wymiaru kary.

Wskazać także należy, iż jak wynika z protokołu rozprawy głównej bardzo wnikliwie prowadził dowody i dociekał prawdy, w sposób nie budzący zastrzeżeń przeprowadził też inne dowody, w tym z wyjaśnień oskarżonego i z zeznań świadków. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez autora apelacji, a dotyczących rozbieżności w treści zeznań świadków składanych w toku postępowania przygotowawczego i podczas rozprawy, Sąd I instancji słusznie zauważył, że zdarzenie miało charakter dynamiczny, co miało wpływ na zapamiętywanie przez wszystkim uczestników, jak i świadków kolejno występujących po sobie wydarzeń.

Podkreślenia wymaga, że osoby te przemieszczały się i obserwowały różne momenty całego zajścia zapoczątkowanego na boisku, a zakończonego przez blokiem, w którym mieszkali pokrzywdzeni, o czym między innymi zeznają koledzy oskarżonego S. K. i M. O.. Wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że ścierają się dwie odmienne wersje zdarzenia, jedna prezentowana przez oskarżonego i członków jego rodziny, a druga przez pokrzywdzonych i pozostałych świadków zdarzenia. Sąd I instancji słusznie jednak dał wiarę wersji przedstawionej przez pokrzywdzonych oraz świadków M.

B., Z. B., A. O. i R. O. z uwagi na fakt, że zeznania te są wzajemnie zbieżne odnośnie zachowanie oskarżonych tamtego dnia. M. B. i Z. B. są osobami obcymi wobec oskarżonego, nadto sam oskarżony stwierdził, że nie pozostaje z nimi w konflikcie, a zatem trudno przyjąć, że złożyli nieobiektywne zeznania. W świetle zeznań świadków małżonków B., którzy w okna swojego mieszkania wiedzieli jak oskarżony J. C. zadaje uderzenie nogą w samochód Z. O., stwierdzić trzeba, że zarzut skarżącego odnośnie nieprawidłowego, nie znajdującego potwierdzenia w materiale dowodowym wnioskowania przez Sąd I instancji należy uznać za niezasadny.

Zwrócić uwagę należy na to, że w toku postępowania merytorycznego Sąd pierwszej instancji miał bezpośredni kontakt z osobowymi źródłem dowodowym, co niewątpliwie ułatwiało mu nabranie właściwego przekonania odnośnie waloru wiarygodności każdego z nich. Skoro ocena ta nie wykracza poza zasady logiki i doświadczenia życiowego uznać należy, iż w pełni ocena ta chroniona jest zasadą określoną w art. 7 k.p.k. Odnosząc się do zarzutu obrońcy oskarżonego odnośnie ograniczenia dowodu z przesłuchania świadka M. O. poprzez odczytanie na rozprawie protokołu z przesłuchania tego świadka z postępowania przygotowawczego, przypomnienia wymaga, że wypełniono przesłankę wynikającą z treści tego przepisu.

Mianowicie, jak wynika z protokołu rozprawy oskarżony wyraził zgodę na odczytanie zeznań nieobecnych świadków. Sąd I instancji odczytując zeznania tegoż świadka nie naruszył przepisów prawa procesowego, bowiem w niniejszej sprawie bezpośrednie przeprowadzenie tego dowodu nie jest niezbędne, gdyż dowód ten spełnia jednocześnie trzy niezbędne warunki:

a) nie ma on zasadniczego znaczenia dla sprawy, b) nie pozostaje w zasadniczej sprzeczności z innymi dowodami, c) jest także wewnętrznie niesprzeczny. Pierwszy z tych warunków można uznać za spełniony, gdy dowód nie ma zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia o przedmiocie procesu lub takiegoż wpływu na ustalenie istnienia lub nieistnienia okoliczności istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Odczytywane zeznania mogą wprawdzie pozostawać w sprzeczności z innymi dowodami, byle nie były to sprzeczności zasadnicze, a więc wyraźne i istotne, a dotyczące przy tym głównego przedmiotu oświadczenia, i stwarzające możliwość wyciągnięcia odmiennego wniosku, co do istnienia lub nieistnienia dowodzonej okoliczności, w takich wypadkach konieczne jest już ich wyjaśnienie w bezpośrednim przesłuchaniu.

W istocie więc chodzić może tylko o zeznania potwierdzające już inne dowody, choćby zachodziły między nimi drobne różnice odnośnie do mało jednak i istotnych szczegółów. Zeznania świadek M. O. nie są zasadniczo sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym, bowiem świadek ten relacjonował przebieg zderzania przez niego zaobserwowany, a podkreślić należy, że nie widział on całego zajścia. W ocenie sądu II instancji nietrafne są także zarzuty skarżącego odnośnie naruszenia przez Sąd I instancji zasady obiektywizmu, poprzez niezbadanie okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego.

Jak zeznał P. C., M. G. była osobą, która przekazała mu informację o tym, że doszło do zdarzania z udziałem jego syna J. C.. Nadto wskazał on, że sam nie widział aby M. G. obserwowała zdarzenie i nie było jej na podwórku. (k. 117v). Podkreślenia wymaga, iż strony na rozprawie przed Sądem Rejonowym nie wnioskowały o przesłuchanie M. G. oraz matki oskarżonego w charakterze świadków. Sąd Okręgowy niemniej jednak zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wykonanie orzeczonej wobec J. C. kary pozbawiania wolności warunkowo zawiesił tytułem próby na okres 4 lat i oddał go w tym okresie pod dozór kuratora.

W ocenie Sądu wymierzanie bezwzględnej kary pozbawienia wolności byłoby karą nadmiernie surową. Niewątpliwie występek zarzucany oskarżonemu ma charakter chuligański, bowiem sposób działania sprawcy – publicznie i błahego powodu (boisko do gry w piłkę nożną, godziny wieczorne) wskazują na rażące lekceważenie porządku prawnego przez oskarżonego. J. C. jest jednak sprawcą młodocianym albowiem w chwili popełniania czynu miał 19 lat, natomiast w chwili orzekania w I instancji miał zaledwie 20 lat. Zatem z uwagi na młody wiek sprawcy oraz fakt, że nie był on do tej pory karany, należało uznać że zachodzą szczególne okoliczności i zawiesił orzeczoną karę na okres 4 lat.

W pozostałym zakresie Sąd Okręgowy zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymał w mocy (art.437 § 2 kpk). Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § kpk w zw. z art. 635 kpk zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.